دوباره ميسازمت وطن
اگر چه با خشت جان خويش

ستون به سقف تو ميزنم
اگر چه با استخوان خويش

دوباره ميبويم از تو گل
به ميل نسل جوان تو

دوباره ميشويم از تو خون
به سيل اشک روان خويش

اگر چه صد ساله مرده ام
بگور خود خواهم ايستاد

که بردرم قلب اهرمن
به نعره آنچنان خويش

اگر چه پيرم ولی هنوز
مجال تعليم اگر بود

جوانی آغاز ميکنم
کنار نوباوگان خويش

این وبلاگ دیگر بروز نخواهد شد ، شاید وقتی دیگر ؛ شاید جایی دیگر "به امید آزادی ایران زمین از شر تمامی اهریمنان " 

 

نوروز باستاني بر همه  تيره هاي

 

 آريايي خجسته باد

 

 

ز پوچ جهان اگر دوست دارم
ترا، ای کهن بوم و بر دوست دارم

ترا، ای کهن پير جاويد برنا
ترا دوست دارم، اگر دوست دارم

ترا، ای گرانمايه، ديرينه ايران
ترا ای گرامی گهر دوست دارم

ترا، ای کهن زاد بوم بزرگان
بزرگ آفرين نامور دوست دارم

هنروار انديشه ات رخشد و من
هم انديشه ات، هم هنر دوست دارم

اگر قول افسانه، يا متن تاريخ
وگر نقد و نقل سير دوست دارم

اگر خامه تيشه ست و خط نقر در سنگ
بر اوراق کوه و کمر دوست دارم

وگر ضبط دفتر ز مشکين مرکب
نئين خامه، يا کلک پر دوست دارم

گمان های تو چون يقين می ستايم
عيان های تو چون خبر دوست دارم

هم ارمزد و هم ايزدانت پرستم
هم آن فره و فروهر دوست دارم

بجان پاک پيغمبر باستانت
که پيری است روشن نگر دوست دارم

گرانمايه زردشت را من فزونتر
ز هر پير و پيغامبر دوست دارم

بشر بهتر از او نديد و نبيند
من آن بهترين از بشر دوست دارم

سه نيکش بهين رهنمای جهان ست
مفيدی چنين مختصر دوست دارم

ابر مرد ايرانئی راهبر بود
من ايرانی راهبر دوست دارم

نه کشت و نه دستور کشتن به کس داد
ازينروش هم معتبر دوست دارم

من آن راستين پير را، گرچه رفته ست
از افسانه آن سوی تر، دوست دارم

هم آن پور بيدار دل بامدادت
نشابوری هورفر دوست دارم

فری مزدک، آن هوش جاويد اعصار
که ش از هر نگاه و نظر دوست دارم

دليرانه جان باخت در جنگ بيداد
من آن شير دل دادگر دوست دارم

جهانگير و داد آفرين فکرتی داشت
فزونترش زين رهگذر دوست دارم

ستايش کنان مانی ارجمندت
چو نقاش و پيغامور دوست دارم

هم آن نقش پرداز ارواح برتر
هم ارژنگ آن نقشگر دوست دارم

همه کشتزارانت، از ديم و فاراب
همه دشت و در، جوی و جر دوست دارم

کويرت چو دريا و کوهت چو جنگل
همه بوم و بر، خشک و تر دوست دارم

شهيدان جانباز و فرزانه ات را
که بودند فخر بشر دوست دارم

به لطف نسيم سحر روحشان را
چنانچون ز آهن جگر دوست دارم

هم افکار پرشورشان را، که اعصار
از آن گشته زير و زبر دوست دارم

هم آثارشان را، چه پندو چه پيغام
و گر چند، سطری خبر دوست دارم

من آن جاودنياد مردان، که بودند
بهر قرن چندين نفر دوست دارم

همه شاعران تو و آثارشان را
بپاکی نسيم سحر دوست دارم

ز فردوسی، آن کاخ افسانه کافراخت
در آفاق فخر و ظفر دوست دارم

ز خيام، خشم و خروشی که جاويد
کند در دل و جان اثر دوست دارم

ز عطار، آن سوز و سودای پر درد
که انگيزد از جان شرر دوست دارم

وز آن شيفته شمس، شور و شراری
که جان را کند شعله ور دوست دارم

ز سعدی و از حافظ و از نظامی
همه شور و شعر و سمر دوست دارم

خوشا رشت و گرگان و مازندرانت
که شان همچو بحر خزر دوست دارم

خوشا حوزه شرب کارون و اهواز
که شيرينترينش از شکر دوست دارم

فری آذر آبادگان بزرگت
من آن پيشگام خطر دوست دارم

صفاهان نصف جهان ترا من
فزونتر ز نصف دگر دوست دارم

خوشا خطه نخبه زای خراسان
ز جان و دل آن پهنه ور دوست دارم

زهی شهر شيراز جنت طرازت
من آن مهد ذوق و هنر دوست دارم

بر و بوم کرد و بلوچ ترا چون
درخت نجابت ثمر دوست دارم

خوشا طرف کرمان و مرز جنوبت
که شان خشک و تر، بحر و بر دوست دارم

من افغان همريشه مان را که باغی ست
به چنگ بتر از تتر دوست دارم

کهن سغد و خوارزم را، با کويرش
که شان باخت دوده ی قجر دوست دارم

عراق و خليج تورا، چون ورازورد
که ديوار چين راست در دوست دارم

هم اران و قفقاز ديرينه مان را
چو پوری سرای پدر دوست دارم

چو ديروز افسانه، فردای رويات
بجان اين يک و آن دگر دوست دارم

هم افسانه ات را، که خوشتر ز طفلان
بروياندم بال و پر دوست دارم

هم آفاق رويائيت را؛ که جاويد
در آفاق رويا سفر دوست دارم

چو رويا و افسانه، ديروز و فردات
بجای خود اين هر دو سر دوست دارم

تو در اوج بودی، به معنا و صورت
من آن اوج قدر و خطر دوست دارم

دگر باره برشو به اوج معانی
که ت اين تازه رنگ و صور دوست دارم

نه شرقی، نه غربی، نه تازی شدن را
برای تو، ای بوم و بر دوست دارم

جهان تا جهانست، پيروز باشی
برومند و بيدار و بهروز باشی

زنده ياد مهدی اخوان ثالث (م. اميد)        با سپاس از سایت آذرگشنسپ

ایران برای همه ایرانیان

حتما دوستان با افرادی برخورد داشته اند که ایران جاویدمان را نه از هرات تا بغداد( و امروز از زابل تا ماکو) بل که فقط چند شهر به ظاهر متمدن میدانند و به یاد ندارند که کدامین اقوام هزاران سال وطن اهوراییمان را حفظ کرده اند.باشد که ایران را نه فقط تهران و اصفهان بل که تمامی ایران زیبا بدانیم .

 

  

    الا ای داور دانا تو می دانی که ایرانی

                          چه محنتها کشید از دست این تهران و تهرانی

    چه طرفی بست از این جمعیت ایران جز پریشانی

                         چه داند رهبری سر گشته صحرای نادانی

    چرا مردی کند دعوی کسی که کمتراست از زن

                        الا تهرانیا انصاف می کن خر...تویی یا من

    تو ای بیمار نادا ی چه هذیان و هدر گفتی

                        به رشتی کله ماهی خور؛به طوسی کله خر گفتی

   قمی را بد شمردی اصفهانی را بتر شمردی

                        جوانمردان آذربایجان را ترک خر گفتی

   تو را آتش زدند و خود بر آن آتش زدی دامن

                        الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من

   تو اهل پایتختی باید اهل معرفت باشی

                        به فکر آبرو و افتخار مملکت باشی

   چرا بیچاره مشدی و بی تربیت باشی

                       به نقص من چه خندی خود سرا پا منقصت باشی

   مرا این بس که میدانم تمیز دوست از دشمن

                       الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من

   گمان کردم که با من همدل و همدین و همدردی

                       به مردی با تو پیوستم؛ندانستم که نا مردی

   چه گویم بر سرم با نا جوانمردی چه آوردی

                      اگر می خواستی عیب زبان هم رفع می کردی

   ولی ما را ندانستی به خود هم کیش و هم میهن

                      الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من

   به شهریور مه پارین که طیارات با تعجیل

                       فرو می ریخت چون طیر ابابیلم به سر سجیل

   چه گویم ساز تو بی قانون و هر دمبیل

                       تو را یک شب نشد سازو نوا در رادیو تعطیل

   ترا تنبور و تنبک بر فلک می شد مرا شیون

                       الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من

   بدستم تا سلاحی بود راه دشمنان بستم

                       عدو را تا که ننشاندم به جای از پا ننشستم

   به کام دشمنان آخر گرفتی تیغ از دستم

                       چنان پیوند بگسستی که پیوستن نیارستم

   کنون تنها علی مانده است و حوضش

                      الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من

   چو استاد دغل سنگ محک بر سکه ما زد

                       ترا تنها پذیرفت و مرا از امتحان وا زد

   سپس در چشم تو تهران به جای مملکت جا زد

                       چو تهران نیز تنها دید با جمعی به تنها زد

   تو این درس خیانت را روان بودی و من کودن

                        الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من

   چو خواهد دشمن بنیاد قومی را بر اندازد

                        نخست آن جمع را از هم پریشان و جدا سازد

   چو تنها کرد هر یک رابه تنهایی بدو تازد

                        چنان اندازدش از پا که دیگر سر نیفرازد

   تو بودی انکه دشمن را ندانستی فریب وفن

                         الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من

   چرا با دوستارانت عناد و کین و لج باشد

                          چرا بیچاره آذربایجان عضو فلج باشد

   مگر پنداشتی ایران ز تهران تا کرج باشد

                          هنوز از ماست ایران را اگر روزی فرج باشد

   تو گل را خار بینی و گلشن را همه گلخن

                           الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من

   تو را ترک آذربایجان بودو خراسان بود

                           کجا بارت بدین سنگینی و کارت بدینسان بود

   چو شد کرد و لر و یاغی کزو هر مشکل آسان بود

                           کجا شد ایل قشقایی کزو دشمن هراسان بود

   کنون ای پهلوان پنبه چو نی نه تیر ماند و نی جوشن

                           الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من

   کنون گندم نه از سمنان فراز آید نه از زنجان

                           نه ماهی و برنج از رشت و نی چایی ز لاهیجان

   از این قحط و غلا مشکل توانی وا رهاندن جان

                           مگر در قصه ها خوانی حدیث زیره و کرمان

   دگر انبانه از گندم تهی شد دیزی از بنشن

                            الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من

 

شهریارادب پارسی : شهریار

 

 

و اینها همه تقدیم به تو ای دلاور دانشجو...

فریاد ما خاموش نخواهد شد.

       

      

تقديم به شهدای کوی دانشگاه
پاينده ايران
ضجه ايران

چشمهای من بباريد، وقت باريدن شده
ناله ها بايد نمود ، هنگام ناليدن شده
از شقاوتهای جلادان نامرد و زبون
وقت خوابيدن سر آمد ، وقت روييدن شده
دستها را بار ديگر مشت بايد کرد و فريادی کشيد
گوش باد باز کرد و ضجه ايران شنيد
ضجه ايران که در سوگ و عزا و ماتم است
ضجه ايران که تحت سلطه درد و غم است
عزم خود را جزم بايد کرد و آغازی نمود
زخم اين سر نيزه ها را از دل ياران زدود
آه ياران وقت بي عاری سر آمد کوششي
همتي بايد نمود و رويشي و جوششي
بار ديگر کاوه بايد تا ظهوری نو کند
کاخ اين ضحاک را بايد که زير رو کند
وقت اين آمد که استبداد را پايان دهيم
اين چنين زنجير ها را از تن خود بر کنيم
چاره بيماری ميهن فقط آزادی است
قيمت آزادی ايران ما جانبازی است
کوشش ما بيثمر هرگز نخواهد بود اگر
بيم و ترس مرگ را از سينه ها بيرون کنيم
آرزو دارم که روزی در کنار يکدگر
کاخ استبداد را در اين وطن ويران کنيم

بيست تيرماه هزار و سيصد هفتاد و هشت
خيابان شانزده آذر - خيابان انقلاب
يا حق

کوی ...

بیاد آن روزها  ...

که چه ها نگذشت !

      

         

 

         

            

      

 

 

 

 

 

 

 

         

         

         

 

        

 

       

 و اما جالب است بیانات خامنه ای در باب این وقایع:

 بچه‏ها عصبانى شدند؛ آنها آمدند و خواستند از عصبانيت اين جوانان استفاده كنند؛ داخل صفوف اينها شدند و شعارها را از شعارهاى دانشجويى، به شعارهاى ضدّ نظام تبديل كردند؛ بعد هم جريان را به خيابانها كشاندند و قضايايى كه شنيده‏ايد و مى‏دانيد. خيال كردند كه كار را پيش برده‏اند؛ اما نيروى انتظامى با قدرت وارد شد. با اين‏كه آن ضربه را آن روز اوّل و دوم به نيروى انتظامى زدند، اما انصافاً نيروى انتظامى خوب به ميدان آمد. انتظار اين بود كه نيروى انتظامى بعد از آن ضربه اوّل - ضربه حيثيّتى - اصلاً نتواند هيچ دفاعى بكند؛ اما انصافاً به ميدان آمدند و خوب دفاع كردند. بعد هم كه بسيج - آن نيروى اصلى و عظيم ملت ايران - با سازماندهى سپاه پاسداران انقلاب اسلامى وارد شد و به‏طور قاطع، مثل كاغذى كه مچاله كنند، دشمن را مچاله كردند. فرداى آن روز هم كه ملت به صورت واقعاً خودجوش به خيابانها آمدند و آن تظاهرات پُرشور و عظيم و ميليونى را راه انداختند كه دستهاى بيگانگان سعى كردند آن را كوچك كنند. در نظر چه كسى كوچك كنند؟ در نظر مردمى كه در كشورهاى ديگر هستند. ممكن است كه موفّق شوند حادثه را طور ديگر جلوه دهند؛ اما مردمى كه در تهران، در اصفهان، در شيراز، در مشهد، در تبريز، در شهرهاى گوناگون و همه جا خودشان ديدند كه چه خبر بود، آيا در نظر اينها هم مى‏توانند حقيقت را قلب و عوض كنند؟

                                                                  ***

بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّحيم‏

ملت رشيد و غيور ايران، مردم عزيز تهران‏

دو روز است كه جمعى از اشرار با كمك و همراهىِ برخى از گروهكهاى سياسىِ ورشكسته و با تشويق و پشتيبانى دشمنان خارجى در سطح تهران، به فساد و تخريب اموال، و ارعاب و عربده‏جويى پرداخته و موجب سلب امنيت و آسايش مردم شده‏اند. دشمنان زبون و حقير اسلام و انقلاب گمان كرده‏اند، انقلاب و مردم مؤمن و انقلابى به آنان اجازه خواهند داد كه با فتنه‏انگيزى خود، راه سلطه‏ى امريكاى جنايتكار را بر ميهن عزيز ما هموار كنند. گروهكهاى وابسته و معاند، طبق تحليل اربابان و معلمان خود، گمان كرده‏اند مردم ايران از اسلام و انقلاب، دست برداشته‏اند، و به خيال باطل خود مى‏خواهند از انقلاب اسلامى انتقام بگيرند؛ ولى غافل از اين‏كه ملت مؤمن و شجاع و هوشيار به آنان و اربابان و پشتيبانان آنان اجازه‏ى ادامه‏ى شرارت را نخواهند داد و نظامِ مقتدر اسلامى، آنان را به شدت منكوب خواهد كرد.

به مسؤولان در دولت و بخصوص مسؤولان امنيت عمومى تأكيد شده است كه با درايت و قدرت، عناصر مفسد و محارب را بر جاى خود بنشانند و بى‏شك كسانى كه چشم به فتنه‏انگيزيهاى اين روسياهان دوخته‏اند، مأيوس خواهند شد. ملت بزرگ ايران مخصوصاً جوانان عزيز بايد در كمال هوشيارى مراقب حركات دشمن باشند و به طور كامل با مأموران، همكارى كنند و عرصه را بر عناصر مزدور و خودفروخته‏ى دشمن، تنگ نمايند. و به خصوص فرزندان بسيجى‏ام بايد آمادگى‏هاى لازم را در خود حفظ كنند و با حضور خود در هر صحنه‏يى كه حضور آنان در آن لازم است، دشمنان زبون را مرغوب و منكوب سازند.

تأييد اسلام و مسلمين را از خداوند متعال مسألت مى‏كنم.

سيّد على خامنه‏اى - 22/04/1378

دیگر سخنان خامنه ای در این باب:

  http://www.khamenei.ir/FA/Speech/detail.jsp?id=780421A

 http://www.khamenei.ir/FA/Speech/detail.jsp?id=780422A

http://www.khamenei.ir/FA/Speech/detail.jsp?id=780504A 

 

 

چقدر خوشگلی تو...

  گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

                            

چون نيك بديدم بحقيقت به از آني

نيكو تر از آني به شكر خنده كه گويم :

اي خسرو خوبان كه تو شيرين زماني

 

چند تا عکسم از نیکی

                               

    

                           

  این کاریکاتورها که به مراتب از احمدی نژاد زیباتر هستند مربوط به مزخرفات جدیده اوست

                   

گزارش كامل ايسنا از برگزاري مراسم سالگرد فروهرها در حسينيه‌ي ارشاد

سخنراني محسن كديور، حسين شاه‌ويسي، پرستو فروهر و اكبر معين‌فر به همراه حاشيه‌ي مراسم

 

 

 

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس سياسي 

 

             

**مراسم پنجمين سالگرد پروانه و داريوش فروهر، عصر امروز(‌٠٢/٠٩/١٣٨٢)  در حسينه‌ي ارشاد برگزار شد.
به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران، ‌در اين مراسم كه جمعي از همفكران مرحومان فروهر و فعالان سياسي حضور داشتند، معين‌فر، ‌محسن كديور و شاه‌ويسي به بيان ديدگاههايشان درباره‌ي مسائل سياسي روز جامعه و قتلهاي زنجيره‌يي پرداختند.
هم‌چنين پرستو فروهر، فرزند مرحومان، خاطراتش را از فعاليتها و عقايد پروانه و داريوش فروهر بيان كرد.

               

** پرستو فروهر گفت: پس از پنج سال در ماه آذر گرد‌هم آمده‌ايم تا ياد داريوش و پروانه‌ي فروهر و يكايك قربانيان خونين اين ماجرا را زنده نگاه داريم.
به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، وي كه در حسينيه‌ي ارشاد سخن مي‌گفت، با بيان اينكه در گذر زمان ياد آنها زنده است و شفاف‌تر مي‌شود، به بيان خاطراتي از دوران مبارزات سياسي پدرش در دوران قبل از انقلاب و شكنجه‌هايي كه وي متحمل شده بود، پرداخت و گفت: آنها سالها زير سايه‌ي سنگين هجوم خشونت ايستادند و دست از تلاش برنداشتند.
فروهر با بيان اينكه در حال حاضر از جسم داريوش و پروانه‌ي فروهر تنها دو لكه خون خشك‌شده بر فرش باقي مانده است، عنوان كرد: از آن هنگام كه چشم از آنها فرو بستم و آنها را به خاك سپردم، دادخواهي از آنچه بر آنها رفته با زندگي‌ام عجين شده است.
وي خطاب به حاضران در اين مراسم و مردم عنوان كرد: ما خيل داغداران را از ياد نبريد، ما سوگ و درد خويش را با غرور به شانه‌هاي خود كشيده‌ايم و اميد به عدالت را در لابه‌لاي زخم‌هاي دلمان پاس داشته‌ايم.
وي كه از قتلهاي زنجيره‌يي و زخمهايي كه اين فاجعه ايجاد كرد به عنوان درد مشترك مردم ايران نام مي‌برد، آن را نقطه‌ي عطفي در توجه به سرنوشت دگرانديشي در ايران دانست.
فروهر كه در اظهاراتش آنچه در طي پنج سال اخير در رسيدگي به پرونده‌ي قتلها انجام شده را كافي و در حد مطلوب نمي‌دانست، به آنچه آن را اتفاقاتي كه براي برخي از روزنامه‌نگاران، روزنامه‌ها و وكلاي پي‌گير در اين قضيه افتاد، مي‌ناميد، اشاره كرد و مدعي شد كه اين اتفاقات، تاواني بر پيگيري آنها در اين قضيه و پافشاري آنها در جهت معرفي عاملان اين قتلها بوده است.
فروهر هم‌چنين با بيان اينكه قتلهاي زنجيره‌يي به ابزاري براي امتيازگيري از حريف تبديل شده است، خطاب به مردم گفت: تعهد به حقيقت و عدالت را از ياد نبريد و اين تعهد پربار را با انديشه‌ي واپسگراي انتقام، كدر نكنيد كه انتقام زاييده‌ي خشونت است.
وي با زنده‌نگاه‌داشتن ياد و خاطره‌ي كساني كه در اين قتلها جان خود را از دست دادند، به اظهاراتش خاتمه داد.
هم‌چنين در اين مراسم، معين‌فر با بيان ديدگاه‌هايش در ارتباط با قتلهاي زنجيره‌يي به اوضاع سياسي كشور اشاره كرد و اظهار داشت: امروز ايران به جبهه‌ي متحد ملي براي حفظ آزادي و استقلال و تماميت ملي نياز دارد و تنها راه حفظ حقوق ملت از خطرهاي ايجادشده، اتكا به مردم و آرمانهايي كه ملت ايران در سده‌ي اخير دنبال آن بودند، است.
 

              

**محسن كديور در مراسم سالگرد مرحومان فروهر گفت: پنج‌سال پيش به جرم اعتراض به اين قتلهاي فجيع 18 ماه به دانشگاه اوين رفتم و امروز براي بار دوم، همه‌ي سخنان گذشته‌ام را تكرار مي‌كنم.
به گزارش ايسنا، در ادامه به نامه‌ي حضرت علي‌(ع) خطاب به مالك اشتر اشاره كرد و با بيان اين‌كه در اين نامه، حضرت علي(ع) نسبت به ريختن خون ناحق و مظلوم، هشدار داده شده است، گفت: با ريختن خون ناحق، حكومت زايل مي‌شود.
اين مدرس دانشگاه هم‌چنين با اشاره به توصيه‌ي حضرت به مالك مبني بر دقت در انتخاب كارگزارانش و مراقب بر رفتار آنان با مردم گفت: حضرت مي‌گويد كاري كن كه مامور متعرض به جان، مال و ناموس مردم به مجازات مناسب برسد.
كديور با اعتقاد به اين‌كه اين دو فراز در خصوص قتلهاي زنجيره‌اي، قابل برداشت است، گفت: سابقه‌ي قتل سياسي در ذهن شهروندان، بسيار سوء و ناشايست است. پيش از انقلاب شخصيتهاي آزادانديش خارج از زندانها به قتل مي‌رسيدند كه در صدر آنها سيدحسن مدرس بود كه در زندان شهرباني به قتل رسيد.
وي در ادامه از فرخي‌يزدي، كريم پورشيرازي و ... نيز نام برد و افزود: پس از پيروزي انقلاب، مردم اميد داشتند كه ديگر چنين اتفاقاتي روي ندهد، بدون امكان دفاع و آيين دادرسي، به اعدام محكوم نشوند و حكمشان در خيابان، مخفيانه اجرا نشود ولي اين اتفاق افتاد.
وي با بيان اين‌كه روسياهي قاتلان داريوش و پروانه فروهر در تاريخ باقي خواهد ماند و طرح اين سوال كه پس از اين پنج سال چه كرده‌ايم، گفت: در اين‌كه اقدامي ضداخلاقي، خلاف شرع و قانون صورت گرفته، هيچ شكي نيست.
كديور، يكي از قابل دفاع‌ترين اقدامات خاتمي را موضع‌گيري او در قبال قتل‌هاي زنجيره‌اي دانست.
رييس انجمن دفاع از آزادي مطبوعات اضافه كرد: امروز مي‌دانيم كه عاملان و مباشران اين قتلها افشا، محاكمه و در دادگاههاي غيرعلني محكوم شده‌اند. گفته شد كه متهم شماره يك اين پرونده در زندان خودكشي كرده است و چيزي بيش از آن گفته نشد.
وي با بيان اين‌كه امروز اولياء دم معتقدند كه روند دادرسي عادلانه نبوده است، اظهار عقيده كرد: افكار عمومي هم معتقد است كه قضاوت در مورد اين پرونده‌ي ملي منصفانه نبود.

 

     
به زعم وي، نخبگان بيش از افكار عمومي ترديد دارند كه اين قتلها خودسرانه بوده باشد.
كديور با نام‌بردن از عاملان، بسترسازان و آمران به عنوان سه‌گروهي كه در اين قتلها دست داشتند، نام برد و گفت كه اولياءدم، افكار عمومي و نخبگان معتقدند كه تنها گروه اول دستگير و مورد محاكمه‌ قرار گرفته‌اند ولي پرونده به مرحله‌ي بسترسازان و آمران نرسيده است.
كديور با اشاره به اين‌كه رييس كميسيون اصل 90 با صراحت به خانواده‌ي فروهرها اعلام كرده است كه در مسير بررسي اين پرونده به مراحلي رسيده‌اند كه از اختيار آنها خارج است، اضافه كرد: حتي رييس كميسيون قضايي هم از احتمال بازسازي كادر آن قتل‌ها سخن مي‌گويند.
وي با يادآوري اين‌كه ناصر زرافشان براي دفاع از اين قتلها و اكبر گنجي به علت افشاگري اين قتلها هم‌چنان در زندان به سر مي‌برند، پرسيد: آيا تضميني براي عدم تكرار اين وقايع شوم وجود دارد؟
اين مدرس دانشگاه ابراز عقيده كرد: به گفته‌ي اولياءدم و رجوع به افكار عمومي و نخبگان درمي‌يابيم كه اراده‌ي جدي‌اي براي برخورد با آمران و زمينه‌گستران اين پرونده وجود نداشته و متاسفانه ندارد.
كديور هم‌ چنين با اشاره به اين‌كه پيش‌نويس قطعنامه سازمان ملل متحد درباره‌ي نقض حقوق بشر به تصويب رسيده است، گفت: وكلاي خانواده فروهر اعلام كرده‌اند كه دو فرد باقي‌مانده متهمان اين پرونده نپذيرفته‌اند كه خودسرانه آن اقدام فجيع را كرده‌اند و آن را امري از مسوولان مافوق خود خوانده‌اند، ولي اراده‌ي چنداني براي پي‌گيري اين پرونده در داخل به چشم نمي‌خورد تا جايي كه خانواده‌ي فروهرها به كميسارياي عالي ملل متحد روي آورده‌اند.
وي در ادامه پرسيد: چرا آنان كه از ظلم به جان آمده‌اند و مرجع داخلي‌اي براي تظلم‌خواهي نمي‌يابند.
رييس انجمن دفاع از آزادي مطبوعات ادامه داد: اگر رخداد آذر 77 بدون نظر مسوولان آنها بوده ، پس نشانگر عدم تدبير آنهاست كه ماموران امنيتي‌شان سالها هرچه خواستند كرده‌اند و اگر آن فجايع با اطلاع و نظر مساعد مسوولان آنها بوده است، مساله بسيار تلخ‌تراست.
كديور در پايان خاطرنشان كرد: انتظار نخبگان، افكار عمومي و اولياءدم، برخورد قانوني و عادلانه با آمران و زمينه‌گستران اين اقدامات خشونت‌بار و ضداخلاقي و ضداسلامي است.

**در ادامه‌ي اين مراسم، محمدحسين شاه‌ويسي از همفكران داريوش و پروانه فروهر گفت: اگر چه بيگانگان با وعده‌هاي دروغين آزادي، پشت مرزهاي ايران ايستاده‌اند، بايد مراقب بود كه آنان هرگز براي ما، آزادي به ارمغان نخواهند آورد.
به گزارش ايسنا، وي در سخنانش فروهرها را شهيدان راه مردم‌سالاري، آزادي و استقلال خواند و گفت: هرگز خودكامگان از تجربه‌هاي تلخ تاريخ عبرت نگرفته‌اند.
وي به گفته‌اي از داريوش فروهر مبني بر "اگر مرا بكشند باز هم ستيز و پيكار مردم دم به دم اوج مي‌گيرد، پس چه باك زندگي من فداي سربلندي ملت ايران باشد" اشاره كرد و گفت: هر گاه به ياد اين‌ گران‌مايگان مي‌افتم، دردي جانكاه در قلب خود احساس مي‌كنم.
شاه‌ويسي پرسيد: به راستي داريوش چه راه و رسمي داشت و چه مي‌گفت؟ آيا هواداري از تماميت ارضي ايران مبارزه راستين با فساد و پشتيباني از پاكي و پاك دامني و دفاع از آزادي و استقلال، در خور چنين مجازاتي است؟
وي با بيان اين‌كه رويدادهايي در دل مردم ماندگار مي‌ماند كه تاثيري مستقيم بر روند حركت جامعه داشته باشد، گفت: مرگ فروهرها از اين دست است.
شاه‌ويسي، خون فروهرها را آغاز يك حركت نو براي مطالبات ملي خواند و افزود: آنان دردمند نابسماني جامعه و ناسازگار با خشونت بودند. آنان با بهره‌گيري از باورها و سنت‌هاي ملي، همراه و همگام مردم بودند.
وي ابراز عقيده كرد: ما با سابقه‌ي 55 سال مبارزه‌ي مداوم با خودكامگان به فرهنگ ايران كه دين از اركان اصيل آن است، باور داريم و آن را راهنماي اخلاق متعالي مي‌دانيم، ولي در نتيجه‌ي عملكردهاي نادرست و به حساب دين گذاشتن‌ها، پايه‌هاي ديني مردم متزلزل شده است. از اين رو براي مبري نگهداشتن دين، جدايي دين از دولت را تنها چاره مي‌دانيم.
شاه‌ويسي با تاكيد بر اينكه هيچگاه دين از سياست جدا نخواهد شد، متذكر شد كه وي و همفكرانش هم‌چنان خواستار جدايي دين از دولت است و اين به معني جدايي دين از سياست نيست.
وي با اظهار اين عقيده كه در آغاز سال 76 براي گرم كردن تنور انتخابات نامزدها با برنامه و بي‌برنامه به صحنه آمدند، يادآور شد: وي و همفكرانش براي برگزاري انتخابات صحيح، پيش شرط‌هايي را در آن زمان طي اطلاعيه‌اي اعلام كرد ند و ماداميكه آن شرايط محقق نشود، از شركت در هر انتخاباتي پرهيز مي‌كند چرا كه حقوق ملت ناديده انگاشته شده است، از اين رو برگزاري هر انتخابات و اصلاحاتي بي‌نتيجه خواهد ماند.
شاه‌ويسي ادامه داد: اگر چه امنيت، اصلاحات، آرامش و توسعه خواست تمام ملت است ولي براي اينها بايد زمينه‌هاي رشد فراهم باشد.
وي گفت: چه بسا كساني موضع‌گيري دقيق فروهر در خصوص عدم شركت در هر انتخاباتي را حمل بر بي‌تحركي بدانند، ولي افسوس كه تا جان بر سر پيمان ندهيم، قدر بزرگان را ندانيم، حال پس از 6 سال صحت گفته‌هاي فروهر نمايان شد و نه تنها مردم به مطالبات خود دست نيافتند بلكه آزادي بيان و قلم محدودتر هم شد.
اين سخنران مراسم بزرگداشت فروهرها در ادامه به آنچه آنها را افزايش فرار مغزها، تورم، رشد بيكاري، فساد مالي، فرار فرزندان از كانون خانواده، كاهش ارزش پول ملي، دلزدگي جوانان و ياس و نااميدي از آينده، مي‌ناميد اشاره كرد و ابراز عقيده كرد كه اين معضلات از دلايل ناكارآمدي مسوولان است.
وي تاكيد كرد: آزادي بدون استقلال بي‌معناست و استقلال بدون صراحت دست نيافتني است و در تهديد استبداد و استعمار خواهد بود.
شاه‌ويسي گفت: ما بر اساس باورهاي ديرين خود به وجب وجب خاك ايران عشق مي‌ورزيم و تاكيد مي‌كنيم ، آزادي اعطايي بيگانگان پيشيزي ارزش ندارد.
شاه‌ويسي با بيان اين‌كه اگر فرصت‌ها از دست برود، چه پاسخي براي فرزندانمان خواهيم داشت، اضافه كرد: به دور از هر گونه شتاب‌زدگي، بارها هشدار داده و اينبار نيز ضمن محكوم كردن جنايات و جنايت‌كاران پرونده‌ي قتل‌هاي زنجيره‌اي اعلام مي‌كنيم كه اين پرونده هنوز باز است، چون آمران آن معرفي نشده‌اند.
وي با نقل جملاتي از فروهرها، تنها وظيفه‌ي ايرانيان را اتحاد با يكديگر و با انديشه استقلال و آزادي خواند و افزود: فروهرها قرباني اين انديشه شده‌اند.
وي گفت: بايد دوران نخبه‌كشي به پايان رسد و جوانان به جاي پشت ميله‌هاي زندان، پشت ميزهاي دانشگاه بنشينند. يك بار براي هميشه درس بگيريم و به جاي باج دادن به بيگانگان در فضاي اختناق، به ملت روي آوريم و درد مشتركمان را بدون هر گونه تبعيضي با هم حل كنيم و سرود آزادگي سردهيم.
شاه‌ويسي در پايان سخنانش به جمله‌اي از پروانه فروهر با اين مضمون اشاره كرد: “بيايد گله‌هايمان را براي زمان ديگر بگذاريم، ايرانمان روز سختي را مي‌گذراند“.

××× حاشيه‌ي مراسم
*** به گزارش خبرنگار ايسنا اين مراسم راس ساعت 2 بعدازظهر با قرائت كلام‌الله مجيد آغاز و در ساعت 4:30 به پايان رسيد.
*** در طول برگزاري برنامه امنيت و انضباط در حسينيه برقرار بود اما خروج حاضران از سالن و ترك خيابان از سوي آنها تا ساعت 5 به طول انجاميد. كه در اين بين بي نظمي‌ها و تنشهايي نيز به وقوع پيوست.
*** زماني كه كديور در سخنراني خود اين سئوال را مطرح كرد كه آيا روشن نشدن وضعيت نهايي پرونده قتل‌هاي زنجيره‌اي و مجموعه برخوردهاي پس از آن اين تضمين را مي‌دهد كه اين وقايع ديگر تكرار نشود، حاضران گفتند: نه.
*** پس از سخنراني كديور يكي از زنان حاضر در اين مراسم خواست سئوالي بپرسد كه مجري برنامه (بهرام نمازي) به او اجازه نداد پس از آن برخي شعار زنداني سياسي، آزاد بايد گردد سر دادند كه فورا جو كنترل شد و مجري برنامه از آنان خواست كه نظم را رعايت كنند. وي خطاب به حاضران گفت: برگزاركنندگان اين مراسم نه‌تنها آزادي زندانيان سياسي بلكه آزادي ملت ايران را خواستارند.
*** مردي در جلوي تريبون حاضر شد و خواست حرفي بزند كه مسوولان برگزاري اين مراسم او را به كناري كشيده، دعوت به آرامش كردند.
*** پس از سخنراني شاه‌ويسي حاضران بار ديگر شعار زنداني سياسي آزاد بايد گردد و رفراندوم، رفراندوم راه نجات مردم را سر دادند. اين بار نيز مجري برنامه خطاب به آنان گفت: ملت ايران بايد از زنداني به وسعت ايران نجات يابند.
*** معيني‌فر در سخنراني خود خطاب به حاضران پرسيد: آيا بايد در انتخابات شركت كنيم؟ حاضران نيز پاسخ دادند: نه. اين بار نيز مجري و معيني‌فر از حاضران خواستند تا سكوت را رعايت كنند.
مجري برنامه چند بار از حاضران خواست تا شعارهاي خارج از برنامه را سر ندهند.
*** دو پايه گل بزرگ يكي باعنوان حزب ملت ايران و يكي با عنوان جبهه دموكراتيك ايران روي سن قرار داشت.
*** جمعي از حاضران در حسينيه ارشاد به دليل كمبود جا حدفاصل صندلي‌ها و روي زمين نشسته بودند. گفتني است حجت‌الاسلام انصاري و كيانوش‌راد در خلال سخنراني پرستو فروهر به سالن آمدند كه در كنار سايران روي زمين نشستند.
*** جمعي از فعالان سياسي در اين مراسم حضور داشتند.
*** حضور خبرنگاران، عكاسان و تصويربرداران داخلي و خارجي در اين مراسم چشمگير بود.
*** معين‌فر در خلال سخنانش مدعي دور باطلي در ساختار حكومت ايران شد .
*** معين‌فرمدعي شد : عليرغم اينكه بعضي به دنبال مردمسالاري ديني هستند ولي هم مردم و هم دين به بازيچه گرفته شده است.
*** معين‌فر در خلال سخنانش به نظرسنجي از سوي برخي دانشجويان همدان اشاره كرد كه بيش از 75 درصد به پيش‌نويس قانون اساسي در بدو انقلاب جواب مثبت دادند. وي اين نتيجه را نشأت گرفته از سطح والاي انديشه دانشجويان دانست.
*** در خلال سخنراني‌هاي مراسم بيانيه‌هايي با عنوان حزب ملت ايران و كميته دفاع از قربانيان قتل‌هاي زنجيره‌اي قرائت شد.
*** زماني كه مجري برنامه پرستو فروهر را يكي از دو يادگار فروهرها معرفي كرد، حاضران پاسخ دادند: درود، درود و به پا خاستند و او را مورد تشويق قرار دادند. پرستو فروهر نيز در حالي كه بغض كرده بود از آنان با تعظيم تشكر كرد.
*** برخي حاضران قصد سر دادن شعاري با آغاز «پرستو، پرستو» - نام دختر فروهرها - را داشتند كه با فرياد سكوت، سكوت مجري، خاموش شدند.
زماني كه پرستو فروهر صحنه آخرين ملاقات با پدرش (پيكر بي‌جان وي ) را تشريح مي‌كرد، مي‌گريست
*** هنگامي كه پرستو فروهر از به زندان افتادن وكيل مدافع والدينش شكوه كرد،‌ حاضران شعار درود بر زرافشان را سر دادند.
*** پس از پايان سخنان پرستو فروهر حاضران (صداي زنان بيش از ديگران به گوش مي‌رسيد) شعار درود بر فروهر را سر دادند
*** مجري برنامه در پايان اعلام كرد كه پيامي از ناصر زرافشان دريافت كرده است ولي از آنجا كه وقت برنامه به پايان رسيده و سالن حسينيه ارشاد بايد براي برنامه ديگري تخليه شود از خواندن آن سر باز زد. وي از حاضران خواست تا با خواندن سرود «اي ايران» سالن را ترك كنند.
*** به گزارش خبرنگار ايسنا جمعيت در حال خروج از سالن شعارهاي زير را تكرار مي‌كردند:
فروهر، فروهر راهت ادامه دارد.
زنداني سياسي آزاد بايد گردد.
درود بر مصدق، سلام بر فروهر.
استقلال، آزادي، جمهوري، جمهوري.
امروز فقط اتحاد.
رفراندوم، رفراندوم اين است شعار مردم.
ايراني مي‌ميرد ذلت نمي‌پذيرد.
شركت در انتخابات، خيانت، خيانت.
خاتمي، خاتمي، استعفا، استعفا.
خاتمي سازشكار ننگت باد، ننگت باد.
(گفتني است دو شعار آخر تنها توسط عده اندكي گفته مي‌شد).
*** حاضران بار ديگر سرود «اي ايران و يار دبستاني من» را به همراه كف زدن خواندند.
*** پلاكاردي با اين مضمون «يگانه راه نجات، تحريم انتخابات» دست يكي از حاضران بود.
*** مسوولان برگزاري اين مراسم دائما از جمعيت مي‌خواستند كه از سالن بيرون بروند. و بيرون از سالن نيز از شعار دادن خودداري كنند.
*** يك شبكه تلويزيوني ژاپني با برخي از حاضران گفت‌وگو مي‌كرد و علت حضور آنان در اين مراسم را جويا مي‌شد.
نيروي انتظامي كه كنترل نظم خيابانهاي اطراف را بر عهده داشت پس از پايان برنامه حاضران را به ترك مقابل حسينيه ارشاد دعوت مي‌كردو آنان را از پياده‌روها به خيابان سوق مي‌داد. اين در حالي است كه يك چهارراه پايين‌تر براي جلوگيري از ترافيك مردم از خيابان به پياده‌روها هدايت مي‌شدند.
*** چندين نفر در جايجاي مختلف خيابان شريعتي فيلمبرداي مي‌كردند كه يك تن از آنان دو بار مورد اعتراض قرار گرفت كه با كمك همراهانش بار ديگر به كار خود ادامه داد.
*** حضورافراد بدون لباس فرم پر رنگ بود وبي‌سيم و باتوم‌هاي آنان بعضا مشاهده ميشد . در همين راستا چندين بار از خبرنگاران ايسنا كارتهاي شناسايي آنها خواسته شد و حتي عكاس ايسنا دقايقي در اختياراين افراد قرار داشت كه با وساطت نيروي انتظامي آزاد شد و از او خواسته شد كه عكاسي نكند. زماني كه وي در اختيار اين افراد بود مردم از دو طرف خيابان فرياد مي‌زدند: ولش كن، ولش كن.
*** برخي معترضين به برنامه به كساني كه به شكل پراكنده شعارهايي را زمزمه مي‌كردند و يا پوسترهاي فروهر‌ها را در خيابان دردست داشتند هجوم مي آوردند وپوستر ها يشان را پاره ميكردند كه هر بار با حضور نيروي انتظامي مساله فيصله مي‌يافت. ولي ظاهرا اقدامي در راستاي دستگيري اين افراد نمي‌شد.
*** اين افراد با چند تن از فعالان دانشجويي برخورد شديد‌اللحني كرده، اقدام به دستگيري يكي از آنان كردند و وي را به داخل اتومبيلي سوق دادند كه با اعتراض ديگران مجبور به آزاد كردن وي شدند. در اين جريان عينك اين دانشجو شكسته شد.
*** دوربين يكي از عكاسان از سوي اين افراد به زمين پرتاب شد.
*** برخي از اين افراد معترض به برنامه حامل اسپري و بي‌سيم بودند.
*** در خيابان شريعتي، تقاطع همت درگيري هاي مختصري پيش آمد كه نيروي انتظامي فورا جمعيت را متفرق كرد.
*** حاضران در مراسم در تقاطع سيد خندان متفرق شدند و نيروي انتظامي از آنها مي‌خواست كه هر چه سريعتر خيابان را ترك كنند.

آتشی به خاطره داریوش فروهر

 

نوشتاری از مسعود بهنود                        

در سالگشت قتل ناجوانمردانه پروانه و داريوش فروهر، کدام خبر مي توانست به ياد و خاطره آن دو نمونه درشت و درخشان از جريان استقلال طلبي و آزادي خواهي جامعه ايران آتش بزند جز آتش سوزي کتابخانه دانشکده حقوق که سال هابي پذيراي قامت بلند داريوش خان بود.

داريوش فروهر جوان بود، خيلي جوان که در فضاي آزاد بعد از شهريور بيست به صف هواداران نهضت ملي درآمد و بر سر اين آرمان ماند تا زماني که پير و شکسته ميزبان تعصب و خشونت شد که نه به او رحمي کردند و نه به پروانه که روزگاري پروانه جنبش دانشجوبي ايران بود و حالا سفيد کرده مو آمده بود تا در آخرين لحظات هم همسرنوشت کسي باشد که همفکر و همسرش بود. با هم دشنه آذين شدند.

در آن روزگاران دانشگاه تهران تنها محمل تربيت نخبگان نسل نو بود. از دانشکده پزشکي جواناني، روپوش سفيد بر روي دست بيرون مي آمدند و دو تا دو تا درس هاي پروفسور شمس و پروفسور عدل و دکتر جهانشاه خان صالح را با هم مرور مي کردند. همه مي دانستند که فرداي اينان روشن است و طبيب دردها خواهند بود.

از پله هاي دانشکده حقوق اما جواناني راست و خندگ، با طمانينه و متانت بيرون مي آمدند که شرط نخست شاگردي در محضر سيد کاظم عصار، دکتر امامي، دکتر صديقي، دکتر معتمد بود که اينان خود متانت از دکتر مصدق و مشيرالدوله، ذکا الملک و منصورالسطنه عدل و ابوالحسن خان فروغي آموخته بودند. در اين دانشکده فرياد نبود چرا که از آن جا مقرر بود که دولتمردان و قضات آينده به در آيند. آن ها که بايد جانشين مصدق و قوام و سهيلي و ساعد مي شدند.

همکف دانشکده، کتابخانه دانشکده حقوق به هزاران کتاب مجهز بود که بيش ترش از خانه و کتابخانه شخصي شاهزادگان و اشراف پيشين به در آمده بود، تا نام و نشان آن ها را حفظ کند. همين جا بود که وقتي دانشجو داريوش فروهر ظاهر مي شد و فرمان حرکت مي دهد، کتاب ها بسته شد و جمع به سوي محل اجتماعات حرکت مي کردند. در آن جا دانشجويان ملي و توده اي در تکاپو بودند. اين ها آماده مي شدند تا کشور را در سال هاي آينده رهنمون شوند و هر کدام الگو و ليدري داشتند اما در سرشان جز آبادي و آزادي کشور نبود.

به رويايي خوش مي ماند از روزگاري سپري شده که قدرش ندانستيم. کسي را در آن شور گمان نبود که چون اين نسل از دانشکده فارغ شود به حادثه اي که با سقوط دکتر مصدق اتفاق افتاد، جاي گروهي از آن استادان و جمعي از اين شاگردان به زندان خواهد بود. ديگر آن شور آزادي از دانشگاه تهران رخت برخواهد بست. روزگار تا بيست و پنج سالي بر مدار ديگر خواهد گشت و از دلش سرنوشت ربع قرن بعد بيرون خواهد زد. و باري آن سلسله که از دانشکده حقوقش دولتمردان و قضات عالي مرتبت بيرون آيند، گسسته مي شود. تا اينک که دولتمردان را سابقه سپاهي گري و تندروي بس است. آن يک دست کت و شلوار هميشه مرتب دوخت وطن، آن متانت و آرام و به طمانينه سخن گفتن. آن ايستادگي بر سر منطق و آرمان. آن يکدله بودن بر سر سرنوشت ميهن جاي خود را به کاپشن و فرياد و شعار مي دهد.

آن استادان که اگر اهل مبارزه بودند – چونان که مهندس بازرگان، دکتر يزدي، دکتر کشاورز، مهندس زنگنه، غلامحسين فروتن، دکتر شايگان و دکتر صديقي، –، و اگر اهل مسالمت جويي بودند – دکتر سياسي، دکتر شيباني، دکتر جهانشاه صالح، بديع الزمان فروزانفر، فاضل توني -، اگر اهل عمامه بودند – آقايان عصار، سنگلجي، مشکور، امامي – و اگر متجدد بودند همه در انسان هاي متين و موقر، پاکدامن و فاضل.

آن دانشجويان که اگر ملي بودند يا توده اي، و اگر هوادار حکومت – که کم ميانشان بود – به نام هاشان که نگاه کني، باري مي گويد که در سرشان چه بود: داريوش فروهر، حيدر رقابي[ هاله] مصطفي چمران، ابراهيم يزدي، عباس شيباني، عزت الله سحابي، عباس اميرانتظام، جهانگير عظيما، ابوالحسن بني صدر و..
شايد مروري بر سرگذشت همين ها و آنان که مانده اند و آنان که رفته اند، بيش تر گواه حسرت دوران باشد.

در سالگشت فقدان پروانه و داريوش فروهر، با خبر آتش سوزي کتابخانه دانشگده حقوق، جا دارد اگر خون موج زند در دل سنگ. اما بايدم گفت از آن همه شور که روزگاري به پاي اين جامعه ريخته شد، و آن همه سرو که در پايش به خاک افتاد، و اين همه موي کرده سفيد که مانده اند در معرض آسيب زمان، اين سخن به يادگار مانده است. همان که داريوش فروهر در سخت ترين لحظات از يادش نمي برد. بي گمانم که چون آن حيوانات بر سرش ريختند هم جز اين بر دلش نبود. اين سرزمين روزي با ما يا بي ما، آباد خواهد شد. آزاد خواهد شد.

اين همان ندايي است که من از درو ديوار سوخته کتابخانه دانشکده حقوق دانشگاه تهران مي شنوم، که اينک دو روزست از آن بوي کتاب و چرم سوخته مي آيد. به دل سوخته من ماند به قول نيما.

                     

خبر... خبر...

این آدرس شما را به عضویت رایگان خبرنامه جبهه مشارکت راهنمایی میکند :

 

             http://www.mnn.ir/register/register.php

یا رب این نودولتان را با رخ خودشان ...

به چه زودی ...

 

نوشتاری از مسعود بهنود

چه زود نودولتان تحملشان پايان گرفت، ماسک مهرورزي از صورت انداختند. با احضار روزنامه نگاران و تهمت و تهديد وارد ميدان شده‌اند تا آن چه با دنيا کردند در داخل کشور هم تکرار کنند و مردم را واقعيت اقتدارطلبي آشنا کنند.

کيهان روز شنبه در سرمقاله اش نوشت اصلاح طلبان که هشت سال خوردن و بردن و تمام مناصب دو قوه را در اختيار گرفتن به دهانشان مزه کرده است، نمي خواهند بگذارند دولت جديد کار کند. در مقابل اين ادعاي کيهان اگر شاهد مدعا طلب کنيد مي بينيد نوشته است اصلاح طلبان در روزهاي ماه رمضان "به بهانه افطاري" در خانه هاي همديگر جمع مي شدند و سخن از "جلوگيري از ادامه تفرقه اصلاح طلبان و برنامه ريزي براي ناکام نمائي دولت" رفته است.

از سوي ديگر خبرگزاري وابسته به جناح راست از قول يکي از مشاوران رييس دولت [که معلوم نيست چرا نامش را فاش نکرده است. او از چه مي ترسد] نوشته با پول هاي کلان دولت هاي خارجي، روزنامه هاي داخلي و خارجي مشغول فعاليت و جنگ رواني عليه دولت هستند.

يکي نيست بپرسد چنين دولت با چنين با کارنامه اي از هيچ چه جاي توطئه دارد. وضعيتي که با شعارها و اعمال دولت در بورس و سيستم اقتصادي رخ داده است، فضائي که با دو سخنراني رييس دولت در سياست خارجي ايجاد شده، روش هاي قدرتمدارانه مانند برکناري ناگهاني سفيران و روساي بانک ها، سخنان مشاوران رييس جمهور، مقاومت در برابر دوشغله هاي غيرقانوني، که ديگر حتي جاي شعار خشک و خالي "مهرورزي" هم باقي نگذاشته اصلا چه جاي توطئه و سياه نمائي. در و ديوار گواه مي دهد، حالا هر چه ما بگويم مرا با تو سروکاري نيست.

اما مي دانيد اين وحشت از تبليغات و اثر آن در مردم از کجاست. ساده بگويم از آنجا که نودولتان با خود مي گويند مگر نه آن که دولت خاتمي جهان را به تحسين تنش زدائي و مداراي خود خواند، در زمينه اقتصاد کارها کرد که يک دهمش را ما نمي توانيم، از جهت رعايت حقوق مردم و احترام به آزادي آن ها تا جائي رفت که در وهم ما نمي گنجد. مگر نه آن که با تمام ايرانيان مهربان بود و "ايران را براي همه ايرانيان" مي خواست، با اين همه ما توانستيم با تبليغات کاري کنيم که دانشجويان از آن دولت برگردند و طبقه متوسط از راي دادن منصرف شوند تا ما برنده بازي باشيم. چطور ما توانستيم با بحران سازي و سياه نمائي کاري کنيم که پايان کار اصلاح طلبان آن نباشد که سزاوارش بودند. پس با تبليغات مي توان کارها کرد. تازه اين براي حکومتي است که احترام همه نگاه مي داشت، ما که دوستانمان را همان ماه اول رنجيده مي گذاريم.

نودولتان که خود مي دانند چه کردند در آن هشت سال، با اين صورت مساله به خود مي گويند پس تبليغات کاري بزرگ مي تواند کرد. خواهد توانست دينداران را بي دين جا بزند. خواهد توانست دولت را از حرکت بازدارد. نکند اصلاح طلبان از همان شيوه وارد شوند اول نگذارند کاري صورت گيرد و بعد طلبکار شوند که چرا کاري نشده است. بر اين قياس به نفس، نودولتان چاره را چنان ديده اند که زبان ها و دهان را ببندند، از جمع شدن دو سه نفره براي افطار هم بويي توطئه بشنوند روزنامه نگاران را بترساننند و سايت هاي اينترنتي را اگر نتوانسنند متهم به داشتن ارتباط خارجي کنيم. تا مبادا از همان سوراح گزيده شوند که خود اصلاح طلبان را گزيدند.

نودولتان و مشاوران بي عمل نمي دانند شوره زار سمبل بر نمي آورد. اگر آن ها توانستند که با دولت اصلاحات چنان کنند که کردند، از آن رو بود که سنگرهاي قدرت پشت پرده را در دست داشتند و در دل بي رحمشان هم هيچ تقصيري نبود. آن کار از همه کس بر نمي آيد. بلکه همان حکايت مادر و نامادري است، عاقلان مادري را مي مانند که به هر قيمت سقوط رقيب را نمي خواهند اگر جز اين باشد از زي اصلاح طلبي خارجند.

نيازي به توضيح نيست که گروهي چنين نازک دل، که مي خواهند باب هر نوع انتقاد و ازگل نازک ترگفتني را ببندند در دوران دولت اصلاحات کاري نبود که نکردند. از قتل هاي زنجيره اي و بحران سازي هائي در آستانه هر سفر خارجي رييس جمهور، تهديد به کودتاي نظامي از جانب فرماندهان سپاه، به هم زدن هر قرارداد خارجي که دولت بست، گسيل داشتن تانک و هواپيماهاي نظامي براي بستن فرودگاهي که دولت افتتاح کرده بود، به راه انداختن تظاهرات به بهانه آن که دين از دست رفت، دستگيري صدها نفر و بالابردن رکورد کشور به عنوان بزرگ ترين زندان روزنامه نگاران در کشور و آن چه از احصا به درست.

لابد اين ها که رييس جمهور سابق به "هر نه روز يک بحران در سطح ملي" نشانش داد، هيچ کدام توطئه عليه دولت مستقر نبود، اما به قول نويسنده سرمقاله روز شنبه کيهان "جمع شدن هاي دو سه نفري به بهانه افطار" که هيچ عمل و اثري از آن برنيامده است البته که بايد توطئه به حساب آيد.

به باورم اگر روند فعلي رفتار نودولتان ادامه يابد، هم کشور و هم خود دولت در گردونه سختي گرفتار خواهند افتاد. در دايره منحوس آزار مردم و خشم گرفتن بر آنها. و در اين نقطه تنها کساني که – آن هم به صورت مشروط – با نودولتان مي مانند جناب جنتي است و مصباح يزدي و روزنامه کيهان. البته در ردهاي پائين تر هم کساني مانند محمدرضا نقدي. مشخصه اين ها را خواهم گفت. اما ترديد ندارم که اگر اين روند ادامه يابد هيچ کس از افراد سياسي آبرومند جناح راست هم که تاکنون به نظاره نشسته اند تا فرصت کار به اين دولت بدهند، ساکت نخواهند ماند.

مشخصه آقاي جنتي را اگر هم در حوادث سال هاي شصت و اعدام ها – به نشاني خاطرات هاشمي رفسنجاني که از اصرار وي براي نپذيرفتن توبه ها، و اعدام هاي فله اي نوشته است - ناديده بگذاريم و در نماز جمعه همين هفته تهران بروز دارد. آن جا که محاکمه صدام حسين را طنز تاريخ مي خواند – عمل زايد چرا که وکيل مدافع دارد، امکان دفاع از خود دارد و همه آن چه متهم در يک جامعه حقمدار سزاوار آنست – و معتقدست که بي محاکمه بايد اعدام مي شد. امام جمعه موقت تهران بر اين مقدمه افزوده "اين جا انسان به ارزش و اهميت جمهورى اسلامى ايران پى مى برد كه وقتى دستگاه پهلوى سقوط كرد بدون معطلى جنايتكاران را امان نداد و راهکار همين است." اين يک طرز تلقي از عدالت است که تمدن بشري زحمت ها کشيده تا از دامان خود پاک کند. طنز تلخي است که حتي براي قتل نفس هم يقين شخص را کافي مي داند و نيازي به قانوني و محکمه اي و وکيلي ندارد. حالا اين طنز که کسي با اين طرز تلقي چگونه دبير شوراي نگهبان قانون اساسي است، پاسخش به عهده کساني است که آقاي جنتي را به اين کار منصوب مي کنند. مانند اين است که کسي تلفن را حرام بداند و او را وزير مخابرات کنند.

دوم مثال آقاي مصباح يزدي است. از همه خصائل ايشان مي گذرم و تنها رجوع مي دهم به پرونده قتل هاي محفلي کرمان، کساني که به اشاره مصباح کساني را کشتند و بعد هم به دليل اثبات اين مدعا که عمل به حکم او کرده اند تا همين الان حکم دادگاه در موردشان اجرا نشده است.

سوم مدافع بي ترديد دولت فعلي هم روزنامه کيهان است که باز لزومي به معرفي ندارد. معتقدست که هر کس را من فاسد خواندم بايد رسوا و اعدام شود، حتي قاضي هم حق ندارد نام او را تا معلوم شدن راي محفي نگاهدارد. اما هر قاضي که حکم اعدام بدهد [فرقي نمي کند متهم هاشم آقاجري باشد يا مدير شرکت هاي مضاربه اي و يا فاضل خداداد، دانشجوئي که گناهش اين است که عکاسي عکس وي را در يک تظاهرات گرفته و يا يک گرانفروش] بايد او را تقدير کرد، هر چه تعداد حکم هاي زندان بيش تر آن قاضي عزيرتر. اما وي اگر قاضي بخشي باشد که حاضر به امضاي حکم ظالمانه اکبر گنجي نشد. حتي اگر رييس قوه قضاييه باشد که از تندروي ها وبدکاري هاي در زندان ها بنالد.

در رده هاي پائين تر هم مثال آوردم آقاي محمدرضا نقدي را. تصادفي نيست که وي به همين عدالت اعدامي است. خودش در زمان دولت اصلاحات نوشت و با افتخارهم پايش را امضا کرد و اعلام داشت که به قانون اعتقادي ندارد. مي توان هر کس را به دستش بسپارند به اعتراف وادارد. اموالش را مصادره کند و اگر هم دادگاه راي نداد، خود متهمي را اعدام کند .همان کار که مي خواست با دو دانشجو نشريه موج بکند و رهبر انقلاب علنا او را منع و لزوم اطاعت از قانون را به وي يادآور شد.
پس از يک روانشاسي سخن مي گوئيم. روانشاسي خشونت و اعدام. دشمن هر لبخند، خصم هر آشتي. اين دولت اگر روند خود تغيير ندهد، هيچ فرزانه مسلماني را با خود نخواهد داشت. حتي اگر موفق شود و همه را ساکت کند.

هاشمی ثمره شخصیت پشت پرده دولت کیست؟

مردی که رئیس جمهور پشت او نماز می خواند

آرش مهدوی

 

"رئیس جمهور بسیار تندخو و عجول است". این را همه کسانی که در طول دو ماه گذشته در کاخ ریاست جمهوری با محمود احمدی نژاد، سر و کار داشته اند، می دانند. احمدی نژاد، نه فقط با کارکنان ریاست جمهوری،؛ بلکه با اعضاء کابینه و مشاوران خود نیزرفتار مشابهی دارد. تنها یک نفر است که رفتار با وی، از این قاعده مستثنی است: مجتبی هاشمی ثمره. احمدی نژاد، نزد این هم اتاقی ثابت خود، با احترام رفتار می کند و موقع نماز، پشت سر وی می ایستد و حتی از روحانيون حاضر هم می خواهد که به وی اقتدا کنند.مجتبی هاشمی ثمره کیست؟

قدیمی ترین خاطره ها از"برادر مجتبی"، که یک سرش به سپاه پاسداران وصل بود و سر دیگرش به دستگاه امنیتی، به کردستان بر می گردد، و نقش وی در برخورد با مردم این بخش از ایران.آشنایی وی با احمدی نژاد هم ، در همین سال ها، رنگ و روی دیگر گرفت. از همان دوران با محافل راست افراطی در ارتباط بود و به تدریج در بیت آقای مصباح یزدی، جای مناسب خود را یافت و تبدیل به امین وی شد. کسانی که بعدها مجتبی هاشمی ثمره را در دفتر ستاد تبلیغات ریاست جمهوری احمدی نژاد دیدند، به خوبی به یاد دارند که او به جای تصوير آيت الله خمينی و یا آيت الله خامنه ای، عکسی از آيت الله مصباح يزدی را روی ميز خود گذاشته بود.

مجتبی هاشمی ثمره در سال های هفتاد و در دوران وزارت خارجه علی اکبر ولایتی، به توصیه محمد رضا باهنر، به وزارت خارجه راه یافت و بعد از مدت کوتاهی به مدیرکلی اداره گزینش این وزارتخانه منصوب شد.يکی از اقدامات مجتبی ثمره در وزارت خارجه و در مقام مديرکل گزينش، ايجاد بخشی بود که به عنوان"دخمه" شهرت یافت. چند اتاقی در زير زمين وزارت خارجه که متقاضيان شغل در خارج از کشور، در واقع چند روزی در آن قرنطينه می شدند.در طول این مدت،ثمره آنان را مورد "سئوال و جواب" های فراوان قرار می داد و با تحت نظر گرفتن برخوردها و عکس العمل های آنان، به قول خود، سعی می کرد آنان را به" درستی" بشناسد. بعد از این دوران قرنطينه بود که ثمره نظر خود را درباره افراد مزبور می داد. این برخورد امنیتی،موجب نارضایتی فراوان بود، اما از آن جا که مخالفت اداره گزينش می توانست کارمندان دستگاه ديپلماسی را از موقعيت های شغلی محروم کند، بيش تر کسانی که به آنان پيشنهاد حضور در اين قرنطينه داده می شد آن را می پذيرفتند.

در دخمه چه می گذشت؟

به گفته شاهدان عینی،گاهی ده نفر در يک زمان در"دخمه"ساکن بودند . در آنجا علاوه بر مصاحبه هائی که توسط ماموران وزارت اطلاعات و حراست وزارت خارجه با آنان صورت می گرفت، و تعليمات ضدجاسوسی که به آنها داده می شد، ثمره نيز برای آنان سخن می گفت. سخنانی که از یاد کسانی که در اين جلسات حاضر بوده اند، نرفته است.

در این جلسات همچنین به آنها، تعليماتی همراه با فيلم درباره روش های به دام اندازی و فريب خوردن، استفاده از سکس در مقولات خبرگيری، چگونگی زندگی در خارج کشور و کنترل اطرافيان و همکاران داده می شد، اما مضمون درس های" استاد ثمره" به کلی متفاوت و عنوان آن هم
" روان شناسی کفر" بود.

دو تن از کارکنان باسابقه وزارت خارجه بخش هائی از درس های مجتبی ثمره را برای "روز" چنین بازگویی کرده اند:

- از کجا انحراف شروع می شود. از خط شلوار، کفش و لبخند. آنکه عنوان ديپلمات جمهوری اسلامی را يدک می کشد و خط شلوارش اتوخورده است جز آنکه به اشرافيت ميل کرده و ضعفی را نمايان ساخته که به جاسوسان غربی" گرا" می دهد، می تواند برای ما هم نشانه ای باشد که طرف به نماز مقيد نيست، هر چند که جای مهر بر پيشانی داشته باشد.

- کفش وسيله خوبی است برای شناختن مومن. آن کس که مومن است هميشه کفشی به پا دارد که آماده کندن آن و وضوساختن است. اما آن کس که کفشی تميز و بندی و شيک به پا دارد، معلوم است که آن را از پا در نمی آورد. کفشی که پشتش خوابيده نباشد، متعلق به کسی است که برای وضو آماده نيست. همچنان که وقتی به خانه شان می روی، اگر دم در کفش ها رديف و به اصطلاح مسجدی نباشد، هر چند که گوشه ای و قفسه ای برای کفش ها گذاشته باشند، نشان دهنده آن است که صاحبخانه از اينکه کفش ها قبل از ورود به خانه، کنده شود اکراه دارد.

- لبخند مدام به روی آدم های ناآشنا و ارباب رجوع، يک خوی غربی است و نشان دهنده کسی که می خواهد خود را در دل مخاطب جا کند. اما مخاطبان در سفارت خانه های ما چه کسانی هستند؟ جز معدودی که آن ها را می شناسيد، بقيه يا خارجی هستند که اصل بر جاسوس بودن آن هاست و يا ايرانی های ضدانقلاب. مگر آنکه شناسائی کرده و قصد داشته باشيد آنها را جلب کنید که آن هم مقررات خود را دارد.

- برای ما کارمند به معنای اداری معنا ندارد. هر کس، حتی پيشخدمت و آشپز، يک مامور تبليغ و جمع آوری اطلاعات و آماده شهادت هست. کسی که هر روز بايد قبل از رفتن به سر کار غسل کند و آماده باشد که شايد به شهادت برسد.

-مواظب باشيد که در روزهای تعطيل، حالا جمعه باشد و يا يکشنبه همکاران تان به کجا مي روند. "رفته بودم با خانواده به گردش" بهانه خيلی رايجی است برای فرار از نماز جمعه و فرادا عمل کردن. چنين اعمالی در صورت تکرار،نشانه ضعف است. احتمال بدهيد که ناپاکی رخ داده باشد.

مرد پشت پرده

کسانی که در دوران حضور مجتبی ثمره، در وزارت خارجه با وی برخورد داشته اند به ياد می آورند که در اداره تحت نظر وی، جزوه های آموزشی هم تدريس می شد که مانند بولتن های محرمانه، بايد بعد از خواندن بازگردانده می شد.

در همين دوره، اعزام بازرسان گزينش به سفارت خانه ها معمول شد. در مورد اين بازرسان، چنان تبليغ شده بود که کارمندان معقتد بودند آن ها همه جا حضور دارند و گاهی به عنوان ارباب رجوع به سفارت مراجعه می کنند. در این دوران،شنود داخلی سفارت خانه ها و کنسولگری ها، امری رايج بود و همه اينها تحت نظارت و مديريت کسی صورت می گرفت که اعتقادی به تظاهر نداشت و بارها از دهان وی شنيده شده بود که: از همان موقع که در يکی از عمليات جنگی مجروح شدم و به شهادت نائل شدم، اما قابل شهادت نبودم. از آن زمان با خودم عهد کردم که "اظهار" نداشته باشم، چنان رفت و آمد کنم که حضورم احساس نشود.

اين دستور عمل در همه سال های اخير توسط وی رعايت شده و او هرگز در هیچ مصاحبه مطبوعاتی شرکت نکرده است. ثمره در ميهمانی ها ظاهر نمی شود و از دوربين به شدت پرهيز می کند. به همین دلیل، عکسی از وی ديده نشده است.

ضداشرافيت

از جمله تکيه کلام های مجتبی ثمره "اشرافيت" است که به گفته وی مصادف است با "بددينی". و با چنين ديدگاهی، وی بيش تر سفيران و ماموران عالی رتبه دولتی و وزيران را،"بددين" می خواند. به اعتقاد او همين که اینها لباس های تميز می پوشند و در روی صندلی سعی دارند مودب و اشرافی جلوه کنند، بهترين نشانه" بد دينی" است.

ماموران وزارت خارجه از سفرهای خارجی مجتبی ثمره هم حکايت ها برای نقل کردن دارند. ثمره در اين سفرها از رفتن به هتل و ميهمان سرای سفارت خودداری می کرد و در مسجد می خوابيد. او بارها در مساجد هامبورگ و م لندن بارها بيتوته کرده است. و در تمام اين موارد، عده ای از کارکنان سفارت، که گفته می شد ماموران ويژه وی هستند و مراقبت از ديگران را به عهده دارند، دورش حلقه مي زدند و به تعليمات وی گوش می سپردند.

سابقه مرید و مراد

وی سال های زیادی، به پشت پرده رفت و عملا نامی از او در فعالیت های دولتی و علنی شنیده نمی شد. سال هایی که طی آن به سازماندهی نیروهای پیرو آقای مصباح یزدی، و همچنین سایر نیروهای راست، پرداخت. به همین دلیل، به روایت آشنایان به پشت پرده سیاست در ایران، او "مهدی هاشمی جناح راست" محسوب می شود.حاصل فعالیت های "برادر مجتبی" در سازماندهی نیروهای جناح راست، بعد ها در انتخابات شوراها و سپس "عملیات پیچیده و چند لایه" انتخابات ریاست جمهوری خود را نشان داد.

هاشمی ثمره همراه با احمدی نژاد، به شهرداری نیز رفت، و در آنجا هم نقش مشابهی را ایفا کرد. کارمندان شهرداری، که رفتارهای تحقیر آمیز و تندخویانه احمدی نژاد را فراموش نکرده اند، این را نیز به یاد دارند که تنها در برابر هاشمی ثمره بود که رئیس جمهور، آرامش می یافت. حکم هاشمی ثمره در شهرداری، حکمی روان بود، و وی بر کوچک ترین امور نظارت کامل داشت.آقای شهردار، که هیچ سخن مخالفی را بر نمی تابید، تنها در برابر احکام آقای هاشمی ثمره بود که سکوت همراه با رضایت خود را به همگان نشان می داد.در آنجا هاشمی ثمره در حالی که هیچ نوع دخالتی در
امور شهری نمی کرد و به امور سياسی و فعاليت های پنهانی مشغول بود، تمامی انتصاب ها را زير نظر داشت و به اين و آن می گفت: برای کار بزرگتری آماده می شويد. در همين مقام، يک بار هم با يکی از شهرداران تهران چنان درگير شد که نزديک بود کار به زد و خورد بينجامد. آن شهردار بلافاصله برکنار شد، وی در در روزهای بعد به ديوان عدالت اداری شکايت برد، اما "مصلحت انديشی" ها و "پادرميانی" موجب شد شکایت وی"مسکوت" بماند و او به جای ديگری منتقل شود، و به این ترتیب، مانند دیگر ماجرای های پيرامون ثمره، این پرونده نیز بسته شد.

دخالت در انتصاب ها

در مدت سه ماهی که از شروع به کار احمدی نژاد در رياست جمهوری می گذرد، بنا به اخبار رسيده، هر روز يکی از وزيران به دفتر مجتبی ثمره احضار می شود. در طول این جلسات وزیر مربوطه باید در مورد مسائل حوزه مسووليت خود به وی توضيح دهد. باز گفته شده است که در اين ملاقات ها مديران انتخابی هر وزير مورد بررسی قرار می گيرند. به دستور رييس جمهور، وزيران حق اعلام اسامی مديران خود را ندارند، تا زمانی که کميته گزينش رياست جمهوری موافقت خود را اعلام کند. کميته گزینشی که در حقيقت تنها يک نفرست: مجتبی ثمره.

کسانی که به هر شکل با مجتبی ثمره همکاری نکنند، و یا به گونه ای خشم وی را موجب شوند، در کوتاه مدت تنبیه می شوند، کما اینکه دو تن از ديپلمات هاي ايرانی مقيم اروپا که در هفته گذشته از کار برکنار شدند، پیش از آن با ثمره برخورد تندی داشته اند: اميرحسين زمانی نيا مديرکل سابق وزارت خارجه و سفير فعلی جمهوری اسلامی در مالزی و شمس الدين خارقانی. با روی کار آمدن احمدی نژاد، این دو می دانستند که به زودی برکنار خواهند شد، اتفاقی که سرانجام افتاد و به همان ترتيبی که گمان زده شده بود. این سفيران خود به اصرار تقاضای استعفا داشتند، اما با استعفای آن ها موافقت نشد، ولی بعد آن ها را به تهران فراخواندند و در آن جا به آنها ابلاغ کردند که برکنار شده اند. همچنین به آنها گفته شد: دو هفته برای تغيير و تحول و تحويل مسئوليت های خود فرصت دارید. هر چه زودتر اين کار را انجام دهید، ضمنا بهتر است در اين مدت هم در انظار ظاهر نشويد و مصاحبه هم نکنيد. منابع نزديک به وزارت خارجه می گويند که اين اعمال که در عرف ديپلماسی سابقه نداشته و تنها در مورد سفيران خاطی صورت گرفته است، برای تحقير و نشان دادن قاطعيت و انداختن هراس به دل افراد است.

دستکم در مورد دو تن از وزيران، هنگامی که انتصاب هايشان با اعتراض نمايندگان مجلس روبرو شد، فاش گرديد که آن ها تحميلی بوده اند. وزير کشور، زير فشار نمايندگان در مورد استاندار تهران و کرمان به نمايندگان گفت: اين استاندار آقای رييس جمهور است. وزير بازرگانی نيز در مورد يک معاون خود همين توضيح را داده است. گفته می شود هم اکنون محسنی اژه ای وزير اطلاعات هم برای انتخاب معاونان خود زير فشار ثمره قرار دارد. به همين جهت با وجود سه جلسه ای که با وی برگزار شده، هنوز اسامی معاونین وزارت اطلاعات اعلام نشده است.

ثمره همچنین در همه جلسات رئیس جمهور حضور دارد و رابط وی با مسئولین نظام است.بعد از فراغت از کار روزانه نیز همراه با رئیس جمهور به نمازخانه ریاست جمهوری می رود، و احمدی نژاد همچون مریدی مجذوب، پشت او به نماز می ایستد.

بذل و بخشش بودجه به جمکران هم به نوع ويژه تعلق خاطر مجتبی هاشمی ثمره به امام دوازدهم شیعیان بر می گردد. تبليغ درباره مسجد جمکران و آيت الله مصباح يزدی از سال های حضوراو در وزارت خارجه هم، به یادها مانده است. برخی می گویند در میان هر چند کلمه ای که می گويد، اشاره ای به جمکران و امام زمان حتمی است. وی در سخنرانی های خود در" دخمه"وزارت خارجه نيز مدام از حضور" آقا امام زمان" عذر تقصير می خواست و از ديگران هم طلب می کرد که چنين کنند و در هر کلام" آقا امام زمان" را به ياد بياورند و نامش را در دل صدا کنند تا جوابشان برسد.

 

روشنفکران...

                                                                                

بیا گویم برایت داستانی

كه تا تأثیر چادر را بدانی

در ایامی كه صاف و ساده بودم

دم كریاسِ در استاده بودم

زنی بگذشت از آنجا با خش و فش

مرا عرق النسا آمد به جنبش

ز زیر پیچه دیدم غبغبش را

كمی از چانه قدری از لبش را

چنان كز گوشه ابر سیه فام

كند یك قطعه از مّه عرض اندام

شدم نزد وی و كردم سلامی

كه دارم با تو از جایی پیامی

پری رو زین سخن قدری دو دل زیست

كه پیغام آور و پیغامده كیست

بدو گفتم كه اندر شارع عام

مناسب نیست شرح و بسط پیغام

تو دانی هر مقالی را مقامیست

برای هر پیامی احترامیست

قدم بگذار در دالان خانه

به رقص آر از شعف بنیان خانه

پریوش رفت تا گوید چه و چون

منش بستم زبان با مكر و افسون

سماجت كردم و اصرار كردم

بفرمایید را تكرار كردم

به دستاویز آن پیغام واهی

به دالان بردمش خواهی نخواهی

چو در دالان هم آمد شد فزون بود

اتاق جنب دالان بردمش زود

نشست آنجا به صد ناز و چم و خم

گرفته روی خود را سخت و محكم

شگفت افسانه ای آغاز كردم

در صحبت به رویش باز كردم

گهی از زن سخن كردم، گه از مرد

گهی كان زن به مرد خود چه‌ها كرد

شايعات درباره شخصيت هاي پشت پرده اي که بر احمدي نژاد نفوذ دارند

نوشتاری از دکتر علیرضا نوریزاده

برخي سايت هاي اينترنتي از يک شخصيت پشت پرده که نفوذ زيادي بر محمود احمدي نژاد، رئيس جمهوري اسلامي دارد سخن گفته اند: مجتبي هاشمي ثمره. دکتر عليرضا نوري زاده در مصاحبه با مريم احمدي در راديوفردا مي گويد در ايران طبيعتا به علت نبودن فضاي آزاد براي مطرح شدن سوابق افراد، روزنامه نگاران و اين روزها کساني که با اينترنت سر و کار دارند، دست به شايعه سازي مي زنند و گاهي اوقات چنان در رابطه با افراد، شخصيت پردازي و افسانه سرايي مي کنند که يک باره شخصيتي گمنام که در پشت پرده است، تبديل مي شود به شخصي تصميم گيرنده درباره مسائل اصلي.
Download file

اينها در واقع هيچ کدام در سطح کلان مديريت اصلي نيستند، دستورالعمل ها و خط هايي به اين ها داده مي شود و اينها مجريان امور هستند. به عقيده آقاي نوري زاده نقش آقاي هاشمي ثمره، گو اينکه نقش پشت پرده است، اما از نقش بقيه همکاران احمدي نژاد کمي پررنگ تر است.

سياست هاي محمود احمدي نژاد، چه در سطح بين المللي با اظهاراتي که درباره اسرائيل کرد و چه در سطح داخلي، مثلا در زمينه انتخاب وزرا و استانداران، با انتقاد روبرو شده است. از سوي ديگر برخي سايت هاي اينترنتي از يک شخصيت پشت پرده که نفوذ زيادي بر آقاي احمدي نژاد دارد سخن گفته اند: مجتبي هاشمي ثمره. در اين باره مريم احمدي با دکتر عليرضا نوري زاده گفتگويي داشته است که با هم مي شنويم:
عليرضا نوري زاده: در ايران طبيعتا گاهي اوقات به علت نبودن فضاي آزاد براي مطرح شدن سوابق افراد، روزنامه نگاران و اين روزها کساني که با اينترنت سر و کار دارند، دست به شايعه سازي مي زنند و يا مطالبي را که دهان به دهان مي گردد، اعتبار زيادي به آن مي دهند و گاهي اوقات در پرتو همين نوع نگرش، چنان در رابطه با افراد، شخصيت پردازي و افسانه سرايي مي کنند که يک باره شخصيتي گمنام که در پشت پرده است، تبديل مي شود به شخصي تصميم گيرنده درباره مسائل اصلي. نمونه آن آقاي مجتبي هاشمي ثمره است که طبيعتا ايشان به علت گذشته خود درون سپاه پاسداران و دوران کوتاهي که ايشان به عنوان مديرکل گزينش وزارت خارجه عمل مي کردند، که اين کار او هم باز ارتباط داشت با دستگاه هاي اطلاعاتي و دستگاه سپاه داشته، به اين علت که اين دوره اي است که آقاي ولايتي در آن دوره، درهاي وزارت امور خارجه را به روي افراد سپاه و افراد اطلاعات باز کرد. بنابراين ايشان داراي سوابق آنچناني در دولت نيست و يک رجل دولت به حساب نمي آيد.

آقاي نوري زاده مي گويد:

عليرضا نوري زاده: وي يک رجل امنيتي بود که با اتکاء به دايي خود يعني آقاي باهنر که يکي از ارکان جناح محافظه کار است، ايشان معمولا در مقام منشي باهنر يا کار چاق کن يا فردي که رابط بوده، پيام ها را رد و بدل مي کرده، در اتاق پشتي هميشه ايشان نشسته بود. حالا با توجه به تغييرات و نقشي که آقاي باهنر در گزينش وزرا و در شکل گيري دولت داشت، و همينطور نقش ايشان در مجلس که حالا با سفيد شدن موهاي ايشان، نقش پدرخوانده را مي خواهد از کساني مانند عسگر اولادي يا بادامچيان که به عقب خوانده شدند از آنان بگيرد، طبيعتا حالا همه در صدد اين هستند که آقاي هاشمي ثمره را به عنوان محور تمام تصميم گيري ها جلوه دهند. به گمان من چنين نيست. درست است که آقاي هاشمي ثمره تاثير بسيار زيادي روي آقاي احمدي نژاد دارد. اينها با هم، همراه شمار ديگري از مسئولان دولت و افرادي که الان به عنوان کارگزاران حکومت انتخاب شدند، اينها يک سابقه مشترک امنيتي – نظامي با هم دارند در قرارگاه نصر و همينطور در قرارگاه رمضان. در جنگ هاي عليه کردها با يکديگر مشارکت داشتند و در طول جنگ ايران و عراق نيز عمليات غير منظم را در شمال عراق اداره مي کردند.

آقاي نوري زاده مي افزايد:

عليرضا نوري زاده: اين ارتباط جبه اي باعث شد اينها که امروز در مقام دولت قرار گرفته اند، با همان زبان جبهه و با همان نگرش جبهه اي به قضايا نگاه کنند. کاري که آقاي احمدي نژاد با سخنان اخير خود در رابطه با اسرائيل کرد، در واقع درست همان نگرش و سخن گفتني بود که در جبهه ها از اين نوع آدم ها بر مي آمد، منتها اين آدم ها امروز در يک جايگاه کلان مديريت نشسته اند و آن دانش و درايت و آگاهي اداره امور را ندارند. آقاي هاشمي ثمره هم فرقي با آقاي احمدي نژاد ندارد. حالا بعضي ها مي خواهند از ايشان به عنوان شخصيت کليدي دولت و کسي که سياستگذار اصلي است ياد کنند. من چنين گماني ندارم. دولت آقاي احمدي نژاد يک راهنمايي ها و رهنمودهايي از چند قطب قدرت مي گيرد. يکي آقاي محمد تقي مصباح يزدي است. يکي شخص آيت الله خامنه اي است و يکي هم آن مجموعه رهبري سپاه. افراد ديگري هم که در اين مجموعه حضور دارند، مانند آقاي هاشمي ثمره، اينها در واقع هيچ کدام در سطح کلان مديريت اصلي نيستند. اداره کننده بازي اينها نيستند. اينها مجريان امور هستند. دستورالعمل ها و خط هايي به اين ها داده مي شود، و اينها مجريان هستند. نقش آقاي هاشمي ثمره، گو اينکه نقش پشت پرده است، اما از نقش بقيه همکاران احمدي نژاد کمي پررنگ تر است.

عبادي و سروش در فهرست روشنفکران برگزيده جهان

۳۰ مهر ۱۳۸۴

شيرين عبادي و عبدالکريم سروش به انتخاب نشريات فارين پاليسي و پراسپکت، و خوانندگان اين دو نشريه در فهرست برترین روشنفکران جهان قرار گرفتند.

اين دو نشريه ماه گذشته با انتشار ليستي از صد روشنفکر مردمي در سراسر جهان، از خوانندگان خود خواستند 5 روشنفکر برجسته جهاني را که در زمينه کاري خود ، موفق به انجام خدمات برجسته اي شده اند معرفي کنند.

فهرست فارين پاليسي و پراسپکت
در فهرست اين دونشريه اسامي افرادي مانند نوام چامسکي نظريه پرداز آمريکايي، اومبرتواکو نويسنده ايتاليايي، شيرين عبادي، آيت الله سيستاني، عبدالکريم سروش، ساموئل هانتيگتون نظريه پرداز آمريکايي، واسلاو هاول مبارز و نويسنده چک، آنتوني گيدنز جامعه شناس انگليسي و ... ذکر شده بود. در توضيح روشنفکر مردمي هم آمده بود: کسي که در زمينه کاري خود برجسته بوده و با طرح عقايدش، زمينه درگيري بحث مؤثر درباره آنها را فراهم آورده باشد. کانديداها بايد هنوز در قيد بودند و در عرصه کاري خود فعال. همچنين از خوانندگان خواسته شده بود، آنها اسامي پيشنهادي خود را بنويسند.

بيست هزار نفر در اين نظر خواهي شرکت کردند وخوانندگان اين دو نشريه با ريختن هزار رأي به نام نوام چامسکي او را در صدر فهرست انتخابي خود از روشنفکران محبوب جهان قرار دادند. شيرين عبادي دوازدهمين نفر است و دکتر عبدالکريم سروش در مرتبه پانزدهم قرار دارد.

نکته جالب به آيت الله سيستاني بر مي گردد که در جدول پيشنهادي اين دونشريه ايراني ـ عراقي معرفي شده و در انتخاب خوانندگان نيز، در مرحله سي ام قرار گرفته است. به اين ترتيب ايران با سه روشنفکر، جاي چشمگيري را در اين فهرست به خود اختصاص داده است. نکته ديگر در ارتباط با طرح نام کشورمان اين است که خوانندگان اين دو نشريه نام محمد خاتمي را نيز به ليست روشنفکران مردمي جهان افزودند.

سردار روانی مکمل کابینه

انتصاب سردار نقدی به ریاست ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز 

علیرضا نوری زاده تحلیلگر مسائل ایران درباره انتصاب سردار نقدی به ریاست ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز، در مصاحبه با رادیو فردا وی را فردی دارای پرونده سیاه معرفی می‌کند که در جریان دستگیری و شکنجه شهرداران، دانشجویان و نویسندگان دست داشت. نوری زاده می‌گوید: نقدی در عین حال نامش در چندین پرونده فساد مالی ذکر شده. یکی از موارد بسیار شاخص بنادر غیرقانونی است که در زمانی که وی در نیروی انتظامی بود، به اتفاق چند تن دیگر از مسئولان نیرو و همینطور مسئولان سازمان اطلاعات سپاه که چندین شرکت مثل شرکت رزمندگان، رزمجو، درست کرده بودند، در کار قاچاق نفت عراق بودند، در کار قاچاق مواد بودند، کالاهای تولیدی، مواد غذایی و دیگر مسائل را از طریق بنادر غیرقانونی وارد کشور می‌کردند. آقای نوری زاده با ابراز تعجب از انتخاب سردار نقدی می‌گوید: سردار نقدی و شماری دیگر از بلندپایگان نیروی انتظامی و سپاه، بنادر غیرقانونی و فرودگاه پیام را اداره می‌کردند.
Download file

علیرضا نوری زاده: در رابطه با سردار نقدی ایشان یکی از کسانی است که پرونده خدمتی او آنقدر صفحات سیاه و پر از غلط و در مواردی پر از اعمالی که تنها می‌توان با عنوان جنایت از آن یاد کرد، آنچنان پر است که خود آقای خامنه‌ای وقتی ایشان را از کارش که ریاست حفاظت اطلاعات نیروهای انتظامی بود، بعد از آن افتضاحی که در جریان دستگیری شهرداران و بعد ماجراهایی که بر سر دانشجویان و نویسندگان آمد، وقتی ایشان را بر کنار کرد، چون او را فرد وفاداری به خود می‌دانست، او را به ستاد کل نیروهای مسلح منتقل کرد که سر و صدایی ندارد و افرادی که آنجا کار می‌کنند یک کار تخصصی می‌کنند و با توده مردم سر و کار مستقیم ندارند. اما آقای نقدی هر از چندگاه از همان ستاد حرفهایی می‌زد که پیدا بود ایشان هیچ تغییری در مواضعش نداده و همان نقدی است که بلندترین مقامات شهرداری را در زیرزمینی آنقدر شکنجه کرده بود که بعضی از آنها تا ماهها قادر نبودند به صورت طبیعی به زندگی خودشان ادامه دهند. آقای نقدی در عین حال نامش در چندین پرونده فساد مالی ذکر شده. یکی از موارد بسیار شاخص بنادر غیرقانونی است که در زمانی که ایشان در نیروی انتظامی بود، به اتفاق چند تن دیگر از مسئولان نیرو و همینطور مسئولان سازمان اطلاعات سپاه که چندین شرکت مثل شرکت رزمندگان، رزمجو، درست کرده بودند، اینها در کار قاچاق نفت عراق بودند، در کار قاچاق مواد بودند، کالاهای تولیدی، مواد غذایی و دیگر مسائل را از طریق بنادر غیرقانونی وارد کشور می‌کردند و بعد ماجرای آقای نقدی باز در ارتباط مستقیم با فرودگاه پیام بود که ظاهرا فرودگاهی بود برای پست درست شده بود، ولی از طریق او در هفته هزاران تن کالا از کشورهای حاشیه خلیج فارس وارد ایران می‌شد. آقای نقدی در آنجا نامش مطرح شد که همراه با یک نام دیگر است که در اینجا برمی‌گردیم به قوه قضائیه. و آن نام آقای الیاس محمودی بود. سرهنگ ژاندارمی که بعد از مدتها خدمت کردن در سازمان قضایی نیروهای مسلح توسط وزیر اطلاعات اسبق معرفی شد به آقای شاهرودی به عنوان رئیس جدید حفاظت و اطلاعات قوه قضائیه. ایشان وقتی آمد به این نیرو در تمام امور مداخله می‌کرد. از بگیر و ببندهای نویسندگان و مسائل دیگر و کار به جایی رسید که آقای علی یونسی وزیر اطلاعات وقت اعلام کرد که در معرفی ایشان به آقای شاهرودی خطا کرده و خود آقای شاهرودی دو بار تلاش کرد ایشان را برکنار کند، یک بار خبرش رسما اعلام شد، اما 24 ساعت بعد آقای الیاس محمودی در یک مصاحبه مطبوعاتی اعلام کرد که او مستحضر به لطف رهبر است و به کسی هم جواب نمی‌دهد و سر کارش هم نشست و گفت که قصدش مبارزه با فساد است. در حالی که نام ایشان در چندین پرونده فساد مالی بزرگ ذکر شده و ایشان بود که با آقای نقدی و شماری دیگر از بلندپایگان نیروی انتظامی و سپاه، بنادر غیرقانونی و فرودگاه پیام را اداره می‌کردند. حال می‌بینیم که شاگرد بداخلاق کلاس امنیتی جمهوری اسلامی را ماموریتی به او می‌دهند که با بداخلاقان مبارزه کند. یعنی ماموریت به او می‌دهند که جلوی قاچاق را بگیرد یا قاچاق ارز و این است که واقعا این گزینش برای آدم چندین سئوال بزرگ ایجاد می‌کند که چرا نقدی؟ همینطور در قوه قضائیه، آقای شاهرودی شخصا پرونده پاکی دارد. ایشان آلودگی مالی ندارد در این مسائل وارد نبوده، اما در قوه‌ای که ایشان ریاستش را دارد و خودش اذعان می‌کند که قدرت کنترل آن را ندارد، چون بسیاری از مقامات مثل آقای علیزاده که الان معاون مالی اداری ایشان است، یا آقای الیاس محمودی، اینها به آقای شاهرودی حساب پس نمی‌دهند، مستقیما با دفتر رهبر سر و کار دارند. به این ترتیب؛ آقای شاهرودی در عین حال که راست می‌گوید دردی را که از آن سخن می‌گوید، درد است که مردم ایران با پوست و خون خودشان حس می‌کنند. فساد، دزدی، رشوه و خصوصی بازی که آقایان با هم دارند، فامیل گرایی که در این نوع اعمال با یکدیگر دارند. باندهای خصوصی که چپ و راست درست می‌شود، اعتبارهای غیرقانونی که داده می‌شود و با دو نگاه با مردم روبرو شدند. یعنی دستگاه قضا وقتی ماجرا مربوط به آقای شهرام جزایری می‌شود، او را به زندان می‌اندازد، موقعی که ماجرا مربوط به پسر واعظ طبسی، ناصر واعظ طبسی می‌شود با اعاده پول بانک پرونده را مختومه می‌کند. این است که باز برمی‌گردیم به نقطه اول. زمانی که قدرت در یک کشور متمرکز می‌شود در یک نهاد یعنی ولایت فقیه و ولی فقیه هست که همه کس می‌گوید باید به او جواب داد، افراد با حسن نیتی مثل آقای شاهرودی کاری ازش برنمی‌آید. چون از پشت سرش می‌آیند و کسی مثل الیاس محمودی یا نقدی را مورد حمایت قرار می‌دهند.

باز هم اصغر آقا

 

نوشتاری از هادی خرسندی

از قافله صد و یکم!

پرسی چه میخواهی که از ایران بیارم؟
با تو چه گویم این بیاور، آن بیاور

یک خرده برف از قلّه پاک دماوند
یک خرده نفت از چاه آبادان بیاور

نه نه که شوخی میکنم، چیزی نخواهم
تو خود بیا و آن لب خندان بیاور

(برنامه رایانه گفتم، پس گرفتم
خود تو بیا، هر درد را درمان بیاور)

شیرینی تجدید دیدار تو کافیست
نه گز بیاور هیچ و نه سوهان بیاور

شعر حضورت را اگر از من نگیری
دیگر نگویم دفتر و دیوان بیاور

اما عزیزم گر هنوز اصرار داری
از بهر هادی یک کمی ایران بیاور

نوشتاری از ابراهیم نبوی :

ول کن بابا، اسدالله!

من فکر نمی کنم که رهبری دلش بخواهد این بازی را عوض کند. شما هم بهتر است به جای زدن حرف هایی که اندازه شما نیست، قبل از اظهارنظر در مورد اصلاح طلبان و مسیح و از این جور چیزهای خطرناک با بیت تماس بگیرید تا بیت شما هم هم قافیه بیت ایشان باشد.

وقتی حرکتی در جامعه از 22 میلیون رای به 1 میلیون رای برسد مشخص می شود شکست خورده و مرده است و برای زنده شدنش باید حضرت مسیح(ع) بیاید، اما این مرده ها از آن جا که گیر حضرت مسیح(ع) هم نمی افتند زنده نمی شوند. جریان اصلاح طلبی در ایران مرده، اگر اعضای آن بخواهند فعالیت کنند باید به مردم نشان دهند که افکار گذشته را ندارند و راه جدیدی در پیش گرفته اند. ... اسدالله بادامچیان

حضور محترم جناب آقای اسدالله بادامچیان!
مصاحبه دلنشین و جذاب شما را در مورد اصلاح طلبی و حضرت مسیح و ادامه شرایط ایران و آنچه در ایران اتفاق خواهد افتاد، خواندم و در شگفت شدم. این شگفتی از آن رو نبود که انتظار حرف نامعقول ازشما ندارم و نداشتم، نه، هنوز مرتکب چنین خبطی نشده ام، شگفتی من به این دلیل بود و هست که چطور آدمی که در کوران تغییرات اجتماعی زندگی کرده و بالا و پائین سیاست ایران را دیده چنین حرفی می زند؟

کسی که از مسیر دهه چهل و حزب ملل اسلامی عبور کرده و به یاس و سرخوردگی شرایط بعد از پانزدهم خرداد 1342 رسیده و از آن عبور کرده، چطور چنین نظری می دهد؟ کسی که در زندان رژیم گذشته تجربه تنهایی و بی پناهی را تا آنجا داشته که با ابراز ندامت آزاد شده و بعد از مدتی کوتاه شاهد تغییرات بنیادین سیاسی رژیم ظاهرا مقتدر گذشته شده، چگونه چنین نظری می دهد؟ کسی که بعد از انقلاب توسط رهبری و بزرگان قوم کنار گذاشته شده و به عنوان جناح بی عرضه ای که قدرت اداره یک نانوایی را هم ندارند شناخته شده، و مدتی بعد مسوولیتی بیشتر از اداره یک نانوایی داشته است، چگونه چنین نظری ارائه می دهد؟ کسی که سالها شاهد تمرکز قدرت در دست هاشمی رفسنجانی بوده و بعدها شاهد این بوده است که هاشمی رفسنجانی در انتخابات شهرتهران هم نتوانست در فهرست بیست نفر اول قرار بگیرد، چگونه چنین نظری می دهد؟ چطور کسی که 24 میلیون رای خاتمی را دیده و بعد شاهد تغییر رویکرد اجتماعی بوده و روی کارآمدن احمدی نژاد را در پس دولت اصلاحات دیده، چگونه می تواند از مرگ یک شیوه فکری حرف بزند؟ چطور وقتی 6 میلیون رای آقای ناطق نوری در انتخابات خرداد 76 می تواند با معجزات مسیح آسای بداخلاق های انتخاباتی به رای 17 میلیونی تبدیل شود، چرا رای 10 میلیونی هاشمی نمی تواند در انتخابات بعدی تبدیل به رای 25 میلیونی شود؟ یا چرا رای 4 میلیونی معین در مرحله اول انتخابات، نمی تواند به رای سی میلیونی اصلاح طلبان در انتخابات 1388 تبدیل شود؟ چرا؟ آیا شما جامعه ایران را نمی شناسید یا چنان غرق در تاریخ دو ماهه اخیر هستید که تاریخ سی سال گذشته را بکلی از یاد برده اید؟

آقای بادامچیان!
آنها که شنیده بودند به آنها که نشنیده بودند گفتند که در دوران مرحوم مصدق اصطلاحی رایج

هزار نکته باریکتر زمو...

هزار نکته باریکتر زمو اینجاست

نوشتاری از دکتر نوریزاده

پيشدرآمد: ترديدي ندارم كه آقاي «بازوفت» پدر «فرهاد» برادر نوجوانم كه به امر تكريتي خونريز و با حضور پسرش عُدي اعدام شد، در لحظه‌اي كه صدام حسين را به دادگاه ويژه بغداد آوردند و در قفس متهمان نشاندند، آرزو مي‌كرد ايكاش نورديده‌اش يك لحظه از دل گور غريبش در گورستان «هاي‌گيت» شمال لندن بيرون مي‌آمد و اين منظره را به چشم مي‌ديد. همين حال را ميليونها پدر و مادر و همسر و فرزند، قربانيان رژيم جنايتكار بعث، در عراق و ايران و كويت داشته‌اند. در حلبچه جوي اشك و خشم به هم پيوسته بود و در خانه سردار داود كريمي در تهران همسر و فرزندانش با مشاهده صدام حسين در آن حال ذليل و مفلوك آرزو مي‌كردند نيمه ديگر صدام را كه در تهران سردار زخمين شيميائي شده را فقط به اين دليل كه مقلد آقاي منتظري بود به زندان انداخت و شكنجه كرد و بر تاولهاي تنش شلاق زد، در آينده‌اي نزديك در قفسي همانند قفس صدام تماشا كنند.

تكريتي خونريز كه آنقدر غيرت و شهامت نداشت كه به جاي خزيدن در سوراخ موش و پذيرش ذلت و حقارت در برابر سربازان آمريكائي كه شپشهاي سرش را مي‌جستند، گلوله‌اي در مغز بيمار خود خالي كند و به اندازه دو فرزند جنايتكارش از خود اقتدار و شجاعت نشان دهد، حالا در داگاه با ديدن دوربينهاي تلويزيون و رئيس دادگاهي كه با احترام و انسانيت با او وديگر متهمان برخورد مي‌كرد، شجاعتش گل كرده بود و ادعا داشت رئيس جمهوري عراق است و مشروعيت دادگاه را قبول ندارد و به رئيس دادگاه مي‌گفت شما كه مرا مي‌شناسيد، شما كي هستيد؟ همگي صحنه‌هاي نخستين جلسه دادگاه صدام حسين و دستيارانش را مشاهده كرده‌ايد و من فقط به ذكر نكاتي چند مي‌پردازم.

مشروعيت، قضات، وكلاي مدافع

دادگاه ويژه‌اي كه محاكمه صدام حسين و شماري از مسئولان رژيم بعث در آن محاكمه مي‌شوند، برپايه تصويب‌نامه‌اي كه در زمان تشكيل شوراي اداره عراق بعد از سرنگوني رژيم صدام حسين به امضا رسيد و سپس در پارلمان موقت به صورت يك طرح قانوني تأييد شد مشروعيت يافته است. قاضي جوان، رزگار محمد امين كه بخشي از بازپرسي از صدام حسين و سران رژيمش را عهده‌دار بود و نخستين باري كه صدام را در برابر او مشاهده كرديم با چهره‌اش آشنا شديم يكي از اعضاي هيأت پنج نفره قضاتي است كه به رياست «رزكار امين» محاكمه صدام حسين را قضاوت مي‌كنند. دادستان و دستيارانش از قضات جوان عراق هستند و حداقل يكي از دستياران او، در رژيم گذشته به عنوان يك حقوقدان شرافتمند مدتي را در زندان صدام گذرانده است. رئيس دادگاه قاضي رزكار امين در سال 1958 در شهر سليمانيه در كردستان عراق متولد شده و فارغ‌التحصيل رشته حقوق از دانشگاه بغداد در سال 1980 است. قاضي امين كه داراي تخصص و مدرك كارشناسي ارشد در حقوق بين‌الملل است و چندين اثر در زمينه حقوق بشر دارد به همراه ديگر قضات محكمه دوره ويژه‌اي را نيز در بريتانيا زير نظر قضات و كارشناسان برجسته انگليسي، گذرانده است. او پس از فارغ‌التحصيلي مدتي به كار وكالت پرداخت و سپس بازپرس دادگستري شد. چندي بعد به عنوان قاضي به كركوك و سپس سليمانيه زادگاهش اعزام شد و بيش از 15 سال رياست دادگاه عالي جنائي سليمانيه را عهده‌دار بود. وكلاي مدافع صدام حسين و دستيارانش نيز همگي عراقي هستند. متأسفانه بعد از تشكيل نخستين جلسه دادگاه يكي از اين وكلا يعني سعد الجنابي وكيل طارق عزيز معاون نخست وزير سابق عراق كه محاكمه‌اش هنوز آغاز نشده، به دست وابستگان نيروهاي بدر مجلس اعلاي انقلاب اسلامي عراق، يعني دار و دسته عبدالعزيز حكيم، نورچشمي نايب امام زمان چهار راه آذربايجان ربوده شد و به وضع فجيعي به قتل رسيد. يادآوري مي‌كنيم كه از ماهها پيش گروهي از جويندگان طلا و دينار و دلار از چهار گوشه جهان با اعلام آمادگي براي دفاع از صدام حسين جلو افتادند كه بله، ما آماده‌ايم از مجرم بغداد دفاع كنيم. اين گروه پس از اعلام آمادگي دختر قذافي براي شركت در تيم دفاع و پرداخت هزينه وكلا، روز به روز بزرگتر شد. تا آنجا كه رمزي كلارك وزير دادگستري سابق آمريكا و نخود هر آشي كه هم دست خميني را بوسيد و هم بن لادن را مبارز نستوه خواند، نيز پا به ميدان گذاشت. منتها دختر صدام حسين «رغد» كه در اردن اقامت دارد پس از مدتي كه متوجه شد همه به دنبال پول هستند، اعلام كرد فقط وكلاي عراقي پدرش را به رسميت مي‌شناسد. ديگر متهمان نيز وكلاي عراقي براي خود انتخاب كردند. معروفترين اين وكلا خليل الدليمي و عصام العزّاوي وكلاي صدام حسين هستند.
در نخستين جلسه دادگاه صدام حسين به همراه طه ياسين رمضان مرد دوم رژيم بعثي از نظر اجرائي، برزان ابراهيم تكريتي برادر ناتني صدام و رئيس اسبق استخبارات و نماينده پيشين عراق در دفتر اروپائي سازمان ملل در ژنو، عواد احمد البندر رئيس دادگاههاي انقلاب عراقي كه مثل خلخالي و محمدي گيلاني و ريشهري و لاجوردي و موسوي تبريزي حكم اعدام صدها بل هزاران انسان بيگناه را اغلب طي محاكمات صوري چند دقيقه‌اي صادر كرده است، عبدالله رويد از مسئولان حزب بعث در منطقه «الدجليل» علي دايم علي، محمد عزّاوي علي، و مزهز رويد ايضا از رهبران منطقه‌اي حزب بعث، مورد سئوال رئيس دادگاه قرار گرفتند. آنها در سه رديف پشت سر هم در قفسي چوبي نشسته بودند. صدام هنگام ورود، به سلام و درود، عواد احمد البندر كه كنارش نشسته بود به گرمي پاسخ داد و سپس به سوي طه ياسين رمضان كه پشت سرش نشسته بود برگشت و درودي به او فرستاد.
عواد احمد البندر در اعتراض به اينكه پليس چفيه عگال (سربند) او را از سرش برداشته خواستار آن شد كه اين نماد عربيت و عشاير بودنش را به او بازگردانند. برزان برادر صدام كه در ژنو كت و شلوارهاي سيلك مي‌پوشد و هرگز تمايلي به لباس عربي نداشت، نيز خواستار سرپوش عربي‌اش شد. رئيس دادگاه رزكار امين با سعه صدر حرفهاي آنها را شنيد و از اقدام پليس انتقاد كرد و دستور داد سرپوش‌ها را به متهمان بازگردانند. حدود پانزده دقيقه وقت دادگاه به اين ترتيب گرفته شد.

نخستين پرونده اتهامي

جنايات صدام حسين و رژيمش يكي دوتا نيست. كشتار و آواره كردن بيش از يك ميليون كرد (حداقل 380 هزار كشته)، قتل هزاران عراقي شيعه و سني و مسيحي، قتل عام حلبچه با بمباران شيميائي، تجاوز به ايران و كويت و… به قول خالد قشطيني نويسنده و طنزپرداز بزرگ عراقي جرم عمده صدام كشتن «عراق» است. سرزميني را كه نيم قرن پيش داراي جامعه مدني و حزب و روزنامه و كانون و اتحاديه بود و زنانش آزادانه در كليه امور زندگي مشاركت داشتند به هيچستاني تبديل كرد كه امروز آخوندها و شبه آخوندهاي شيعه و سني در آن ميداندار شده‌اند و زنان از ترس اسيد و چاقو جرأت نمي‌كنند بي‌حجاب به خيابانها بيايند و زندگي و هستي مردم به دست چندتا عمامه و شال به سرشيعه و سني افتاده است.
باري اولين پرونده‌اي را كه عليه صدام حسين مطرح كرده‌اند، پرونده جنايت شهرك «الدجليل» است كه در زمينه آن هم مدارك كتبي و سخن شهود زنده و فيلم و نوار مستند وجود دارد و هم دستور صريح ثبت شده صدام حسين براي قتل عام قربانيان حادثه الدجليل به روي نوار ويديو وجود دارد و امضاي او زير امضاي رئيس دادگاه انقلاب كه حكم اعدام 148 تن از اهالي الدجليل را تأييد كرده است نيز جزو اسناد، هيأت دادستاني به دادگاه ارائه شده است. عدنان حسين دوست و همكار عراقي‌ام در الشرق الاوسط نوشته بود ايكاش صدام را به جرم ديگري محاكمه مي‌كردند مثلا به جرم كشتن سي تن از اعضاي دولت و شوراي انقلاب عراق در سال 1979 در آن جلسه تكان دهنده سران حزب بعث كه فيلمش موجود و بارها از تلويزيونها پخش شده است. چه در آن صورت كسي نمي‌گفت حكومت شيعه فقط به جنايات عليه شيعيان توجه دارد. تازه در هر حكومتي به خصوص در منطقه ما اگر كساني درصدد قتل رهبر برآيند، خيلي طبيعي است كه در صورت شكست مرگ و شكنجه و زندان در انتظارشان باشد. در حالي كه در جلسه مورد اشاره حزب بعث، صدام حسين در ميان بهت حاضران ناگهان شماري از رفقاي بعثي‌اش را صدا مي‌كرد و بعد مي‌ گفت اينها خائن هستند ببريد اين خائنين را و به زندگي ننگين آنها خاتمه دهيد. و بعد هم مي‌نشست و مثلا با قيافه متأثر اشكش را پاك مي‌كرد.
به هر حال آنچه در الدجليل در 60 كيلومتري شمال بغداد در سال 1982 اتفاق افتاد از اين قرار بود كه موكب صدام حسين در راه رفتن به تكريت زادگاهش مدتي در الدجليل توقف كرد و با اهالي كه به ديدن او هلهله مي‌كردند و شعار مي‌دادند كه «بالروح بالدم نفديك يا صدام» ــ با جان و خونمان فداي تو مي‌شويم اي صدام ــ سخن گفت. در زمان انتقال از نقطه‌اي به نقطه‌اي ديگر در الدجليل، از ميان مزارع و نخلستانهاي اطراف جاده، گلوله‌هائي به سوي كاروان اتومبيلهاي صدام و همراهانش شليك شد. سه جوان از هواداران حزب الدعوه دست به اين كار زدند و علاوه بر خودشان 148 تن از اقوام و هم شهرهايشان بهاي اين كار را كه بسيار خام و نسنجيده بود پرداختند. صدام دستور داد مزارع و نخلستانها و بسياري از خانه‌هاي اهالي الدجليل را بسوزانند و ويران كنند. روز دادگاه صدام در حالي كه در زادگاهش قريه عوجه از توابع تكريت عده‌اي تصاوير او را در دست داشتند و زنده باد صدام سر داده بودند، دهها تن از بستگان قربانيان الدجليل از جمله مادري كه صدام سه فرزندش را كشته بود با تصاوير عزيزانشان راه‌پيمائي كردند و بعضي مي‌گفتند بايد دختران صدام را نيز مجازات كرد چون او بچه هاي ما را كشت.
رئيس دادگاه رزكار امين پس از استماع ادعانامه دادستان و معرفي متهمان، جلسه بعدي را به 28 نوامبر موكول كرد چون شاهداني كه قرار بود به دادگاه بيايند به علت ترس (ببينيد اين تكريتي خونخوار چه كرده كه هنوز هم با وجود در غل و زنجير بودن، مردم از او و تروريستهاي گروههاي به اصطلاح مقاومت وحشت دارند.) در دادگاه حاضر نشده بودند.
فرداي دادگاه با ربوده شدن سعد الدجنابي وكيل طارق عزيز و قتل او، بسياري از شخصيتهاي سني عراقي و جمعي از شخصيتهاي بين‌المللي خواستار انتقال جلسات محاكمه صدام حسين به خارج عراق شدند. اما دولت و پارلمان موقت عراق با اين مسأله به شدت مخالفت كرده‌اند. پخش جلسه محاكمه صدام تكان شديدي را در جهان عرب و البته در جمهوري ولايت فقيه، باعث شد. براي رهبران عرب كه تا ديروز صدام را در آغوش مي‌گرفتند اين محاكمه هشداري بود مبني بر اين كه فاصله رياست و عزت و اقتدار تا فلاكت و ذلت و محاكمه و احتمالا اعدام خيلي كوتاه است. به گمان من رهبر جمهوري اسلامي و اركان نظامش با مشاهده محاكمه صدام حسين و نگاه به گزارش پنجاه صفحه‌اي دتلف مهليس قاضي آلماني در مورد قتل رفيق الحريري (گزارش آن را در همين شماره آورده‌ام)) بايد به سرنوشتي بينديشند كه در صورت ادامه عملكرد ضد مردمي و ضد آزادي و ناجوانمردانه خود با مردم ايران و سياستهاي غلط و مخالف مصالح ملي‌شان در كنار مداخلات همه جانبه در امور ديگر كشورها و حمايت از تروريستهاي اسلام ناب محمدي در دو وجه شيعه و سني آن، در انتظارشان خواهد بود.
صدام را در قفس ديديم، بشار الاسد را نيز در آستانه قفس مي‌بينيم، پايان اهل ولايت فقيه بي‌گمان بهتر از فصل ختام بعثي‌هاي بغداد و دمشق نخواهد بود.

شنبه 22 تا دوشنبه 24 اكتبر

ديدي كه خون ناحق پروانه…
1ــ گزارش قاضي آلماني دتلف مهليس كه از سوي كوفي عنان دبيركل سازمان ملل و به موجب تصميم شوراي امنيت مأمور تحقيق در قتل رفيق‌الحريري نخست وزير پيشين لبنان و دولتمرد بزرگ خاورميانه و ميلياردر خودساخته لبناني شده بود سرانجام به دبيركل سازمان ملل داده شد و لحظاتي بعد جزء جزء آن از طريق خبرگزاريها و شبكه‌هاي راديو تلويزيوني عربي و بين‌المللي و روزنامه‌هاي جهان، به اطلاع خاص و عام رسيد.
من از ساعت يك بامداد جمعه به وقت لندن تا شش صبح در پاي تلويزيونهاي فضائي العربيه، الجزيره، ان ــ بي ــ سي و المستقبل گزارش و تفسير و بحثهاي پيرامون آن را دنبال كردم. (هموطناني كه علاقمند به اطلاع از جزئيات و شرح و توضيحات گزارش مهليس هستند مي‌توانند با مراجعه به سايت «تارنما» اينترنتي من، گفتگوها و تحليلها و نوشته‌هاي متعددي را كه در روزهاي جمعه، شنبه، يكشنبه و… در اين زمينه داشته‌ام مشاهده نمايند.)
باري با محدوديتي كه در اين زاويه دارم، مهمترين نكاتي را كه در گزارش آمده عنوان مي‌كنم.
الف: قتل حريري براساس يك طرح بسيار پيچيده كه طي چند ماه با ارزيابي‌هاي بسيار و تداركات وسيع همراه بود با چنان مهارت و زمينه‌سازي انجام گرفته كه تحقق آن بدون دخالت و آگاهي رژيم سوريه و باند امنيتي وابسته به اميل لحود امكان پذير نبوده است.
ب: انديشه خلاص شدن از شر حريري در اكتبر سال 2004 طي گفتگوهائي بين اميل لحود، جميل السيد رئيس استخبارات (اطلاعات نظامي)، ريمون غازار رئيس سازمان امنيت، مصطفي حمدان فرمانده گارد رياست جمهوري لبنان، مستر ايكس ــ نبيه بري رئيس پارلمان لبنان ــ و ژنرال آصف شوكت رئيس استخبارات سوريه و شوهر خواهر بشار اسد، ژنرال غازي كنعان وزير كشور سوريه كه اخيرا خودكشي كرد، رستم غزاله رئيس استخبارات نيروهاي سوريه در لبنان و حاكم قبلي لبنان طي پنج سال اقامتش در اين كشور، حسن الخليل رئيس سابق استخبارات سوريه، بهجت سليمان از مسئولان امنيتي سابق و دوست نزديك بشارالاسد، ماهر الاسد برادر رئيس جمهوري سوريه… شكل گرفت. در واقع پس از آخرين ديدار حريري از دمشق كه طي آن بشار الاسد آمرانه و با تهديد به حريري گفته بود: اميل لحود يعني من، مخالفت تو با تمديد رياست جمهوري او يعني دشمني با من، اگر به مخالفتت ادامه دهي بيروت را بر سر تو و رفيقت وليد جنبلاط خراب خواهم كرد. پيش از اين استخبارات سوريه با پرتاب گلوله به ايستگاه تلويزيوني المستقبل رفيق‌الحريري، و سوءقصد به جان مروان حماده دولتمرد دروزي نزديك به وليد جنبلاط اخطارهاي اوليه را فرستاده بود.
ج: با صدور قطعنامه 1559 شوراي امنيت كه خواستار خروج سوريه از لبنان و خلع سلاح گروههاي فلسطيني و حزب‌الله در لبنان شده بود آنهم چند هفته‌اي پس از سفر حريري به آمريكا و فرانسه، آصف شوكت در گفتگو با مصطفي حمدان فرمانده گارد رياست جمهوري لبنان گفته بود حريري را به جهنم خواهيم فرستاد. و حمدان حريري را نوكر اسرائيل و آمريكا خوانده بود. اوائل اكتبر جميل السيد به دمشق رفته بود و در جلسه‌اي با حضور آصف شوكت، رستم غزاله، غازي كنعان، ماهرالاسد و شماري ديگر از مقامات سوري تصميم قطعي به حذف حريري گرفته شده بود.
د: براي ايجاد حلقه‌اي كامل جهت اجراي موفقيت آميز طرح و سپس پرده‌پوشي كامل در رابطه با نقش سوريه و مافياي امنيتي نظامي اميل لحود رئيس جمهوري لبنان، ستاد ويژه‌اي تشكيل شده بود. مركز اين ستاد در روستاي «عنجر» مقر استخبارات ارتش سوريه در لبنان بود و دفتر اصلي رستم غزاله در ستاد عنجر قرار داشت.
در اين ميان ژنرال علي الحاج رئيس گروه محافظان ويژه رفيق الحريري كه پس از اخراجش از جانب نخست وزير اسبق لبنان، به فرماندهي ژاندارمري منصوب شده بود نيز به عنوان فردي كه مي‌بايد بعد از جنايت صحنه را بازسازي كند با دريافت يك ميليون دلار وارد بازي شد.
حريري ژنرال الحاج را مثل فرزندانش دوست داشت و همسر او را كه نويسنده بود با حقوق گزاف در روزنامه المستقبل استخدام كرده بود. منتها سال پيش حريري متوجه شد تمام رفت و آمدها و حتي گفتگوهاي تلفني كه در اتومبيلش انجام مي‌دهد به گوش سوريها مي‌رسد. وليد جنبلاط نسبت به ارتباط ژنرال الحاج با رستم غزاله به او هشدار داده بود. به همين دليل حريري در يك صحنه سازي حرفهائي را در تلفن به يكي از مشاورانش گفته بود. و بعد خلاصه اين حرفها را نوشته و در پاكتي در جيب گذاشته بود. روز بعد رستم غزاله به او تلفن زده بود كه براي امر مهمي بايد او را ببيند و زماني كه به دفترش آمده بود زبان به گلايه گشوده بود كه ما انتظار نداشتيم شما چنين حرفهائي را در رابطه با ما بزنيد و اشاره‌اش به سخنان حساب شده حريري در اتومبيلش بود. حريري پاكت مورد اشاره را به او داده بود كه من شك داشتم جاسوس شما كيست حالا فهميدم. و زماني كه رستم غزاله پاكت را گشوده بود با اين جمله روبرو شده بود كه من حالا مطمئنم جاسوس شما علي الحاج است. او از امروز در دستگاه من كاري نخواهد داشت.
باري مطابق نقشه‌اي كه جميل السيد و آصف شوكت و رستم غزاله و مصطفي حمدان طراحان اصلي آن بودند، قرار بر اين شد كه از گروه اسلامي بنيادگراي موسوم به «احباش» كه در بيروت و طرابلس و صيدا فعاليتهاي تبليغي و خيريه و سياسي مي‌كند و نمايندگاني نيز در پارلمان لبنان داشت و گروه جبهه خلق براي آزادي فلسطين ــ فرماندهي عمومي ــ به رهبري احمد جبريل فرد مورد اعتماد سوريها (و از مزدوراني كه با پول مادرش را هم مي‌فروشد به همين دليل نيز پس از سالها چپ نمائي، او را ديديم كه دست خميني و پاي خامنه‌اي را بوسيد و عواملش در قتل بعضي از مخالفان رژيم ولايت فقيه در خارج دست داشتند) استفاده شود. درست همانگونه كه امنيت خانه ولي فقيه پيش از قتل قربانيان قتلهاي زنجيره‌اي، از طريق نشريات وابسته‌اش مثل كيهان و جمهوري اسلامي و يالثارات و سياست روز و… مطالب جعلي در رابطه با ارتداد و مفسد بودن و با ضد انقلاب و بيگانگان ارتباط داشتن چهره‌هائي چون سعيدي سيرجاني و احمد ميرعلائي و داريوش فروهر و محمد مختاري و پوينده و… بنويسند تا هم به چهره آنها لطمه بزنند و هم از اين مطالب براي گرفتن فتواي قتل آنها از آخوندهاي امنيتي مثل اژه‌اي و خوشبخت و احمد خاتمي و نوري همداني و… استفاده كنند، در بيروت نيز به تني چند از نمايندگان مجلس و وزرا مثل ناصر قنديلي و عاصم قانصوه و روزنامه‌نگاران نوكر سوريه و بعضي از راديو تلويزيونها مأموريت داده شد تبليغات گسترده‌اي را عليه حريري خاصه پس از كناره گيري او از نخست وزيري آغاز كنند. اينكه حريري نوكر آمريكا و فرانسه و اسرائيل است، فاسد است، لبنان را تا خرخره بدهكار كرده و جيبهاي خود و خانواده‌اش را انباشته است.
د: براي ظاهر سازي احتياج به يك قاتل بود كه مي‌بايست ريخت و اطوارش عين وابستگان بن لادن باشد. اين كار را شيخ احمد عبدالعال از رهبران گروه احباش به عهده گرفت. او به سراغ جوان متعصبي رفت كه از هوادارانش بود و به او مژده داد براي كار مهمي انتخاب شده است. سپس او را به دست يكي از افسران سوري سپرد. گزارش مهليس يادآوري مي‌شود كه اين جوان بيچاره به نام احمد ابوعدس را، به سوريه مي‌برند و در آنجا وادارش مي‌كنند تا در حضور آصف شوكت شوهر خواهر بشارالاسد، در برابر دوربين ويديوئي با لباس رزم اعلام كند او عامل قتل حريري بوده چون حريري همدست اياد علاوي نخست وزير خائن عراق است و با اسرائيل و آمريكا همدست است و… آصف شوكت پس از ضبط ويديو، شخصاً احمد ابوعدس را به قتل مي‌رساند و جسدش را در گوشه‌اي دفن مي‌كنند.
هـ : محمود عبدالعال برادر احمد كه او نيز از رهبران جنبش «احباش» است فيلم ابوعدس را از جميل السيد دريافت مي‌كند.
و: يك وانت سفيد كه هزار كيلوگرم مواد منفجره در آن جاسازي شده اواخر ژانويه تقريبا سه هفته پيش از قتل حريري از سوريه به لبنان حمل مي‌شود و توسط جميل السيد در يك گاراژ خصوصي پنهان مي‌شود.
ز: آصف شوكت يك عراقي تروريست را كه در سوريه دوره ديده و آماده عمليات انتحاري است به بيروت مي‌فرستد. جميل السيد او را به يكي از دستيارانش مي‌سپارد تا آماده‌اش كند. به اين عراقي مي‌گويند اياد علاوي قرار است به لبنان بيايد و تو افتخار كشتن او و به بهشت رفتن را خواهي داشت.
ح: از دو هفته قبل از قتل حريري رفت و آمدهاي او توسط پنجاه تلفن موبايل كه بين عده‌اي از جمله چند نماينده مجلس و گارد و روزنامه‌نگار توزيع شده به ستاد عمليات در عنجر و از آنجا به قصر رياست جمهوري و دفتر جميل السيد گزارش مي‌شده است.
ط: روز حادثه ناصر قنديل نماينده مجلس خروج حريري از پارلمان را خبر مي‌دهد. و لحظه به لحظه موكب حريري دنبال مي‌شود. وانت سفيد با راننده عراقي‌اش به سوي نقطه موعود مي‌رود و بعد انفجار است و مرگ و…
ي: محمود عبدالعال از تلفني كه قبلا با رئيس جمهوري لبنان و رستم غزاله و مصطفي حمدان گفتگو كرده بود به غسان بن جد و خبرنگار الجزيره زنگ مي‌زند كه نوار ويديوئي حاوي فيلم عامل قتل حريري در بسته‌اي در فلان نقطه گذاشته شده است. هم او به خبرگزاري رويتر زنگ مي‌زند.
ك: ژنرال علي الحاج مامورانش را به صحنه انفجار مي‌فرستد و آثار جرم را به هم مي‌ريزد و هرچه را كه ممكن است ماجرا را به مافياي امنيتي نظامي رژيمهاي سوريه و لبنان ربط دهد جمع آوري مي‌كند. و اميل لحود نيز با جدي انگاشتن اعترافات قاتل قلابي احمد ابوعدس حمله شديدي به بنيادگرايان اسلامي مي‌كند كه باعث قتل حريري عزيز شدند.

وبلاگ جدید بانوی آگاه ایران    :               

               مهرانگیز کار

خوبان پارسی گو ...

نوشتاری از دکتر علیرضا نوریزاده :

پيشدرآمد: هر بار كه به قاهره مي‌آيم، در برابرم تصوير جواني جان مي‌گيرد كه در رؤياهاي خود بارها به قاهره سفر كرده بود، گاهي همراه با ناصرخسرو، در بارگاه خليفه فاطمي خلعت داعي اسماعيل گرفته بود، زماني آواره و دردمند با جمال‌ الدين اسدآبادي همسفر شده بود، روزي در برابر دكتر قاسم غني شاهد عقد فوزيه بنت فؤاد خواهر پادشاه مصر محروسه با محمدرضا پهلوي وليعهد رضاشاه در قصر عابدين مي‌شد و چند سالي بعد، باز با دكتر غني به قاهره مي‌آمد تا روايت جدائي ملكه ايران را از پادشاه، بشنود.

تصوير جوان ايراني جان مي‌گرفت كه دل به منظره استقبال ميليونها مصري از زعيم الشرق دكتر محمد مصدق در خيابانهاي قاهره سپرده بود، همان جواني كه بعد از 28 مرداد در شبي دلگير وطن را بدرود گفت و ره به مصر كشيد تا از پشت راديوي صوت‌العرب عبدالناصر هر شب به حكومت كشورش حمله كند و دل مادرش را به درد آورد. همان جواني كه نامش «ضرابي» بود و چند سال پيش در قاهره براي هميشه خاموش شد.
به نيل مي‌نگرم، به رودخانه‌اي كه هم فرعون در زلالش تن شسته بود، هم بر سينه‌اش گهواره حصيري موسي تا كاخ خواهر فرعون ره كشيده بود. رودخانه‌اي كه جدّم داريوش بر پهنه‌اش نيايش «اورمزد» را خوانده بود.
قاهره را نگاه مي‌كنم كه ساكنانش بر اين باورند كه رأس‌ پورعلي مرتضي و پيكردخت علي در خاكش آرام گرفته است. قاهره معزّ، شهر صلاح‌الدين ايوبي، خواهر توامان فسطاط. شهري كه جنون بوق و سرگيجه غبارآلودش، از لحظه ورود گرفتارت مي‌كند.
جواني را مي‌نگرم كه براي نخستين بار به زيارت قاهره آمده بود. آنهم سالي پس از مرگ ناگهاني جمال عبدالناصر. در مسجد «منشيه البكري». جوان در برابر قبر ناصر ايستاده بود و اشك در چشمانش مي‌جوشيد. جواني كه هنگام ديدار از بازار خان خليلي و قهوه‌خانه فيشاوي براي اولين بار نجيب محفوظ را ديده بود و با صلاح عبدالصبور هم‌سخن شده بود كه اي شاعر بزرگ، من شعرهاي تو از جمله منظومه حلاّجت را به فارسي برگردانده‌ام.
نوروز بود و ايران در نمايشگاه بين‌المللي قاهره شركت كرده بود. بخت ديدار از قاهره در ميان هيأت مطبوعاتي كه بعد از مرگ عبدالناصر همراه با هويدا به قاهره رفت، نصيب من نشده بود كه هم خيلي جوان بودم و به حساب نمي‌آمدم و هم آنكه در شب مرگ ناصر در ميهماني سنديكاي نويسندگان به شنيدن خبر فرياد درد كشيده بودم و اگر عباس پهلوان نبود و مرا به گوشه‌اي نمي‌كشيد، لابد فردا بايد سين و جيم امنيت خانه را هم جواب مي‌دادم. وضع اما كوتاه مدتي پس از مرگ ناصر تغيير كرده بود كه حالا سادات يار يكدله شاه بود و ايران بزرگترين غرفه را در نمايشگاه قاهره صاحب شده بود. چنين بود كه من نيز به همراه تني چند از همكارانم در راديو تلويزيون به قاهره رفتم. حسن بهنام نماينده راديو تلويزيون بود و چشم انتظار رسيدن زنده ياد محمود جعفريان. روبروي شرايتون قاهره در ساختمان الاهلالي آپارتمان سفير وقت سنگال در مصر را اجاره كرده بودم. و زماني كه مرحوم انجوي شيرازي و جعفريان رسيدند، بر بالكن آپارتمان كه رو به نيل داشت، سفره دل را گشوديم. انجوي تلخ وش مصري مي‌نوشيد، من ميِ خانگي رنگ محتسب خورده، جعفريان اما اهل لب گرفتن از دختر رز نبود و آب روان را حاضر نمي‌شد به سردرد گران شب بعد از صراحي كشيدن، واگذارد. حسن بهنام هم آمد با دكتر غباشي و دكتر مصطفي پاشا و دكتر سيد عبدوس كه از عاشقان و سرسپردگان فرهنگ و ادب و شعر فارسي بودند. انجوي به دنبال بحثي پيرامون دواوين متعدد حافظ سخت به حافظ به روايت احمد شاملو تاخت و تاكيد كرد كسي حق دارد به خلوت حافظ سركشد كه عرفان و عشق را بشناسد و مفاهيم پنهان واژگان را در عصر حافظ و محتسبان رياكار آدمكش درك كند. آن شب انجوي نمي‌دانست كه شاملو در زمانه‌اي خواهد زيست كه مزد گوركنان در آن، به مراتب بيش از قدر شاعران خواهد بود و هم چو حافظ از عصري خواهد گفت كه در آن، عسس دهانت را مي‌بويد مبادا گفته باشي دوستت دارم. دكتر غباشي رباعيات خيام را خواند همراه با ترجمه دلنشين احمدرامي، و بعد صفحاتي از كيفش درآورد و به هديه به من داد. شش صفحه يا به قول عربها اسطوانه‌، كه ترانه رباعيات خيام ام‌كلثوم بر سينه‌اش ضبط شده بود. همان شب ترانه را بارها شنيديم.
«سَمعِتُ صوتا هاتفا نادي من الغيب…»
كه ترجمه دلنشين «آمد سحري ندا ز ميخانه ما…» بود. جعفريان وقتي انجوي حافظ را گشود و خواند كه: «در زلف چون كمندش هرگز مپيچ كانجا / سرها بريده بيني بي‌جرم و جنايت» سخت به گريه افتاد. باور نداشتم مردي درشت اندام چون او، و مديري كه در اقتدارش هيچكس ترديد نمي‌كرد، آنچنان به هق‌هق آيد. انجوي گيلاس آبي به دستش داد. مدتي سكوت بين ما برقرار شد و بعد ميهمانان مصري به سخن آمدند و بحث بر سر زبان فارسي و جايگاهش در مصر شد و اينكه ضروري است تعدادي از اساتيد ادب فارسي از ايران به مصر بروند و گروه استادان رو به انقراض زبان فارسي را در دانشگاههاي مصر ياري دهند.
از آن سال تا امشب كه باز روي بالكني در برابر نيل جاودانه نشسته‌ام و قلم و كاغذ در دست از خون دل به دوست نامه مي‌نويسم، بارها به قاهره آمده‌ام و هر بار در اين شهر شلوغ پر از فرياد وغبار و زيبائي رمز و راز تازه‌اي را كشف كرده‌ام. ماه رمضان است و قاهره بامدادان در خواب و گيجي و بي‌حالي است اما به محض آنكه مثل خانه پدري توپ افطار را در مي‌كنند، ناگهان به عينه مورچگاني كه به سرعت در پي هم از سوراخي بيرون مي‌زنند، پانزده ميليون ساكن اين كلان شهر به خيابانها مي‌ريزند. در گوشه گوشه شهر خاصه در محلات قديمي از جمله در اطراف رأس‌الحسين و سيده زينب (در دولت فاطميان براي كاستن از قدر كربلا و شام، مزاري آراستند كه سر حسين در اينجا دفن است و نام رأس الحسين بر آن گذاشتند و در فاصله‌اي نه چندان دور نيز ضريحي برپا كردند كه پيكر زينب كبري در اينجا دفن است و نه در شام) وليمه‌هاي رنگين برپاست كه خرجش را آدمهاي پولدار و گاه دستگاههاي دولتي مي‌دهند و هزاران مصري از جمله آنها كه در طول سال رنگ گوشت و خورش و شيريني را نمي‌بينند، گرد اين بارعام سخاوتمندانه دلي از عزا در مي‌آورند.
به روي رودخانه نيل پولدارها و توريستها و عربهاي حاشيه خليج فارس در رستورانهاي باشكوه سيار و يا قايقهاي ثابت، به خوردن و نوشيدن و حظ سمع و بصر بردن از نواي خوانندگان و رقص رقاصان مصري مشغولند. و در حاشيه رودخانه مستضعف‌ها سفره گسترده‌اند و نان و باقلاي خود را با چند دانه‌اي خرما و چاي ديشلمه و احتمالا چاشني قليان بعد از غذا به نيش مي‌كشند و با صداي ضبط صوتها و يا آوازخوانان دوره‌گرد به شادي افطار مي‌كنند و تا پاسي از شب براي روزه فردا، خود را آماده مي‌كنند.

اوضاع سياسي و اجتماعي

مصر دوران انتقالي را مي‌گذراند. گو اينكه خيلي‌ها به انتخابات اخير رياست جمهوري مصر خنديده‌اند و حضور چند نامزد غير قدر را در برابر حسني مبارك، نمايشي مسخره خوانده‌اند. اما بايد در مصر بود تا از نزديك با مردم در رابطه با انتخابات اخير و تحولاتي كه مصر شاهد آن است سخن گفت.

اين مصريها
پيش از بحث پيرامون انتخابات بايد نكاتي را درباره روحيات مصري‌ها بيان كنم. مردم مصر در طول تاريخ خود مردماني صلح جو، قانع، زحمتكش و صبور بوده‌اند. خشونت و آدمكشي با روحيه اين مردم سازگار نيست. به همين دليل نيز گروههاي اسلامي با آنكه داراي پايگاههاي مردمي گسترده‌اي بودند زماني كه دست به كشتار و بمب گذاري زدند به سرعت محبوبيت و جايگاه خود را از دست دادند. بسياري از مردم از جمله روشنفكران و دانشجويان در ماههاي پاياني حكومت انورالسادات به شدت از او دلزده و خواستار سرنگوني‌اش بودند. اما روزي كه در رژه نظامي اكتبر سروان خالد اسلامبولي او را به قتل رساند، ميليونها مصري كه چند ماه قبل در شورش بزرگ معروف به «شورش نان» عليه او شعار داده بودند در موكب جنازه‌اش خون مي‌گريستند و يكشبه او را كه خائن و وطنفروش و عامل آمريكا و يار اسرائيل خوانده بودند به عنوان شهيد راه ملت پذيرا شدند.
در ژوئيه 1952 وقتي كه كميته افسران آزاد با انتشار بيانيه‌اي از راديو به امضاي ژنرال محبوب آن دوران محمد نجيب، عزل ملك فاروق را اعلام كرد، نه تنها خون از دماغ كسي نيامد بلكه افسران آزاد با برگذاري مراسم توديع رسمي و نواختن سرود ملي مصر، ملك فاروق و همسر و فرزند و همراهان و اعضاي خانواده‌اش را با تشريفات كامل و شليك 21 تير توپ تا كشتي سلطنتي محروسه بدرقه كردند و كليه جواهرات شخصي و اسناد و اوراق و تصاوير خاندان سلطنتي را نيز به كشتي نهادند و سپس دو قايق جنگي كشتي فاروق را تا خارج آبهاي مصر به صورت رسمي بدرقه كرد. زماني نيز كه فاروق در رم درگذشت، به دستور عبدالناصر پيكر او را با احترام بسيار در قاهره تشييع كردند و در آرامگاه خانوادگيش‌ در مسجد الرفاعي در كنار مزار پدرش ملك فواد به خاك سپردند و اجازه داده شد بر سنگ مزارش از او با تجليل ياد شود. (در فاصله چند متري مزار فاروق، محمدرضا شاه پهلوي دور از ميهن در خاك خفته است. و اگر شرافت و صداقت سادات نبود، خدا مي‌داند پيكر او در كدام گورستان بيگانه به خاك سپرده مي‌شد. خلخالي فرداي انقلاب گور رضاشاه و فرزندش علي‌رضا و شماري از بزرگان عصر پهلوي چون حسنعلي منصور و سپهبد رزم‌آرا را ويران كرد. و در خاطراتش يادآور شد كه در جواني قصد داشته هنگام ورود جنازه رضاشاه به ايران، به روي تابوت او بنزين بريزد و جنازه‌اش را آتش بزند.) انقلابات خونين سوريه و عراق را بعد از انقلاب مصر ديديم. كشتن و تكه‌تكه كردن جنازه‌ها و حتي رحم نكردن به پيرزن علويه مادربزرگ فيصل دوم پادشاه عراق كه قرآن بر دست داشت و بريدن سر او، تفاوت روحيه مردم مصر با سوريها و عراقي‌ها و يمني‌ها و… را نشان مي‌دهد. البته ما ايرانيها نيز در بي‌رحمي كم از عراقي‌ها نبوديم. چهارصد انسان بيگناه در سينما ركس آبادان خاكستر شدند تا انقلاب اسلام ناب انقلابي محمدي بر محور فريب و دروغ به قدرت برسد. چه تعداد پاسبان و افسر جوان پليس و ارتش بي‌گناه توسط مردم تكه تكه شدند و در خون غلتيدند تا پرچم ولايت فقيه بالا برود. آنهمه كشتار در آغاز انقلاب و سپس تصفيه‌هاي خونين همراهان انقلاب از ملي و مجاهد گرفته تا توده‌اي و فدائي و حتي ياران حضرت امام!! شاهد گويايي است بر اينكه ملت شش هزار ساله تفاوتهاي بسيار با ملتي ديگر يعني مصريها با قدمتي شايد بيشتر دارد. نگوئيم فقط خميني و خلخالي و گيلاني و ريشهري و موسوي تبريزي و… آدم كشتند. افسر جواني كه جلوي بيمارستان شاهرضاي مشهد يك ماه قبل از پيروزي انقلاب، و در زماني كه همسرش را براي زايمان به بيمارستان آورده بود، با شقاوت به قتل رساندند، در دادگاه خميني محكوم نشده بود. همين مردمي كه امروز صبح و شب به رژيم لعنت مي‌فرستند او را به قتل رساندند.
باري از موضوع دور شدم. مصري‌ها با همين روحيه اسلامي‌ها را شكست دادند. و جالب اينكه امروز بقاياي گروهي كه در قتل سادات شركت داشت و دسته‌هاي ديگري از جهادي‌ها داوطلبانه در زندان اعلام توبه و پشيماني كرده‌اند و با ارسال نامه‌اي براي جيهان السادات و فرزندانش، ضمن تقاضاي گذشت، گفته‌اند سادات شهيد بود و قتل او جنايتي نابخشودني بوده است. جهادي‌ها عمليات تروريستي اخير در شرم‌الشيخ را نيز محكوم كرده‌اند. حتي ايمن الظواهري كه به غلط به عنوان معاون بن لادن از او ياد مي‌شود در حالي كه او معلم فكري رهبر القاعده است، با شناخت روحيات ملت خود از صدور فتوا عليه دولت مصر و دستور قتل و ويرانگري صادر كردن در مصر پرهيز مي‌كند. فقر از نشانه‌هاي آشكار زندگي مصري‌ها است و گو اينكه در سالهاي اخير به طور نسبي وضع مردم بهتر شده است و در عين حال شمار ثروتمندان مصري افزايش زيادي داشته است اما وقتي در محلات قديمي قاهره قدم مي‌زني مي‌تواني فقر دردناكي را كه در چشم و روي ساكنان اين محلات ديده مي‌شود، با همه وجود حس كني. با اينهمه مصري آنقدر شاكر و قانع است كه با داشتن لقمه ناني و سقفي بر بالاي سر از ته دل روزي ده بار خدا را شكر مي‌كند و الحمدلله مي‌گويد.

شنبه 15 تا دوشنبه 17 اكتبر
عاشقان زبان فارسي

دكتر مني احمد حامد استاد زبان فارسي در دانشگاه عين‌الشمس به ديدنم مي‌آيد. بانوئي اديب كه زبان فارسي را به شيريني سخن مي‌گويد. «چشمهايش» بزرگ علوي را به عربي برگردانده آنهم با زباني فاخر و زيبا، و كتاب دومش سناريوي فيلم «شوكران» از بهروز افخمي است. سه بار به ايران سفر كرده است و وسعت آگاهيهايش نسبت به ايران، مرا به تحسين وا مي‌دارد. يكبار چند ماهي در تهران بوده و در دوره ويژه‌اي براي تربيت استادان خارجي زبان فارسي شركت كرده است.
دكتر مُني مي‌گويد در تمام دانشگاههاي مصر دوره زبان فارسي برپاست و صدها دانشجوي مصري به آ‌موختن زبان و ادبيات فارسي مشغولند. منتها سوءتفاهمات در روابط دو كشور باعث شده اساتيد ايراني نتوانند به مصر بيايند و ضمن برنامه تبادل استاد كه پيش از انقلاب برپا شده بود، دانشجويان مشتاق مصري را از دانش خود بهره‌مند سازند.
در رابطه با بزرگواراني چون استاد فرزانه و پدر بزرگوارم دكتر احمد مهدوي دامغاني، دكتر سيد جعفر شهيدي، دكتر شفيعي كدكني، دوست فاضل دكتر احمد كريمي حكاك، دكتر پورنامداريان، دكتر اسلامي ندوشن و شماري ديگر از اساتيد مسلم زبان و ادب فارسي به سخن نشسته‌ايم. قرار مي‌شود «ما بچه‌هاي خوب اميريه» را برايش بفرستم كه سخت علاقمند ترجمه روايتي از روزهاي انقلاب است.

مصر در آستانه تحولات مهم

همانطور كه پيش از اين نوشتم انتخابات اخير مصر، به احتكار نيم قرنه قدرت توسط نظاميان و روساي جمهوري 9/99 درصدي خاتمه داده است. اپوزيسيون البته در انتخابات باآبروريزي روبرو شد. حزب كفايه كه توسط شماري از تكنوكراتها درست شده بود، در آستانه انتخابات دو شقه شد و «ايمن نور» رهبرش حزب ديگري به نام «فردا» برپا داشت و با وجود برخورداري از حمايتهاي ضمني آمريكا آراي بسيار كمي كسب كرد. نامزد حزب قديمي وفد نيز سوم شد. اما تلاش حزب حاكم ملي ــ وطني ــ مصر براي ارائه نامزدهائي متفاوت از نامزدهاي هميشگي نشانه آن است كه انتخابات پارلماني آينده. با شگفتي‌هائي همراه خواهد بود. كار مهمي كه در زمان مبارك صورت گرفته، آزادي مطبوعات است. در شماري از نشريات احزاب و گروههاي مخالف، مقالاتي در انتقاد از مبارك و حكومتش و فرزندش جمال كه پيش از اين به عنوان وليعهد مبارك از او ياد مي‌شد، به چاپ مي‌رسد كه واقعا برايم باورش سخت بود كه اين مقالات در مصري به چاپ مي‌رسد كه سي سال است «قانون فوق‌العاده» چوبي در دست حكومتش بوده تا مخالفان خود را قلع و قمع كند. از نخستين باري كه سي و دو سه سال پيش به مصر آمدم تا امروز تعداد روسري به سرها در مصر به شكل عجيبي افزايش يافته است. دكتر مني احمد حامد كه خود روسري بسيار شيكي بر سر دارد مي‌گويد حجاب براي زنان نوعي مصونيت به همراه دارد. كمتر كسي به آزار و متلك پراني زنان روسري به سر مي‌پردازد. در عين حال زن را از نگاههاي ناپاك مصون مي‌دارد. همزمان بايد گفت كه از تعداد مقنعه به‌سرها كه دوتا چشم بيرون مي‌گذارند و بعضي حتي همان دو چشم را نيز زير توري مي‌پوشانند، كمتر شده است. اسلامي‌ها با برپائي صندوقهاي قرض‌الحسنه و توزيع گوشت و نان بين خانواده‌هاي فقير همچنان به يارگيري مشغولند اما مطمئن باشيد كه مصر از خطر يك انقلاب اسلامي بيرون جسته است. دكتر رشيد دوست نويسنده و متفكر عراقي‌ام كه در الشرق‌الاوسط با هم همكاريم و دكتر سعدبن طفله العجمي وزير اطلاع رساني پيشين كويت و استاد دانشگاه در اين سفر همراه من هستند. با هم در ميز گرد دو روزه شبكه فضائي تلويزيوني «اوربت» با نام «اوراق خليجيه» شركت داريم و بحث ما پيرامون مداخلات جمهوري ولايت فقيه در عراق، پرونده اتمي ايران، اوضاع مردم و روي كار آمدن محمود احمدي‌نژاد و آينده ايران و روابط تهران با همسايگانش در اطراف خليج فارس است.
دكتر رشيد كه يك ليبرال آزادانديش با سابقه چپ ملي است با شهامت بسيار عليه دار و دسته‌هاي وابسته به رژيم ايران در عراق مثل مجلس اعلا و حزب‌الدعوه موضع ميگيرد و با ذكر اينكه يك شيعه عراقي است اما با حكومت شيعيان از نوع حكيم و جعفري سخت مخالف است، از زبان ميليونها عراقي سخن مي‌گويد كه حاضر نيستند يك رژيم تنگ نظر ديني كه بند نافش به تهران وصل است و يا يك رژيم ديني سني كه وصل به طالبان و بن لادن و وهابي باشد، در كشورشان روي كار آيد.
من نيز با او همصدايم. محمد القطحاني مجري برنامه از من مي‌پرسد فكر مي‌كنيد آقاي دكتر جعفري نخست وزير عراق شايستگي براي رياست دولت را ندارد؟ مي‌گويم ايشان مي‌تواند حداكثر معاون رئيس يك بيمارستان يا رئيس يك انستيتوي اسلامي باشد. در كشوري كه آدمهائي از نوع دكتر اياد علاوي و عدنان الپاچه‌چي، وجود دارد، حضور جعفري در مقام رئيس‌الوزرا ظلم و اهانت به مردم عراق است همانگونه كه بودن خاصه مداح ولي فقيه محمود احمدي‌نژاد در رأس دولت ايران توهين آشكار به مردم ميهن من است. و زماني كه در اعتراض به ذكر خليج هميشه فارس با عنوان جعلي خليج عربي، مي‌گويم دشمني با رژيم ايران نبايد به دشمني با مردم ايران و اهانت به مقدسات و تاريخ ايران منجر شود، دكتر سعدبن طلفه العجمي كه روشنفكري آزادانديش است، مي‌گويد از نظر روشنفكران و آكادميسينهاي عرب، ناميدن خليج با صفت فارس هيچ ايرادي ندارد اما مشكل اين است كه هر بار آثاري از تفاهم دوستي بين كشورهاي حاشيه خليج فارس و ايران پيدا شده، جمعي در جمهوري اسلامي با سياستهاي غلط و تبليغات دشمنانه جو را آشفته كرده‌اند و به گروههاي متعصب و ضدايراني در كشورهاي عربي امكان داده‌اند تا به تبليغات دشمنانه عليه ايران دامن بزنند.
به او گفتم صدام ما را عجمي مجوس مي‌خواند، و آن همه جنايت در حق ملت ما مرتكب شد آن وقت ولي فقيه وزير خارجه‌اش را فرستاد تا با او دست در آغوش شود و سپاه معظم پاسداران خون هزاران تن از افرادش را ناديده گرفت و با فرزند صدام وارد معاملات نفتي و تجاري شد. حق با شماست تا اين رژيم ضدايراني در كشور ما بر سر كار است، نمي‌توانيم از شما گله‌مند باشيم كه با من هرچه كردند اين آشنايان كردند.

يكي هم از خرسندي

پاسداری کرد حمله مثل گرگ
جانب پیرزنی ، مادربزرگ

گفت پیدا باشد از تو تار مو
بردی از پیغمبرو دین آبرو

در کمیته امشبی داری پناه!
میبریمت صبح فردا دادگاه

پیرزن، لرزان، شکسته، بی رمق
هرچه چین بر صورتش، جوی عرق

گفت: دینی با چنین قدر و مقام
صاحب پیغمبر و کلی امام

اینهمه آخوند از بهرش قطار
مجتهدهایش بزرگ عمامه دار

جمله توضیح المسائل ها قطور
هریکی هفتاد و شش تا بوف کور

قصه گلشیری از صرفش عقب
دولت آبادی ز نحوش در عجب

آنچه در آن هست آداب خلا
واقعاً باید نوشتن با طلا

با سخن هائی چنین نغز و نکو
دین کجا دارد غمی از تار مو

اینهمه سرباز و هنگ و پادگان
حافظ اسلام و پرچمدار آن

من کجا زورم به کاری میرسد
لطمه ای از موی و تاری میرسد

هیچ مو شمشیر نیکوئی نشد
هیچ دینی بسته موئی نشد

من کی از پیغمبرو از دین او
برده ام – استغفرالله - آبرو

پاسدارش گفت زان موی سفید
کی شما پیران خجالت میکشید؟

چیست پس آن صورتی روژ لبت
جز نشان دشمنی با مذهبت؟

روسری، ژرژت که نه، ابریشم است
قیمتش را هرچه پندارم کم است

چکمه هایت لابد از ایتالیاست
الفتی شاید ترا با مافیاست

وز همه اینها گرانتر مانتو ات
دل ز مردان میبرد رخت نو ات

پشم مانتو میکند اغوایشان
لرزه اندازد به سر تا پایشان

چیست این مانتو که تو داری به تن؟
چادر مشکی سرت کن پیرزن!

مانتو ات طرح نو است و پشم ناب
سمبل طاغوت و ضد انقلاب

این بده تا من به مستضعف دهم
حق فرستاده چرا از کف دهم؟!

گر رهائی خواهی و شلاق هیچ
میدهم چادرشبی، برخود بپیچ

مانتو بگذار و پشت سر نبین
موی خود را هم بپوشان بعد از این
!
این بگفت و حکم حق اجرا نمود
خود نوشت آنرا و خود امضا نمود

گفت آن بانوی مانتو باخته
کهنه چادرشب به دوش انداخته

« آبرو بردم ز دین با تار مو
دادمش با پشم خالص آبرو»

وای از بی خردی...

حاجی و قصه آب و نان  :

ده ها حکايت از حاج ميرزا آغاسی فقيه و مدعی کشف و کرامات در دل تاريخ مانده است. يکی از يکی برای نشان دادن چيرگی عوام فريبی بر درايت و عقل گوياتر.

حاجی از قائم مقام مرد بزرگ تاريخ ايران دل خونی داشت چرا که روزگاری که قائم مقام وزير بود و حاجی معلم بچه های نايب السلطنه، بارها بی سوادی او و خطر تحجر ذاتی معلمی چون او را به نايب السطنه يادآوری کرده و او را از خود رنجانده بود. همين هم يکی از علل قتل مرد بزرگ شد. که به جايش محمدشاه کودن حاجی را صدر اعظم کرد. [ قصه آن غلط گيری و واکنش بچه های کودن نايب السلطنه را در منشات قائم مقام بخوانيد که خيره حکايتی است و جا دارد خون در دل به جوش آيد] اما همين حاجی کاری کرد که قائم مقام بلد نبود. وی از ميان بچه های نايب السطنه يکی را که به حق بيمار بود، به جادو و حنبل عادت داد و به خود دلبسته و وابسته کرد. جادو و جنبل ها به او و مادرش می رساند. تا سرانجام نايب السطنه قبل از آن که به سلطنت برسد، از خون دلی که از روحانيون بی تفکر در جريان جنگ دوم ايران و روس خورده بود، دق کرد و مرد. و همان که حاجی پرورشش داده بود، به سلطنتی رسيد. نوشته اند که در اين کار دست سياست خارجی هم در کار بود. مدارکی هم هست. اما اگر درايت و دلسوزی بود چه می توانست کرد سياست خارجی. نايب السطنه عباس ميرزا فخر خاندان قاجار، زمانی که مرگ را نزديک ديد، به حرم امام رضا رفت و محمد ميرزا پسرش را به آنجا طلبيد و او را ضامن آهو قسم داد که چون به سلطنت رسد با قائم مقام بد نکند و دست به خون او نيالايد. از قائم مقام هم قول گرفت که به سلطنت اين فرزندی با همه اطلاعی که از کودنی وی داشت کمک کند و تا هست يار و مددکار او باشد. قائم مقام زمين ادب بوسيد و به ولی نعمت قول داد.

روزگار دون گشت و پس از مرگ نايب السطنه قائم مقام به قولی که داده بود وفا کرد و کرد کاری را که بيم مرگش در آن درج بود. محمدميرزا چندان که شاه شد، وعده و قسم از ياد برد که اين رسم استبدادی است. شاه متحجر و بدگوهر قائم مقام را کشت و باغ نگارستان به مرگ آن مرد قلم و سياست به غم عزادار ماند [ گرچه شاه به توصيه حاجی برای قسمی که خورده بود، خون او نريخت و کلاه شرعی گذاشت. انتقام قائم مقام ماند برای پرورده وی که اميرکبير باشد. اما تا او از تبريز ، ناصرالدين شاه را بر دوش کشيده به تهران برسد و او را بر تخت بنشاند، حاجی زمام امور کشور در طول شاهی محمد شاه صدراعظم بود. آن وقت بگوئيد که چرا در اين جائيم که هستيم.

بماند که ناصرالدين شاه هم همان بدعهدی پدر کرد و اميرکبير را کشت. شاگرد به سرنوشت استاد گرفتار آمد و اين بار باغ فين کاشان و سروهايش عزادار ماندند جاودان. اين بار نقش حاجی ميرزا آغاسی را کسی که نقطه مقابلش بود به عهده گرفت، ميرزا آقا خان نوری نه که متحجر نبود که اول دولتمرد ايرانی بود که گذرنامه خارجی [ انگليسی] در جيب داشت. وقت گرفتن قلمدان صدارت مجبور شد گذرنامه اش را پس دهد اما مهرش را به دل زده بود.

باری جهان چنان نماند. اين نوه فتحعلی شاه که ناصرالدين شاه باشد که در نوجوانی دست به خون استاد خود اميرکبير الود، کودک و کودن نماند. بزرگ شد و عقل در وجودش دميد. ياد اميرکبير را گرامی داشت و هر کس از او مانده بود را قدر داد و در صدر نشاند و از جمله پذيرفت که پادشاهی قجر در تخمه دختری امير بماند. نوه خود و امير را به ولی عهدی پسر خود محکم کرد از دنيا رفت تا بلکه تاريخ از گناهش در قتل امير بگذرد.

اين بار پادشاهی که عقل رس شده بود، بعد پنجاه سال، با تجربه ها که اندوخته بود و اولين پادشاه ايران بود که به کشورهای خارجی رفت و اروپا را ديد، به صرافت اصلاح نظام حکومتی افتاد. سه بار به اين کار همت گماشت ولی هر بار ميرزا آغاسی های جديد در صحنه آمدند و نگذاشتند که اوجش در کار ميرزا حسين خان سپهسالار بود که با خيالات بزرگ آمد و نشد. تا روزی که ناصرالدين که خيالات بزرگ تر برای بعد از جشن های پنجاه سالگی سلطنت در سر داشت به تير يکی از سلاله حاج ميرزا آغاسی ترور شد و به تاريخ پيوست و شش سال مانده به شروع قرن بيستم. ايران در سرنوشت غريبی غوطه ور شد، گيرم ديگر در کشش و کوشش های پنجاه ساله مملکت بی کس نبود و از خاک قائم مقام و اميرکبير شاخه ها روئيده بود که انقلاب مشروطيت را عملی کر

د. اين هفتاد سالی که در همين دو فراز آوردم موقع حساس جهان بود. به شعبده می ماند تحولاتی که جهان در نيمه دوم قرن بيستم به خود ديد. دموکراسی در همين دوران متولد شد، کشتی های بزرگ در همين زمان راه کشف زمين گرفت. اکتشافات بزرگ بشری در همين زمان رخ داد. ماشين وارد زندگی مردم شد. ينگه دنيا از تنهائی به درآمد. از آن سرزمين خالی، تمدنی ديگر برآمد. از دل فلاسفه اروپا نظريه های سياسی زاده شد و شد آن چه که اينک حاصلش در برابر ماست. درست در همين زمان ايران سال های متمادی بی خبر از جهان، درگير شيادان متحجری مانند حاجی ميرزا آغاسی مانده بود که دين و عمامه را وجه فريب عوام کرده بودند. و از انصاف دور نشويم سرانجام هم قانون و مشروطه را ملت از اثر پايمردی روحانيونی به دست آورد که مانند حاجی نبودند.

باری آن حاجی ميرزا آغاسی که از او به جز خسران وسيع به ايرانيان نرسيد، طرفه آن که به يک امر اراده غريبی داشت و آن آب و آبياری بود. گرچه روزگاری خواست بحرخزر را ببخشد چون که به گفته وی "کام دوست [امپراتوری روس] نبايد به اين آب شور تلخ می شد" اما آب شيرين و زلال را حاجی می پرستيد. تا توانست قنات ها آباد کرد و تا توانست راه آب گشود. از آن جمله است همين آب خوش تهران، که يادگار اوست که بعد از وی اميرکبير به کشيدن کانالی از کرج به تهران همت گماشت و بعد ها اين مرد بزرگ مهندس بازرگان بود که به پيشنهاد دکتر مصدق کار لوله کشی آن آب را به خانه های مردم و فراهم آوردن آبی بهداشتی را در وجه همت خود قرار داد.

متن

حکايت ما از کجا به کجا کشيد. اين همه گفتم چون می خواستم قصه آن بازگويم که مردی مقنی خسته از کندن چاهی که جاج ميرزا آغاسی فرمان داده بود، در ته چاه غر می زد که چند ماه است بی هوده می کنيم، ولی اين جا آبی نيست. مقنی نمی دانست حاجی صدراعظم بالای چاه است و سخن های او می شنود. در همين جا بود که جمله ای گفت که بعدها مثل ساير شد. حاجی گفت: مرد بکن، اگر برای من آب نشود برای تو که نان خواهد شد.

حالا حکايت اين دو طرح است که مجلس دارد با سروصدا و تبليغات وسيع به عنوان کار بزرگ مردمی، از سوی کسانی که به ظاهر عطش خدمت به مردم گريبان آن ها را گرفته گيرم راهش را نمی يابند، به تصويب می رسد. اول کاستن از بهره بانکی و ديگر اختصاص ميلياردها به صندوقی با نام مهرالرضا. کارشناسان معتقدند از اين هر دو مردم را آبی نمی رسد اما نان چرب و شيرينی در انتظار بعض هاست.

آن چه به چشم ما مردم بی اطلاع از اقتصاد می رسد اين است که به ظاهر بانک ها در ايران بهره نمی گيرند و کلاه شرعی گذاشته و سود می گيرند، اما به هر حال هر چه نام دارد اين پولی که مردم می دهند تا هزينه ناکارآمدی و فربهی و فساد حاکم بر بانک های دولتی چاره شود، بسيار بالاست. چون بايد هزينه سنگين خاصه خرجی های اين دايناسورهای به نام بانک و در عمل شعبه خدمات پولی دولت را بايد تامين کنند. جالب است که در اروپا بانک ها با بهره ای نصف بانک های ايران می گردند، سر سال هم ميليارد ها به دولت [ بخوان مردم ]شان ماليات می دهند و هر کدامشان هم پشتشان ده ها سرمايه دار ميلياردر خفته است. آن بانک ها همه هم کار می کنند و به زور هم به مردم اعتبار و پول می رسانند. اما بانک های ما دو برابر بهره از مردم می گيرند و جز با پارتی کلفت وام و اعتباری هم به مردم نمی دهند و زيانشان هم بر دوش دولت [ بخوان مردم ] است. تازه اسم بانک های اروپائی هست موسسات مردمخوار سرمايه داری و اسم اين ها هست بانک های اسلامی بی بهره.

اهل اقتصاد و مسائل بانک و پول می گويند اما همين بهره بالا، به طفيل سياست های اقتصادی فلج کننده از قيمت واقعی بهره در بازار آزاد به مراتب کم ترست. نيمی از بهره واقعی بازارها در ايران ست. در چنين حالتی هر کس از اين بانک ها پولی بگيرد، هيچ کار هم نکند در سالی صاحب سرمايه ها می شود. پس رجوع [ تقاضا] زيادست و اختيار به دست مديران بانک ها. چه عجب اگر هر روز مانند همين امروز، روزنامه ها می نويسند که رييس شعبه بانکی با سرمايه داران تبانی کرد و ميلياردها داد و شهرام جزايری ساخت و با وی شريک شد. چرا نشود. شما طلاهای بيت المال را به دست کسی بسپاريد که به نصف قيمت به هر که خواست بفروشد. اگر در اين کار خاصه خرجی و دوست بازی و پارتی بازی و فساد نشود عجب است.

حالا اعضای جناح راست که پيوندشان با بازار و تجارت مانند جان اندرون شده با جان هم به در می رود، آمده اند و منتی بر سر مردم بيجاره و فقير که می خواهيم بهره را يک رقمی کنيم. خب بکنيد کجا به مردم رسيده که حالا برسد. مگر مديران بانک ديوانه اند که اين پول ارزان را بين مردم فقير پخش کند که بيم ندادن قسط هم در آن درج است. بعد هم دنبال اين صنارسه شاهی ها بدوند و آخرش هم از بزرگان بانک عتاب و خطاب بشنوند که خوب مديريت نکردی. خب می دهند به صاحبان سرمايه که وثاق محکم دارند و با اين اعتبارها وثائقشان محکم تر هم می شود.

با طرح مجلس مردمی، می توان پنداشت چه بهشتی برای آنان خواهد شد که تا به حال با هجده در صد بهره، پولی می گرفتند در بازار می توانش به دو برابر به مردم فقير داد. از اين پس با نصف آن بهره می گيرند و باز با همان قيمت – در شکل آپارتمان و واردات کالا و چه و چه – به مردمش می فروشند. تا تفاوت طبقات از اين هم که هست بيش تر شود. تازه يک پروژه سياسی هم هست که با تبليغات وسيع از مردم می خواهد که در جمکران شب های جمعه دعا هم به جان دولت و مجلس بکنند. حاجی درست گفت اگر برای مردم آب نشود برای دوستان جناح راست نان خواهد شد.

اما در مورد طرح صندوق مهرالرضا هيچ نگويم و تنها دلشوره ای را که به جان يک نماينده از همان جناح راست افتاده نقل کنم کافی است. به نوشته روزنامه اعتماد روز سه شنبه

رسول‌ صديقي‌، نماينده‌ بناب‌ از آمار متفاوت‌ و متناقض‌ رييس‌ سازمان‌ مديريت‌ و برنامه‌ريزي‌ و معاونت‌ وزير امور اقتصاد و دارايي‌ انتقاد كرد و گفت‌: لايحه‌ صندوق‌ مهر امام‌ رضا و تامين‌ هزينه‌ آن‌ از حساب‌ صندوق‌ ذخيره‌ ارزي‌ در شرايطي‌ است‌ كه‌ كشورهاي‌ غربي‌ براي‌ ما خط‌ و نشان‌ كشيده‌اند. وي‌ افزود: اگرچه‌ ايجاد اشتغال‌ و حل‌ مساله‌ جوانان‌ امري‌ ضروري‌ است‌ اما 35 درصد عنوان‌ شده‌ در برداشت‌ از حساب‌ ذخيره‌ ارزي‌ چقدر است‌. آقاي‌ رهبر، رييس‌ سازمان‌ مديريت‌ و برنامه‌ريزي‌ مي‌گويد 10 ميليارد دلار يعني‌ 35 درصد مازاد صندوق‌ و همزمان‌ آقاي‌ دانش‌ جعفري‌ معاونت‌ وزير اقتصاد معتقد است‌ 35 درصد موجودي‌ صندوق‌ در پايان‌ دي‌ماه‌ يعني‌ 5 ميليارد و چيزي‌ حدود 6 ميليارد دلار اختلاف‌ نظر وجود دارد كه‌ عدد بسيار بالايي‌ است‌.
عضو كميسيون‌ برنامه‌ و بودجه‌ گفت‌: اگر سخنان‌ دكتر رهبر صحيح‌ باشد به‌ معناي‌ اختصاص‌ تمام‌ موجودي‌ حساب‌ ذخيره‌ ارزي‌ به‌ صندوق‌ مهر رضا است‌ و نمي‌دانم‌ آيا به‌ مصلحت‌ نظام‌ است‌ كه‌ كل‌ بودجه‌ حساب‌ ذخيره‌ ارزي‌ را كه‌ يكي‌ از دستاوردهاي‌ مهم‌ دولت‌ خاتمي‌ و به‌عنوان‌ پشتوانه‌ اقتصادي‌ نظام‌ و باعث‌ ؤبات‌ بازار، نرخ‌ ارز و تورم‌ در چند سال‌ گذشته‌ بود يك‌باره‌ براي‌ صندوق‌ مهر رضا در نظر بگيريم‌.
وي‌ تخصصا يك‌باره‌ اين‌ ميزان‌ به‌ صندوق‌ مهر رضا را باعث‌ ايجاد تورم‌ بسيار سنگيني‌ در كشور دانست‌ و گفت‌: عواقب‌ آن‌ متوجه‌ همه‌ مردم‌ ازجمله‌ جوانان‌ كشور خواهد شد.

باز همان سخن حاجی است. چرا که چنين پول کلانی که شمارش آن از مغز ما مردم عادی بر نمی آيد، به هر حال نظامی و اداراتی و دفتر و دستکی می خواهد تا جوانان به صف شده را به خط کند و به دستشان پولی دهد که هنوز به خانه نبرده از اثر تورم، آب خواهد شد. اين دفتر و دستک ها و سازمان ها هم معلوم است به دست چه کسانی می افتند.

چنين است که از تاريخ ايران دائم رنگ و بوی حاج ميرزا آغاسی می گيرد و عمر امسال قائم مقام ها و اميرکبيرها و مصدق ها کوتاه است. که گفته اند:
خدا رحمت کند حاجی ميزآغاسی را
و هم رحمی کند اين بچه های آس و پاسی را

 

نوشتاری از مسعود بهنود :

 

سکوت سنگین بر گنجی

اينک اکبر گنجی به زندان بازگشته است. امواج تائيدها و سروده های قهرمانانه که سزاوار کسی مانند گنجی است که جان را داو معامله ای نهاد، فروکش کرده، باز تلفن خانه گنجی از صدا باز مانده و معصومه خانم همسر دردکشيده گنجی مانده است با رضوانه و کيميا.

باز حضور در صف خانواده زندانيان و باز همان داستان. جواب ماموران زندان اوين که کار به دست ما نيست و بايد دادستانی دستور بدهد. اين از آن زندانی ها نيست.

دانستن اين که اکبر گنجی از آن زندانی ها نيست اين همه وقت نمی خواست، گنجی از همان ابتدا در برای نخستين بار به گفته يکی از سران هيات موتلفه از جرگه هواداران انقلاب خارج شد و زبان به انتقاد گشود، و در پی يک سخنرانی در شيراز به زندان رفت، اين را نشان داده بود. در بخشی از هشت سال گذشته، اکبر گنجی با ده ها تن از روزنامه نگاران و فعالان سياسی همخانه شد در اوين، اما همه در پايان دوران محکوميت و يا قبل از آن رفتند و او ماند. ماند تا اگر شده يک تنه هم عليه ظلمی که از شدت تکرار دارد نهادينه و عادی می شود قدعلم کند و البته که جزای چنين ساختار شکنی جز حلقه زنجير نيست.

ماه پيش که جهانی نگران جان گنجی بود، و بسياری از دشمنان او هم فرصت غنيمت شمرده به صف مداحان و مرثيه خوانان وی درآمده بودند، او به بهائی سنگين پليدی ها و بدعهدی ها و بی قانونی های حاکم بر سرنوشت دگرانديشان را – که در نهانخانه ها و دور از چشم افکارعمومی ايران و جهان صورت می گرفت - آشکار کرد. امروز کيست که نداند در ايران مخالف تحمل نمی شود. کيست که نداند به زندانی کردن مخالفان هم اکتفا نمی کنند و به چيزی جز خرد کردن و اعتراف گيری رضايت نمی دهند.

در تاريخ مبارزات سياسی صد ساله ايران موردی ديگر سراغ ندارم که کسی در بند بوده باشد و با صدای بلند اعلام کرده باشد که مخالف نظام و نظم حاکم است. بنا به اصلی که بر همه زندان های سياسی و زندانی های سياسی حاکم بوده است، بعد از گرفتاری، متهم و وکيل وی می کوشند با دليل ثابت کنند که مخالف نظم و نظام نيستند و دادستان و بازجويان، گاه با شکنجه و آزار اصرار داشته اند تا اثبات کنند که متهم مخالف نظام و قانون حاکم است که بتوانند به مجازاتش برسانند. اين اصل بر نام هائی که به مقاومت در تاريخ مانده است هم حاکم بوده است. مانند خسرو روزبه و تمام کسانی که در سال های قبل و بعد از انقلاب گرفتار شدند و جان دادند و شرح دادگاه هاشان هست. اما گنجی صراحت و صداقت را به جائی ديگر برد. او با اعلام شفاف مواضع سياسی خود، راهی تازه گشود، حدی تازه نهاد.

اينک وی يک مخالف اعلام شده نظام جمهوری اسلامی است و رفتار با وی همان است که در جريده عالم به معنای رفتار نظام دينی ايران با يک مخالف ثبت خواهد شد و شده است. در اين دوره از ماجراهائی که ساخت، تقاضايش آزادی از زندان نبود. زندان را بيش از پنج سال کشيده. اين بار آخر می خواست نشان دهد که در دستگاه قضائی ايران کسانی هستند که به حکم صادره شده دادگاه خودشان و به قوانين مصوب خود هم اکتفا نميکنند. به عنوان يک زندانی دارای حکم، مطابق قانون، ديگر دادستانی و دستگاه قضا کاری با وی نبايد داشته باشند. چنين زندانی در اختيار سازمان زندان هاست. اما گنجی فاش کرد که چنين نيست، در همان زندان تحت تعقيب و پی گرد و کنکاش است و از همه حقوقی که زندانيان ديگر برخوردارند بی بهره. و اين سرنوشتی است که در بيست و شش سال گذشته بر همه زندانيان سياسی و عقيدتی حاکم بوده است. اما گنجی آن را فرياد کرد.

مروری بر آن چه در چهارماه گذشته گذشت نشان می دهد، که وقتی عدالت به سياست آلوده می شود تا کجا می رود. وقتی فضا را چنان بر وی تنگ کردند که پيدا بود هيچ زندان سياسی تحمل نمی کند چه رسد به گنجی که پيش از اين هم نشان داده بود که هيچ ظلمی را بی پاسخ نمی گذارد، زمانی بود که جناح خاص برای کاری بزرگ تر آماده می شد. برای يکسره و يکدست کردن حکومت. گنجی که مدت ها بود از ملاقات های عادی و امکانات عادی زندانيان هم محروم مانده بود، انتخاب اين زمان بر گنجی تحميل شد.

وقتی در آستانه انتخابات با دخالت اصلاح طلبانی که هنوز در حکومت بودند و صدايشان به جاهائی می رسيد برای مرخصی و مداوا از زندان بيرون آمد، از ديد کسانی که به ظاهر در مقابل اعتصاب غذای او واکنش مثبت نشان دادند، بهترين زمان ها بود. گنجی را سوار بر اتومبيل کردند و نيمه شبی به خانه اش رساندند. چرا که پيدا بود او چه می کند و چه می گويد. آشکار بود که او از اعتقادات خود دفاع خواهد کرد و تن به سکوت نخواهد داد. او فرياد زد که حقش بود. اما زمانی را به او تعارف کردند که می خواستند. در آن زمان کاری که می خواستند اين بود که هر چه ممکن است آزادی خواهان از صحنه انتخابات و رای خارج شوند و به جناح آماده و بسيج شده به "تدبيرهای پيچيده" امکان دهند که با خيال راحت نتيجه انتخابات را به سود خود برگرداند. در عين حال بين او و اصلاح طلبان فاصله ای اندازند که پرناشدنی باشد.

به باور من از ميان تمام صداهائی که به تحريم انتخابات بلند شد. هيچ کدام به اندازه صدای گنجی قهرمان مقاومت و عدالت جوئی و آزادی طلبی انعکاس و اثر نداشت.

دقت در اين ظريفه هيچ از اندازه بزرگی گنجی و دردی که می کشد و مقاومتی که می کند نمی کاهد. به باور من گنجی خود اين را وقتی در وسط شهر قرار گرفت، به هوش و درايتی که دارد دريافت، از همين رو هزينه اين بازی را برای بازيگرانش بالا برد وقتی که سخنان آخر را گفت. اما بدکرداری نگر که چون انتخابات بدان جا رسيد که می خواستند، انگار که ديگر دليلی برای هيچ رعايتی در خود نمی ديدند و مطمئن به فضائی که در پيش است وی را به زندان بازگرداندند و همان کاری را آغاز کردند که پيش از آن به عهده داشتند، اين بار با خيال راحت تر، چون ديگر آن ها که بايد از آزادی و عدالت دفاع کنند و بدکاری ها را افشا کنند قدرتی نداشتند و صدايشان به جائی نمی رسيد. در اين دور تازه گنجی تنها مانده بود. اما اين تنهائی هم برای کسی که جانش را در ميان گذاشته چيز تازه ای نبود. و داستان به آن جا کشيد که می دانيد.

اما مشتاقان قدرت چون با واقعيتی روبرو شدند که در آستانه دولت تازه شان داشت به ماجرائی بزرگ ختم می شد، از زندان به بيمارستانش منتقل کردند – با عنوان دروغين مداوای مينسک پايش تا نگفته باشند که وی به اعتراض در اعتصاب غذاست، اما که بود که نداند – باز انتخاب زمان اين بازی به دست گنجی و ياران وی نبود و باز همان ها زمان را تحميل کرده بودند که جان او برايش ارزشی ندارد، خواستاران گنجی در وضعيت دشوارتری قرار داشتند. درست به مثابه مادری که قاضی حکم به اره کردن جگرگوشه اش داده است. دوستداران گنجی نمی توانستند بی مسووليت به مرثيه خوانی بپردازند و در وصف او سرود بخوانند، ناگزير بودند نگاهی به جان او داشته باشند که در اين ميانه دلسردی ها و دلمردگی ها فدا نشود. چنين بود که همسر و دخترانش بيش از همه و بعد هم وکيلانش زير فشار قرار گرفتند. آن ها بودند با بيم جان عزيزانشان و شرايط سختی که از هر سو برشان تحميل می شد. دستگاه سياسی کار عدالت از هيچ تهمتی ابا نکرد، رفت تا حمله به خانه او که در آن همسر و دخترانش تنها بودند، رفت به پرونده سازی برای وکيلش، رفت تا دستگيری وکيل ديگرش به اتهام ساختگی جاسوسی. و در همه اين احوال گنجی که سرمای زمستانی مرگ برش سايه انداخته بود و دوستدارانش، آن ها که وی را تنها به عنوان موضوع مرثيه های خود نمی خواهند، چون بيد بر سر ايمان خويش می لرزيدند. اميدشان اين بود که تشنگان قدرت چندان که کليد چاه های نفت را به دست آورند ديگر در دل بی رحمشان خللی افتد و بازی را پايان دهند. زمانی که خانم شفيعی به صدائی که در گوش وجدان اين شهر تا سال ها سنگينی خواهد کرد از همگان خواست تا وی را از ادامه اعتصاب غدا باز دارند، و همين ندا را خانم عبادی هم سرداد، چنان زمانی بود.

کاری را که چندی مانده به دوم خرداد هشت سال پيش، نامه افشاگر فرج سرکوهی کرد و جهان را به حرکت آورد و به داخل کمانه کرد و دوم خرداد را آفريد، اين بار به گونه ای ديگر به کار آورده شد. اينک افشاگری های گنجی با دستکاری قدرت طلبان به ضددوم خرداد بدل شد.

شبی، نيمه شبی که خانم شفيعی را خواستند تا شاهد نفس های آخر گنجی باشد و او لب های به خنده گشوده را پشت شيشه های بخش مراقبت های ويژه بيمارستان ميلاد حس کرد، چه شبی بود. سرانجام با گريه رضوانه و کيميا، خانم شفيعی از حق خود استفاده کرد و از پزشگان خواست که سرمی به وی وصل کنند. اکبر خودش به هوش نبود ورنه لابد باز هم رضا نمی داد.

باری گذشت. گنجی به هولی که در دل هامان افتاده بود، از مرگ رست و اينک آن چه می خواستند بازيگران با قانون، به دست آورده اند. اين تشنگان قدرت که نام خود را خادمان ملت نهاده اند، چه خواهند کرد با قدرتی که چنينش به کف آورده اند، حکايتی است که خواندن آن برای مردم مانده. اما گنجی باز هم به کنج اوين بازگردانده شده . بايد از همه آن ها که در اين سه ماه نگذاشتند نام و درد وی از صفحه ذهن جهان پاک شود، سپاسگزار بود. در اين بازی همه باخت، تنها بردی که نصيب مان ماند همين است که جان گنجی از دست نرفت.

به باور من اينک مراجعی که مخاطب نامه آخرين جناب دکتر سروش بودند، و همه آن بزرگان که آخرين نامه انجمن روزنامه نگاران خطاب به آن ها نوشته شد، بهترست در اين سکوت که حکمفرماست دستی از جيب به درآورند. و ديگران هم حالا که داستان تا به انتها خوانده شده است و آن ها هم شمه ای از رحمت دوستان ديروز خود را ديده اند، به شکرانه شربت گوارائی که رقبا نوش می کنند، به اين ماجرا پايان دهند.

ديگر همه هر آن چه در چنته داشتند در اين بازی آشکار کردند و به روی ميز ريختند. از سياست پيشه گان جهانی که در واکنش های خود نشان دادند که به جان يک مبارز بی اعتنا نيستند تا ايرانيان آزادی جو که در سراسر جهان پراکنده اند و کردند هر چه بايد. از دستگاه های پخش تهمت و افترا که ديگر از دل بی رحمشان تقصيری نماند، تا خود گنجی که حرف آخر را زد و تا انتهای راه رفت. باری ديگر بس است.

تا روزها بگذرد. اين جامعه صبر و قرار يابد. آن گاه لحظه به لحظه اين روزها را شاهدان و بازيگرانش بازگويند باشد، تا آيندگان بدانند چه رفته است در گردش پرگار بر آن ها که دلشان با آزادی ايران است. و آن ها بايد بدانند که از چه راه هائی هست که ديگر نبايد رفت.

کدام عامل مانع است ؟

نوشتاری از مسعود بهنود

 

کدام عامل مانع است ؟ 

يک روز از تظاهرات بسيجی ها و طلاب در مقابل سفارت بريتانيا نگذشته که در آن تراکت‌هائی عليه آقای هاشمی هم پخش کرده و سخنان در حمايت از وی را تبليغات مافيای نفتی خوانده‌اند.

در عين حال همان روزی است که احمدی نژاد در جمع روحانيون سخن از همان مافيای نفتی و کارشکنی در کار دولت گفته و جلوتر رفته و گفته است که در جمع تصميم گيرندگان نظام کسانی نفوذ کرده اند که به خارجی وابسته اند و چشم به خارج دارند. درست در همين زمان آقای هاشمی در نماز جمعه سخنانی گفته است که خبرگزاری ها آن را به عنوان تهديد تند عليه آمريکا و اروپا تفسير کرده اند. به نظر می رسد که شرايط حاضر جای تامل دارد.

از اولين روزهای بعد از انقلاب، سياسی در ذهن و گاه بر زبان روحانيون و مسوولان کشور جاری می شد که به نظر می رسد بعد از بيست و هفت سال ديگر نهادينه شده است و تا زيان های آن بيش از آن که تاکنون آشکار شده، از پرده برون نيفتد انگار کسانی از آن دست بردار نيستند. کار ما تذکر دادن است.

سياستی که از آن گفتم يک تدبير قديمی است که به نوشته دزموند موريس در کتاب جذابش "باغ وحش انسانی" در قفس شامپانزه ها هم مانند و مثل دارد، و آن تحريک خارجی و در نتيجه آن ايجاد همبستگی داخلی است. تاريخ تمدن بشری هم پرست از اين گونه عمل ها که يک چند کسی و يا کسانی را بر رهبری جوامع نگاه داشته است. اما لازم به تذکرست که بعد از انفجار اطلاعاتی در جهان و پديدار شدن وسايل اطلاع رسانی جديد، و انقلاب انفورماتيک از جمله تغييرها که در رفتار بشری رخ داد در همين زمينه است. سياست های هزاران ساله باطل شد که يکی هم همين است. در جوامع بسته و بی خبر چنين سياستی پاسخ داد و گفتم که سده ها عمل کرد. اما امروز نمی کند. آيا برای دانستن اين که امروزه روز چنين سياستی عمل نمی کند لازم است آسيبی بزرگ و جدی به کشور وارد آيد.

با اين مقدمه لازم می دانم که سخنان آقای هاشمی را در دو نکته به نقد بپردازم. اول آن جا که می گويد فن آوری هسته ای حق ايران است و کسی از مسوولان نمی تواند به ننگ ترکمان چای ديگری تن دهد. اين ترکيب فن آوری هسته ای را که دو سال است ورد زبان مسوولان و رسانه های ايران است و کار را به رسانه های جهانی هم کشانده بايد معنا کرد.

بايد برای مردم ايران روشن کرد که مقصود از فن آوری هسته ای چيست و چه کسانی دارند ما را از چه محروم می کنند. از جمله بايد معلوم شود که دعوائی بر سر اين که ايران نيروگاه هسته ای داشته باشد در ميان نيست. اگر به گفته های دو ماه پيش روميانفسکی رييس سازمان انرژی اتمی روسيه توجه کنيم روشن می شود. وقتی که گفت نيروگاه بوشهر می توانست الان مشغول به کار باشد اگر پافشاری ايران برای توليد سوخت اتفاق نيفتاده بود.

صورت مساله درست اين است که ايران می توانست بيست و پنج سال پيش نيروگاه و صنايع هسته ای داشته باشد، به شهادت اسناد و مدارک. اما حکومت نورسيده جمهوری اسلامی[ برخلاف امروز که صنايع هسته ای را از نان واجب تر می دانند و در دهان ملاحسنی می گذارند که اگر نداشته باشيم نابود می شويم، در سال 57 با لغو قراردادهای مربوط به نيروگاه بوشهر که با زيمنس و شرکت های فرانسوی بسته شده بود اعلام داشت که اين طرحی امپرياليستی بوده است که شاه نوکر آمريکا به دستور اربابان خارجی خود قصد داشت به کشور نفت خيز تحميل کند. درست همان استدلالی که امروز کسی مانند بولتون در آمريکا به کار می گيرند.

با اين نوع نگرش متخصصان تربيت شده انرژی اتمی از جمله آخرين رييس سازمان انرژی اتمی [ دکتر احمد ستوده نيا] به زندان اسدالله لاجوردی انداخته شدند و بخت يارشان بود که بعد چهار سال جان به در بردند. به زيمنس و اروديف هم خبر داده شد که از ساخت نيروگاه منصرف شده ايم. در زمانی لوله ها و مواد موجود در نيروگاه بوشهر هم به سپاه داده شد که در جنگ لازمش داشت. تمام.

می گوئيم و انصاف هم همين است که در آن دوران شور و شعار که هر چه از قبل مانده بود استسثماری و خلاف منافع ملی تلقی می شد، اين عمل نابخردانه و بی مطالعه مانند هزاران شعار و عمل ديگر بود و مردم هم نشان دادند که همين را می خواستند و می پذيرفتند و احزاب سياسی هم جز اين نمی گفتند. اما روزگاران گذشت و بعد سال ها حکومتگران به رازهای حکومت واقف آمدند و از جمله از اواخر جنگ به اهميت صنايع هسته ای . پس در دوران رياست جمهوری آقای هاشمی قراردادهای تازه با چين بسته شد، آن کشور پيام های مخالف جهانی را شنيد و قبول نکرد. روسيه آمد و صحنه را مناسب کاسبی ديد و از جمله همين سخن را که امروز می گويد. روس ها حتی در اول کار نگفتند که ساختن نيروگاه جديدی بر اساس روشمندی های روسی آسان تر و ارزان ترست از تطبيق دادن اين روش روی نقشه ای که توسط ديگران برای روش ديگر ريخته بودند. بازاری بود و پول بی حسابی. ايران داد و روس گرفت. اما چندان که کار به نتيجه نزديک شد، غائله تازه اتفاق افتاد که دنيا کشف کرد که ايران مشغول غنی سازی اورانيوم است و جنجال اخير اتفاق افتاد و در نتيجه زير فشار آمريکا ارسال سوخت نيروگاه بوشهر هم که در تعهد روسيه بود متوقف ماند. روس ها اول زير فشار آمريکا اعلام کردند که بازمانده سوخت را می خواهند. امری که در قرارداد اول نبود. ايران با مقاومتی ناچار شد قبول کند، بعد بامبول درآوردند که خرج بازگرداندن بازمانده سوخت را بايد ايران به عهده بگيرد. باز ايران اول مقاومت کرد و بعد ناگزير به پذيرش شد. کسی هم نگفت که اين ها تفاله اتمی نيست که بی قيمت باشد بلکه بازمانده است که خود صاحب قيمت است و بهايش چه می شود. تا آن که کار در اين جا که هستيم گره خورده است. امروز هم روسيه آماده است نه تنها اين نيروگاه سرهم بندی شده موجود را تحويل دهد بلکه اصرار دارد ده تا ديگر هم از من بخريد که پول لازم دارم. اما ما می گوئيم قصد داريم با غنی سازی اورانيوم توليد سوخت هسته ای هم بايد بکنيم. آمريکا هم ايستاده است که چون توليد سوخت هسته ای ملازم می تواند بود با ساخت بمب هسته ای و دادن کليد هسته ای به دست کسانی نمی گذاريم بيفتد که مدام برای نابودی اين و آن شعار می دهند و نقشه می کشند و در تلويزيون رسمی شان نيمه ديوانه ای را نشان می دهد که می گويد نقشه نيروگاه های هسته ای دنيا را به تروريست ها داده ايم.

پس ملاحظه می کنيد همان طور که آقای علی لاريجانی هم گفته است دعوا حقوقی و فنی نيست. بلکه کاملا سياسی است. دعوا اصلا بر سر محروم کردن ايران از فن آوری هسته ای نيست، بلکه دعوا بر سر گردن کشی است که به روی تيم های انتحاری حساب باز کرده و قصد دارند دنيا را به چالش بکشند. از همين روست که می بينيم کشور مستقل و آزاده ای مانند هند هم با وجود همه درهای باغ سبز که به او نشان داده اند و به نفت و گاز هم نياز دارد اما در برابر اين استدلال آمريکائی ها و اروپائی ها کوتاه آمده و به قطعنامه اخير رای داده است. قابل تصورست که اين پرونده اگر کاملا راه سياسی در پيش گيرد و به شورای امنيت ملی برود آن جا هم رای خواهد آورد و درست می گويند آقايان لاريجانی و حدادعادل [ که ديروز در لبنان گفت] که نبايد گذاشت پرونده به شورای امنيت برود.

حالا سئوال اين است که در برابر گره ای که خود به داستان زده ايم چه چاره هست. دولت قبلی چاره را در اين ديد که اول همه چيز را شفاف کند و بعد به اعتماد سازی بپردازد. يعنی به کشورهای دنيا بگويد چه می خواهيد تا مطمئن شويد که ما قصد ساختن بمب نداريم. آن دولت برای چنين کاری يک سياست اصلی داشت که تنش زدائی بود. برنامه های که از دوران دولت هاشمی رفسنجانی شروع شده بود اما دنيا اطمينان نکرده بود. برنامه مفصلی که دولت خاتمی شروع کرد با پيشنهاد گفتگوی تمدن ها و با عمل به اين طرح که مورد استقبال دنيا قرار گرفته بود، تا جائی رفت که کلينتون رييس جمهور آمريکا عملا ماجرا را پذيرفت و وقتی گفتند گام اول را شما برداريد و از کودتای بيست و هشت مرداد پنجاه سال قبل خود عذرخواهی کنيد که ما اطمينانمان جلب شود، گفت بسيار خوب و خانم آلبرايت وزير خارجه آمريکا مامور شد که رسما از آن حادثه عذرخواهی کند. و کارهای ديگر. مقدمه اين کار را عباس عبدی فراهم کرد که پاداشش را هم با دو سال زندان گرفت. او به عنوان چهره مشخص گروگان گيری و اشغال سفارت آمريکا در تهران که داغش به دل افکارعمومی آمريکا بود، به پاريس رفت و با ميانجی گری يونسکو با باری روزن گفتگو کرد. اتفاقا اصلا معذرتی هم نخواست بلکه فضای آن دوران و خواست عمومی مردم مستاصل از دست آمريکا را بيان کرد و عملا افکارعمومی آمريکا را به عنوان پشتوانه اعتماد سازی خريد. اما گروهی مستظهر به حمايت قدرت های داخلی با اين اقدامات دولت خاتمی مخالفت کردند. کردند تا مرکز گفتگوی تمدن ها را در تهران تعطيل کردند. در تمام مدت شعارهای ديگر سر دادند. در سالگرد گروگان گيری و اشغال سفارت آمريکا، همان عبدی را در تهران دستگير کردند تا نشان دهند که هر چه از گفتار او به دست آمده باطل است و ضمانت اجرا ندارد.

چنان آمريکا و متحدانش را در ضعف حساب کردند که کم کم گفتند اصلا می خواهيم بمب بسازيم مگر چيه. [ مقاله آقای جواد لاريجانی و مقالات شريعتمداری در کيهان] با همين آرايش هم انتخابات رياست جمهوری را به هر ترتيب بود بردند و اعلام داشتند که آن چه درمقوله هسته ای دولت خاتمی انجام داده درست نيست و بايد تغيير کند. بعد هم رييس جمهور جديد اعلام داشت که طرح تازه دارم و دنيا را به انتظار نشاند. اما رفت در سازمان ملل و نطقی کرد که جايش جمکران بود، نه در يک مجمع جهانی. از سوی ديگر [ باز به نوشته روزنامه کيهان بيانگر نظرات دولت جديد] به دولت های عضو هيات رييسه آژانس بين المللی انرژی اتمی پيام دادند که اگر رای عليه ما بدهيد روابط اقتصادی مان قطع می شود.

اين مجموعه به زبان ديپلوماسی جهانی يعنی تحريک کردن آمريکا و اروپا، و پايان اعتماد سازی. حالا اگر آن ها هم در مقابل صف آراسته و قطعنامه ای را که دو سال قبل می توانستند و نکردند به تصويب هيات رييسه آژانس رساندند، چه عجب است.

در طول اين مسير هم، در حالی که بارها و بارها آمريکا از زبان مسوولانش گفت که قصد حمله نظامی به ايران را ندارد، اما در داخل کشور و در نطق ها و بيانيه های خود اين موضوع را زنده نگهداشته و مدام می گويند ايران آماده و جنگ و حمام خون است و نام نويسی انتحاری می کنند. چنان که حالا آقای هاشمی هم برای اين که از قافله عقب نماند، سخن از مين گذاری می کند.

چنين است که مفسران معقتدند کسانی در ايران هستند که برای حفظ نظام نياز به درگيری مدام احساس می کنند، برای توجيه ناکارآمدی ها، برای توجيه ده ميليون زير خط فقر، برای توجيه اوضاع اقتصادی به قول خودشان به بدترين وضع رسيده، برای توجيه ترکتازی هائی که از کشوری منسجم بعيدست، حالت اضطراری مدام لازم دارند و چنين می کنند. اگر چنين تحليلی درست هم نباشد ولی به هر حال تمامی شواهدش موجودست و هيچ تلاشی برای رفع آن صورت نمی پذيرد.

تازه دولتی که يک ماه است وزيران را تعيين کرده وهيچ کار جز به هم ريختن سياست خارجی نکرده و در داخل هم جز صلوات فرستادن و شعار دادن کاری نکرده است، رييسش از کارشکنی هائی سخن می گويد و تهديد به افشای آن ها می کند. يعنی گام آخر برای تحريک دشمن به دخالت. چرا که او از همين نشانه در می يابد که اوضاع داخلی به هم ريخته است.

در چنين زمانی آيا سخن فرد با تجربه ای که اينک در معرض همه اتهام ها هم هست بايد همين شعارها باشد که آقای هاشمی در نماز جمعه اين هفته گفته اند. اين سئوالی است که جواب مقتضی می طلبد.

اما نکته ديگری هم در سخنان رييس مجمع تشخيص مصلحت بود که بايد در مقاله بعد پی گيرم.

توبه فرمايان چرا خود توبه كمتر مي‌كنند؟

 

www.nourizadeh.com
[e-mail]
سه‌شنبه 6 تا جمعه 9 سپتامبر
پيشدرآمد: من براي آيت ‌الله العظمي علي سيستاني احترام بسياري قائلم. و گو اينكه ديدگاههاي سرشار از تعصب و گاه بسيار سنتي و دور از ذهن زمان ايشان را در عرصه تفسير مذهب و بيان احوال شريعت نمي‌پسندم و اين امر را ناشي از عزلتي مي‌دانم كه در دوران صدام حسين و بعث به ايشان تحميل شد، و جاي هرگونه بحث و فحص امروزين و ارتباط با شارحان خوشفكر و جوان شريعت را به روي ايشان بست، با اينهمه بر اين باورم كه دغدغه خاطر سيد خراساني مقيم نجف كه امروز مرجع اعلاي تشيع است و مقلدانش از هند تا كانادا حضور دارند، دغدغه قدرت نيست و اگر دردي در دل دارد درد دين است كه به دست دكانداران ريز و درشت شريعت از دو تيره اسلام ناب محمدي ولايتي و اسلام خالص بن لادني، ديگر نه اعتباري برايش مانده است و نه قدر و جايگاهي.

صدام حسين كه ايرانيها را مجوس مي‌خواند و شيعيان را خاصه اگر جد هشتم آنها از ايران به عراق رفته و مجاور شده بود جاسوس و ستون پنجم ايران مي‌دانست (آنها كه نسل دوم و سوم مهاجران ايراني بودند كه همان روزهاي نخست به قدرت رسيدن بعثي‌ها اخراج شدند و شماري نيز به قتل رسيدند و يا به زندان افتادند)، تا پيش از روي كار آمدن آقاي خميني در ايران، از كمك كردن به آخوندهاي شيعه ضدشاه كوتاهي نمي‌كرد و با آنكه شخص آقاي خميني اعتنائي به او نداشت و حتي يكبار با برادرش برزان كه آن روزها رئيس استخبارات بود به تندي رفتار كرده بود به گونه‌اي كه سفير وقت ايران در عراق دكتر عاملي شرح اين ديدار را به تهران گزارش كرده بود، اما فرزندش مصطفي و نزديكانش مثل آقاي محمود دعائي ــ كه زير نام علي اراكي برنامه‌اي در راديو بغداد را تحت اسم نهضت روحانيت در ايران اجرا مي‌كرد ــ با بعثي‌ها روابط نزديكي داشتند. روحانيون ايراني‌الاصل در نجف وضعي به مراتب بهتر از روحانيون شيعه عراقي داشتند چون مقلدانشان بيشتر و در نتيجه مقدار وجوهات واصله افزونتر بود. طبيعتا يگانه پادشاه شيعه كه اغلب آقايان دعاگويش بودند نيز هر از چند گاه عنايت ويژه خود را از طريق سفرا و مأمورانش در عراق و گاه فرستادگان ويژه‌اش به آقايان ابلاغ مي‌كرد.
با خروج خميني از عراق و سپس پيروزي انقلاب، صدام حسين مطمئن بود بسياري از آنها كه بر سفره بعث سالها خوردند و نمك گير او هستند حال كه به قدرت رسيده‌اند نمكدان نمي‌شكنند و او مي‌تواند با آمدن آقاي دعائي به عنوان سفير خميني به بغداد آسوده خاطر باشد كه همه چيز به كام است و دوستي‌اش با پرچمداران اسلام ناب انقلاب محمدي مستدام. دو روز پس از پيروزي انقلاب، كاردار عراق در تهران آقاي السامرائي به روزنامه اطلاعات آمد و متن پيام صدام حسين را به مهندس بازرگان كه حاوي دعوت رسمي از وي براي ديدار از عراق بود به من داد و عجيب اصرار داشت كه اين پيام در صفحه نخست روزنامه چاپ شود. البته دو سه خط از پيام در صفحات داخلي د ركنار پيام ديگر رهبران و مسئولان جهان به چاپ رسيد. صدام با همه رندي و هشياري‌اش متوجه نشده بود كه بر ديوار كج و آخوند معوج نمي‌توان تكيه و اعتماد كرد. به هرحال زماني كوتاه پس از پيروزي انقلاب به او خبر دادند از تهران روزي ده بار به آقاي محمد باقر صدر شاگرد و دوست نزديك خميني و از معدود ملايان شيعه عراقي صاحب نام و نفوذ در نجف، تلفن مي‌زنند و يكي از تلفن كنندگان «محمد تقي مدرسي» رهبر حزب عمل اسلامي و خواهرزاده مرحوم آيت‌الله سيد محمد شيرازي صريحا به صدر مي‌گويد آقا پس چرا بلند نمي‌شويد؟ چرا اطلاعيه نمي‌دهيد؟ چرا لواي انقلاب اسلامي را به دست نمي‌گيريد؟ كار را به جائي رساند كه صدر به همراه خواهرش بنت‌الهدي و تني از شاگردان و اتباعش به تلگرافخانه بغداد رفت و از آنجا تلگرافي مستقيم به آقاي خميني فرستاد با اين مضمون كه رهبر معظم فرزندان شما در عراق به اميد رسيدن فرمان شما براي كندن ريشه بعث كافر مرتد لحظه شماري مي‌كنند.
صدام نخست با ناباوري اين خبر را دريافت كرد اما خيلي زود فرمان بازداشت صدر و خواهرش و شماري از اتباعش را صادر كرد و در فاصله ‌اي كوتاه آنها را اعدام كرد. تا شش ماه بعد هنوز تهران خواستار آزادي آقاي صدر بود و هر روز اينجا و آنجا تظاهراتي عليه صدام عفلقي تكريتي به خاطر دستگيري آقاي صدر برپا بود. جريان اعدام مرحوم صدر را كه نقطه ‌نظرهاي بسيار جالبي در زمينه مسائل اقتصادي داشت برزان تكريتي برادر ناتني صدام كه هم اينك در زندان آمريكائي‌هاست چنين روايت كرده است: بعد از دو سه روز بازجوئي از صدر و اتباعش، وقتي ارتباط كامل آنها با رژيم خميني آشكار شد سيد‌ي الرئيس ــ آقاي من رئيس جمهوري ــ به پادگاني آمد كه صدر و همكارانش در آنجا زنداني بودند. همه را رديف كرديم. بعضي از افسران و سربازان شيعه كه آدمهاي متديني بودند حالتي وحشتزده داشتند… صدام حسين سخنان كوتاهي ايراد كرد و خطاب به نظاميان گفت حتما در جمع شما كساني هستند كه گمان مي‌برند اين آقا ــ صدر ــ و خواهر و حاشيه‌ اش آدمهاي خدا هستند و هرگونه اسائه ادبي به آنها از سوي خداوند بي‌ پاسخ نخواهد ماند. شايد بعضي فكر كنند اگر كسي اين (ناسزاهاي زشت و واژگاني مثل خوك و سگ و…) خائن را بكشد لابد فردا بچه ‌اش زير ماشين مي‌ رود و زنش كور مي‌شود و يا خودش به فلاكت و بدبختي دچار مي ‌شود. حال من براي اينكه نگراني اين افراد را برطرف كنم و در عين حال به شما ثابت كنم اين افراد به جز مشتي خائن و جاسوس عجمهاي مجوس نيستند، خودم آنها را مي ‌كشم. اگر فردا اتفاقي براي من و خانواده‌ام رخ داد آن وقت معلوم مي‌شود شماها درست فكر مي‌كرديد. در اين لحظه صدام حسين بعد از عنوان كردن عباراتي بسيار توهين آميز خطاب به آقاي صدر كه دست و پايش در غل و زنجير بود و بدون عمامه با دشداشه‌ اي در مقابل وي قرار داشت، مسلسل يكي از پاسدارانش را گرفت و سپس در ميان بهت همگاني شروع به تيراندازي به سوي بيست نفري كرد كه در كنار آقاي صدر و خواهرش ايستاده بودند. مرحوم صدر با فروافتادن يارانش، فقط تكبير مي‌ گفت. تا آنكه صدام رگباري نيز نثار او و خواهرش كرد. و بعد فاتحانه خطاب به نظاميان و سربازان موجود در صحنه گفت برويد و اين لاشه‌ها را هم با خود ببريد و توي سوراخي بريزيد تا گوشت خائنان نصيب گرگ و مار شود…
روحانيوني هم چون آيت ‌الله ابوالقاسم خوئي كه ميانة خوشي با خميني نداشتند و در سياست هم دخالت نمي‌ كردند، حتي نتوانستند مجلس ختمي براي مرحوم صدر برپا كنند. صدام حسين همه روحانيون ايراني ‌الاصلي را كه فكر مي‌كرد طرفدار انقلاب هستند از عراق بيرون كرد. بعضي‌ها را نيز به زندان انداخت. اما احترام آقاي خوئي و خانواده ‌اش را تا حدودي داشت چون مي‌دانست تنها خوئي قدرت و اعتبار روياروئي با خميني را دارد. فرزندان و بستگان مرحوم آيت ‌الله محسن حكيم را نيز بعد از رفتن محمدباقر و عبدالعزيز به ايران و تشديد فعاليتهاي آقاي مهدي حكيم عليه رژيمش دستگير و بيش از 70 تن از آنها را به قتل رساند. و زماني يكي از فرزندان كهنسال مرحوم حكيم را به تهران فرستاد تا به محمدباقر حكيم رئيس مجلس اعلا بگويد اگر دست از فعاليتهايش برندارد همه اقوامش اعدام مي‌شوند. البته حكيم اعتنائي به اين تهديد نكرد و صدام هم تهديد خود را در مقابل عملي كرد و آل حكيم را برانداخت. علاوه بر آقاي خوئي در آن تاريخ در نجف چند ملاي شيعه ايراني‌الاصل بودند كه به علت دوري از سياست و بيزاري از ولايت فقيه (و در عين حال نفرت از بعث و صدام) و تقيه كمتر مورد ايذا و اذيت قرار مي‌گرفتند. اغلب اين آقايان از شاگردان و حاشيه آقاي خوئي بودند. سرشناس‌ترين آنها مرحومان غروي و بروجردي (عموي علاءالدين بروجردي رئيس كميسيون امنيت ملي و روابط خارجي مجلس شوراي اسلامي) مرحوم عبدالاعلي سبزواري، آقاي سيستاني و… بودند.
از آخوندهاي شيعه عرب در حد مرجعيت نيز سرشناسانشان محمد صادق صدر (پدر مقتدا) و سعيد الحكيم در نجف و اسماعيل حسين الصدر در كاظمين بودند كه اين آخري مثل محمد صادق سر و سري هم با حكومت بعثي داشت و البته بعد از سرنگوني صدام تنها مرجعي بود كه رابطه‌اي نزديك با پل بريمر برقرار كرد و در خانه‌اش از كالين پاول وزير خارجه پيشين آمريكا استقبال به عمل آورد.
در جريان انتفاضه جنوب عراق بعد از شكست صدام در كويت، مرحوم آيت ‌الله خوئي تلاش بسياري كرد كه جلوي خشونت و آدمكشي‌ها و انتقام گيري‌ هاي توده شيعه و عوامل مجلس اعلا و سپاه پاسداران را كه به جنوب عراق سرازير شده بودند بگيرد. به دستور او كميته‌هائي در شهرهائي كه از كنترل دولت خارج شده بود، تشكيل شد تا مانع كشتار و هرج و مرج شوند. با اينهمه وقتي صدام شورش را فرونشاند، فشار زيادي بر مرحوم آيت ‌الله خوئي وارد شد تا آنجا كه او را به ديدن صدام بردند و در يك نمايش تلويزيوني پيرمرد وحشتزده ناچار شد كه براي تكريتي خونخوار دعا كند. از آن پس موج تصفيه‌ها شروع شد. مرحوم محمدتقي فرزند مورد علاقه خوئي را در جاده نجف در يك تصادف ساختگي به قتل رساندند. غروي و بروجردي را نيز به قتل رساندند. همزمان تلاش براي كشتن مرحوم عبدالاعلي سبزواري كه بعد از درگذشت خوئي، به عنوان مرجع اعلي كانون توجه مقلدان خوئي بود با شكست روبرو شد و پس از او جانشينش آقاي سيستاني نيز دو نوبت در معرض خطر مرگ قرار گرفت.
حكايت صدام حسين با آقاي محمد باقر صدر پدر همين مجنون آدمكش مقتدا صدر قاتل مرحوم عبدالمجيد خوئي دبيركل سابق مؤسسه خوئي، نيز شنيدني است.
صدام براي كاستن از نفوذ و اعتبار ملاهاي شيعه غير عراقي مثل سيستاني و فياضي، دستگاههاي تبليغي خود را واداشت كه روز و شب به تبليغ براي محمد صادق صدر به عنوان مرجع اعلاي تشيع بپردازند و در حالي كه راههاي دريافت وجوهات را به روي سيستاني و ديگر ملاهاي غيرعراقي بسته بود، امكانات وسيعي را در اختيار محمد صادق صدر گذاشت. كار به جائي رسيد كه رئيس مجلس اعلا آقاي محمدباقر حكيم در تهران، آيت ‌الله صدر را خائن و جزو وعاظ السلاطين خواند و تيتر بزرگ روزنامه حكيم روزنامه بدر و نشرياتي مثل صوت المجاهدين چند هفته پيش از قتل صدر، از سازش خيانتكارانه او با صدام ياد كرده بود.
صدر با به راه انداختن نماز جمعه در مسجد كوفه شيعيان را به برپائي نماز جمعه در هر نقطه‌اي كه زندگي مي‌كنند دعوت كرد و از آنجا كه خود در خطبه‌هايش زبان به انتقاد از حكومت گشود خيلي زود از چشم صدام افتاد و فرمان مرگش صادر شد. سرانجام او و دو تن از پسرانش را در بازگشت از نماز جمعه، عوامل صدام به قتل رساندند و ترديدي نيست اگر صدام يك سال ديگر بر سر كار بود،‌ نسل روحانيون شيعه را برمي‌انداخت.
با قتل محمد صادق صدر، بار ديگر سيستاني به عنوان مرجع اعلاي شيعه در عراق و ايران و حاشيه خليج فارس و شبه قاره هند و افغانستان پذيرفته شد… اين سابقه را دادم تا بدانيد آقاي سيستاني نه مديون رژيم ولايت فقيه است نه مرهون عنايات ويژه آقاي خامنه ‌اي. ملائي سرشناس است كه به علت رفتار و پيامهايش در مرحله بعد از سرنگوني صدام حسين، چنان جايگاه و اعتباري پيدا كرد كه روزنامه‌نگار و پژوهشگري چون توماس فريدمان او را ستود و جمال خاشقجي روزنامه‌نگار سعودي و سخنگوي اميرتركي الفيصل برادرزاده پادشاه سعودي و سفير اين كشور در لندن و در حال حاضر واشنگتن خواستار دادن جايزه صلح نوبل به او شد.
آنچه سيستاني را از اهل ولايت فقيه متمايز كرده است نخست مخالفت او با ولايت فقيه و حكومت اسلامي و سپس معارضه شديد او با برپائي هر نوع حكومتي كه عنوان ديني داشته باشد و مخالفت شديدش با مداخله روحانيون در امور اجرائي مي‌باشد. در چنين احوالي دور و بري‌هاي ايشان كه هر كدام ساز خود را مي‌زنند هر از گاه به اسم وي مطالبي را منتشر مي‌كنند كه در تعارض مستقيم با مواضع و آراي شناخته شده اوست.

وكلا و نمايندگان

معمولا مراجع سرشناس افرادي را به عنوان وكيل جهت اخذ وجوهات اينجا و آنجا تعيين مي‌كنند كه كارشان منحصراً اخذ وجوهات براي مرجع موردنظر و انتقال آن در كمال صدق و امانت است. البته از اين وجوهات سهمي نيز براي وكيل منظور مي‌شود (آقاي خميني البته اين حق السهم را قبول نداشت و ضمن آنكه به نماينده خود در ايران آقاي لواساني حق تصرف در وجوهات را داده بود، اما به آنها كه وكالتا وجهي برايش مي‌گرفتند چيزي نمي‌داد). آقاي سيستاني وكلائي در اغلب نقاط جهان دارد. در كنار اين وكلا از سالها پيش مراجع نمايندگاني نيز دارند. نماينده آقاي خوئي در ايران داماد ايشان آقاي فقيه ايماني بود و نماينده آقاي سيستاني نيز يكي از دامادهايشان آقاي جواد شهرستاني است. در لندن نماينده ايشان دكتر فاضل ميلاني نواده مرحوم آيت‌الله ميلاني است و البته داماد ديگرشان آقاي كشميري و نيز آقاي موسوي كه مركز اهل البيت را دارد لواي نمايندگي را در دست دارند. در كويت يك آخوند تا خرخره وابسته به امنيت خانه ولي فقيه به نام محمد باقر مهري كه دست خامنه ‌اي را مي‌بوسد و پول به حساب او مي‌گيرد ادعا مي ‌كند نماينده آقاي سيستاني است در حالي كه من از افراد ثقه شنيده‌ام نماينده واقعي ايشان حجت الاسلام سيد ابوالقاسم ديباجي است. در نقاط ديگر هم وضع چنين است. خبرگزاري محمود هاشمي رئيس قوه قضائيه، يعني خبرگزاري فارس، هفته پيش دسته‌ گلي به آب داد و در گزارشي به نقل از آقاي سيستاني مطالبي به هم بافت حاكي از اين كه سيستاني ولايت فقيه را باور دارد و علاوه بر ولايت در امور حسبيه (شرعي) قائل به ولايت مطلقه در امور سياسي و اداره بلاد است. اين حرفها خطرناك است. آقاي سيستاني بايد فورا آن را تكذيب كند وگرنه معلوم مي‌شود ايشان هم زير تأثير وسوسه‌هاي اطرافيان، خواب ولايت را مي ‌بينند. من البته هنوز معتقدم اين حرفها از مردي نيست كه با قاطعيت مداخله آخوندها را در امور اجرائي منع كرد و زير بار وسوسه‌هاي حكيم نرفت. ما از آقاي سيستاني خواسته بوديم در رابطه با جرائم رژيم، وضع خطرناك اكبر گنجي و زندانيان سياسي حرفي بزنند. فرموده بودند ما در اين امور مداخله نمي‌كنيم كه سر دراز دارد. بنابراين انتظار داريم خيلي فوري به نگراني دوستداران و آنها كه حرمت بسيار برايشان قائلند، خاتمه دهند و در دو خط بنويسند همانگونه كه بارها به طور خصوصي گفته ‌اند ولايت فقيه، اين بدعت نامبارك ضدانساني و ضد آزادانديشي و حريت انسان را قبول ندارند و آن را محكوم مي‌كنند.

شنبه 10 تا دوشنبه 12 سپتامبر

قتلهاي زنجيره‌اي ادامه دارد

1 ــ روز 26 مهرماه گذشته دكتر بامدادان از خانه بيرون شد تا بار ديگر در يكي از پاركهاي تهران با شاگردان و علاقمندانش ديدار كند. بعد از آنكه ارشاد به كتابش اجازه انتشار نداد و «مفتاح» درس قرآن او را مصادره كرد، در دانشگاه ساعت به ساعت از درسهايش كاسته شد و كار به جائي رسيد كه حتي به انديشه افتاد خانه‌اش را بفروشد تا حداقل بتواند پسر نوجوانش را براي ادامه تحصيل به خارج بفرستد و خودش نيز كنجي بجويد و با كتابها و انديشه‌هايش به آنجا رود و با شاگردان و علاقمندانش خلوت كند و اسراري را كه از خلقت و طبيعت و غور فلسفي‌اش در اديان كشف كرده بود با آنها در ميان گذارد.
دكتر علي عرفاني را همه مي‌شناختند كه هم طبيبي حاذق بود كه دردهاي جسمي بيماران را درمان مي‌كرد و هم فيلسوفي كه براي روح سرگشته انساني داروهايي از جنس فلسفه و حكمت و ادبيات داشت. ضد دين نبود اما آخوندها را شياداني مي‌دانست كه خداي را از ترسشان بايد در پستوي دل نهان كرد. آن روز خانواده و نزديكانش تا پاسي از شب چشم انتظار او بودند. و وقتي فردا هم پيدايش نشد به سراغ پليس رفتند اما همدردي نيافتند كه گوش شنوائي داشته باشد.
در هفتم آبانماه جسد لبريز از شكنجه و زخم دكتر را مأموران پليس در نزديكي آبراه لويزان يافتند ولي دستور داشتند خبري از يافتن دكتر عرفاني به خانواده‌اش نرسانند. چنين بود كه دكتر عرفاني را در گوري بي‌نشان به خاك سپردند. و زماني كه خانواده سرانجام پي به جنايت دهشتناك ماموران امنيت خانه ولي فقيه بردند و خواستار استرداد جسد او شدند، به آنها گفته شد جسد به خاك سپرده شده است و آنها نيز بهتر است سر و صداي ماجرا را در نياورند. دوستي نازنين كه پزشك است و با اداره پزشكي قانوني در ارتباط، برايم نوشته است كه بيش از سي مورد شكنجه را روي جسد دكتر عرفاني مشاهده كرده است. شكنجه‌هائي از آن دست كه منجر به قتل دكتر زهرا كاظمي شد و همانطور كه قاتل كاظمي سعيد مرتضوي و معاونش ارجمندي و حاج ميثم و جعفر نعمتي به جاي هرگونه مجازاتي، پاداش ديدند و در مقام خود تثبيت شدند (منهاي ارجمندي كه استعفا داد و البته ده ميليون تومان دستخوش گرفت) در مورد دكتر عرفاني نيز قاتلان او در اطلاعات سپاه همگي ترفيع گرفتند. پرونده قتل نيز در همان ابتدا مختومه اعلام شد انگار نه انگار كه آزاده‌اي را به خون كشيده‌اند و خانواده‌اي بزرگ و صدها تن از شاگردان و علاقمندان وي را داغدار كرده‌اند. جنايت بزرگ قتل دكتر علي عرفاني را بايد پيگيري كرد. و اجازه نداد اين بار نيز جنايتي در اين ابعاد بدون مجازات و تعقيب مرتكبان آن فراموش شود.

چرا سليمي بركنار شد

2 ــ ظاهرا سرلشگر محمد سليمي فرمانده كل ارتش كه يكي از لايق ترين امراي ارتش و بسيار محبوب افسران و درجه‌داران نيروهاي سه گانه ارتش بود، پس از پنج سال و اندي فرماندهي، از مقام خود كناره‌گيري كرد. حتي نامه استعفاي او همراه با نامه‌ ديگري است كه در پايان سال گذشته به خامنه‌اي نوشته بود و در آن تقاضاي معافيت از خدمت در مقام فرمانده كل ارتش كرده بود. حكايت اين نامه اما چيز ديگري است. در واقع سرلشگر سليمي در اعتراض به جنايت اطلاعات سپاه در حق سرلشگر احمد دادبين فرمانده سابق نيروي زميني استعفا داده بود. (حكايت دادبين را پيش از اين نوشته‌ام و او خوشبختانه علي‌رغم سنگيني توطئه قتلش به مرور بهبودي كامل خود را باز مي‌يابد) خامنه‌اي نگران و اكنش ارتشي‌ها به استعفاي سليمي از پذيرش درخواست او خودداري كرده بود اما درصدد بود به موقع او را كنار گذارد. بعد از موفقيت كودتاي سپاه و اطلاعات موازي و انتخاب احمدي‌نژاد، عوامل خامنه‌اي در ارتش شايع كردند آقا تصميم دارد علي شمخاني را به فرماندهي كل ارتش منصوب كند. مدتي بعد نيز گفته شد رهبر و فرمانده كل قوا به سرتيپ سعدي حسني معاون رئيس كل ستاد نيروهاي مسلح درجه سرلشگري داده تا زمينه را براي منصوب كردنش به فرماندهي كل ارتش فراهم كند. اما ظاهراً سعدي حسني كه روابط نزديكي با سليمي دارد از پذيرش پيشنهاد فرماندهي خودداري كرده بود. سرانجام در اين هفته ولي فقيه با دادن درجه سرلشگري به عطاءالله صالحي او را به فرماندهي كل ارتش منصوب كرد. البته سرلشگر صالحي افسري حرفه‌اي و آشنا به فنون فرماندهي است كه در طول جنگ با لياقت و شجاعت و پاكدامني، نقش مهمي در اداره جنگ داشت. بعدها نيز در ستاد فرماندهي كل ارتش، و نيز فرماندهي عمليات را عهده‌دار بود.
اميدوارم سرلشگر صالحي تلاشهاي سلفش را در بازسازي ارتش دنبال كند كه چشم اميد ملتي بيش از هرچيز رو به فرزندان دلاور ايران در ارتش است.

تمرين سپاهيان پاسدار و بسيج برای سرکوبی اعتراض های مردمی :

 

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و واحد داوطلبی این سپاه، بسیج، از روز پنجشنبه رزمایشی سه روزه برگزار کردند و هدف آن به گفته بهروز خادم‌حسینی، فرمانده سپاه شمال، مقابله با ناآرامی‌های شهری عنوان شد. رزمایش به گفته این فرمانده در سه مرحله انجام شد. در مرحله نخست با حضور اغتشاشگران فرضی، دو گردان عاشورا با لباس شخصی به مقابله با افراد شورشی پرداختند و در مرحله دوم، با سلاح سرد و یونیفورم وارد عمل شدند. در مرحله سوم دو گردان عاشورا با سلاح گرم و تجهیزات ضدشورش به منظور متفرق کردن اغتشاشگران و آرام‌سازی و پاک کردن، دست به عمل زدند. انتقال زخمی‌ها، بخشی از عملیات امدادرسانی و عادی‌سازی قلمداد شد. این قبیل رزمایش‌ها در حالی انجام می‌شود که محمود احمدی‌نژاد از کابینه 70 میلیونی سخن گفته و به تکرار از مهرورزی دولت اسلامی دم زده است.

رادیوفردا با اشاره به رزمایش موسوم به «ضد اغتشاش» از علی‌رضا نوری‌زاده، تحلیلگر مسائل ایران می‌پرسد، چرا جمهوری اسلامی ضرورت آمادگی با اغتشاش در سطح گسترده شهری را احساس کرده و برای مقابله با چنان اغتشاشی، رزمایشی سه روزه با شرکت هشت گردان عاشورا و یک گردان الزهرا برگزار کرده است.

علی‌رضا نوری‌زاده (تحلیگر اوضاع ایران، لندن): مهم‌ترین دغدغه امروز نظام جمهوری اسلامی، آن است که اگر پرونده ایران به شورای امنیت منتقل شود، و تحریم‌ها علیه ایران آغاز شود، در آن صورت واکنش این تحریم‌ها در سطح جامعه چه خواهد بود؟

یکی از عمده‌ترین مسائلی که کارشناسان نظام روی آن بحث می‌کنند و امروز در سطح عالی در بین سران نظام مطرح است این است که اگر تحریم‌ها شامل تحریم بنزین باشد برای نمونه، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ کشوری نفت‌خیز مثل ایران که به علت بی‌برنامگی الان نزدیک به شصت درصد از بنزین مورد نیاز خود را از خارج می‌آورد و کشوری که در روز 70 میلیون لیتر بنزین دارد مصرف می‌کند، طبعا متوقف شدن ورود بنزین چه فاجعه‌ای خواهد بود، و همینطور تحریم‌های دیگری که می‌تواند ضربه به نظام بزند.

این است که از هم‌اکنون دارند برنامه‌ریزی می‌کنند این مانورهای چپ و راستی که دارند انجام می‌دهند، تماما برای این است که نیروهای خود را آماده کنند برای مقابله با یک شورش عمومی، با یک بحران عمومی. در نظر بگیرید، انتخاب آقای اسماعیل احمدی‌مقدم به عنوان فرمانده نیروی انتظامی بعد از دورانی که سردار سرتیپ پاسدار قالیباف تلاش کرد که به نیروهای انتظامی وجهه‌ای بدهد و هم ظاهر آنها را در نزد مردم تغییر بدهد و هم رفتار آنها را تابع قانون و ضابطه بکند، ما متاسفانه شاهد آن هستیم که یک پاسدار بسیجی، یک افسر بسیجی، که فرمانده شده، دارد نیروهای بسیجی را که تابع هیچ ضابطه‌ و برنامه‌ای نیستند و همینطور نیروهای لباس شخصی را برای سرکوبی مردم وارد عرضه کارزار می‌کند و همین مانوورهائی که الان برنامه‌ریزی کرده‌اند، مانوور بدون سلاح گرم، مانور با سلاح گرم، و مانوور برای مرحله بعد از سرکوبی، اینها تماما همان طرح‌ها و برنامه‌ریزی‌هائی است که به اعتقاد من با واقعیت تطبیق نمی‌کند.

نظام در برابر یک شورش عمومی یا یک نافرمانی مدنی گسترده آنچنان عاجز است که تمام همین کسانی که الان می‌بینیم در مانوورها شرکت می‌کنند، احتمال دارد که برگردند و به سوی مردم بروند، چون به هرحال این نیروها هم از مردم دور نیستند. این است که اینها فقط می‌تواند انعکاس‌اش این باشد که تلاش کنند مردم را به وحشت بیاندازند و به جای اینکه یک برنامه‌ریزی درست بکنند ویک اصولی را پیروی بکنند، تماما در جهت این هستند که مردم را در خوف و رجا نگه دارند.

از سوی دیگر، در هیچ دوره‌ای از تاریخ معاصر ما، به این اندازه که نظامی اقلیت‌ها را در ایران تحریک کرده، هیچ دوره‌ای را ندیدیم. الان شما می‌بینید بی‌دلیل نظام تلاش می‌کند در هر نقطه از ایران که اقلیت‌های ایرانی زندگی می‌کنند، کسانی که اغلب مرزداران ایران بودند و حافظ حدود و ثغور ما در طول تاریخ، اینها را چنان آزرده می‌کنند... عرب‌های ایرانی را در خوزستان دیدیم که باشان چه کردند، در کردستان دیدیم که با کشتن شوانه قادری و رفتاری که با مردم کردند به گونه یک نیروی اشغالگر با مردم رفتار کردند.

الان می‌بینیم که وزیر جدید کشور، با یک نگاه امنیتی، که از وزارت اطلاعات با خودش آورده، افرادی را به استانداری و معاونت‌های سیاسی انتخاب می‌کند که این افراد نه مقبولیت محلی دارند و نه از جنس مردمی هستند که برآنها حکومت می‌کنند.

آقای عبدالحمید رئوفی‌نژاد، که یک پاسدار است، او را استاندار کرمان می‌کند، استانی که به هرحال در طول سالهای اخیر به علت اینکه بعضی از سران نظام به آنجا تعلق خاطر ویژه داشتند و زادگاه‌شان بوده، شاهد یک تحول بوده، دانشگاهش تحول پیدا کرده، ولی می‌بینیم کسی را که در سرکوبی دانشجویان در 18 تیر جزو 24 فرمانده‌ای است که به آقای خاتمی اخطار می‌کند و می‌گوید باید دانشجویان را سرکوب کرد، می‌شود استاندار کرمان.

یا در سیستان و بلوچستان، آقای حبیب‌الله ده‌مرده را که فردی است شیعه مذهب، فارسی زبان، از زابل، می‌گذارند برای استانداری بلوچستان و سیستان و طبیعتا معلوم است که اقلیت سنی‌مذهب بلوچ نسبت به انتصاب ناراضی باشد. این است که برای من تعجب‌آور است که چگونه یک نظامی خود به دست خود اسباب نارضائی مردم را گسترش می‌دهد و بعد تنها در برابر واکنش مردم سرنیزه نشان می‌دهد و این است که ما داریم مانوور انجام می‌دهیم که بتوانیم شما را بهتر سرکوب کنیم.

ایران در سایه دار است       منشینید خموش ...

 

 دوستان خواهشمندم  این مطلب را در بلاگ خود قرار دهید :

    

                                     « نگذاریم گنجی بمیرد »

خانم معصومه شفیعی

با کمال ادب و احترام بنده وتمامی وبلاگنویسان آزادیخواه و حامی دموکراسی از شما به عنوان همسر اسوه مقاوت و آزادگی خواهش میکنیم آقای گنجی را راضی کنید دست از اعتصاب غذا بردارند .  ما نمیخواهیم با دگر شاهد مرگ یکی دیگر سربازان وطن باشیم ، خانم شفیعی اگر فکر میکنید این بی وطنان انسان نما برای انسان و انسانیت کوچکترین ارزشی قایلند کاملا د راشتباهید ، خانم شفیعی اگر گمان میکنید سازمان ملل و جوامع حامی حقوق بشر توانایی بازگرداندن گنجی را دارند  این گونه نیست ، خانم شفیعی آگاه باشید که با مرگ گنجی شاید چند هفته ای محافل خبری ایران پر جنب و جوش باشند ولی گنجی دیگر بازنخواهد گشت ،   خانم شفیعی بدانید که استبداد و حق کشی این رژیم با به قتل رساندن مستقیم هزاران نفر برای تمامی دنیا آشکار است ودیگر نیازی به از دست رفتن گنجی و قتل غیر مستقیم  آن نیست ، خانم شفیعی بیدار باشید که حکومت به قدری سست و لرزان نیست که با مرگ گنجی از پایه فرو ریزد ، خانم شفیعی حتما مطلع هستید که 70% مردم جامعه حتی از اعتصاب اکبر گنجی بی خبرند پس انتظار تحول در صورت مرگ گنجی توقعی بسیار خام است . خانم شفیعی عاجزترین تحلیل گران سیاسی نیز با توجه  شرایط به وجود آمده ( به خصوص مسایل مربوط به انتخابات و ارسال پرونده ایران به شورای امنیت ) میدانند که حکومت جور و جهل و فساد دور نمای زیبایی ندارد پس دیگر چه حاجت به مرگ گنجی ؟

خانم شفیعی شما بهتر از ما میدانید که چند سلطنت طلب و رانده شدگان مردم هیچ دغدغه ای جز آمال پوچ وواهی خود در دل نمی پرورند، بنابر این پیشنهاد میکنم به جای تحت تاثیر جو موجود قرار گرفتن تعقل پیشه کرده وراه صحیح را برگزینید . 

                 خانم شفیعی از شما عاجزانه تقاضا داریم :

                                             نگذازید  گــــــــنــــــجـــــــــی  بمیرد

دگرديسي در آغوش پتيارة قدرت :

به ولايت رسيدن خامنه‌اي معلول توطئه‌اي بود كه در بخش اول آن، آيت‌الله منتظري را كنار زدند، بعد احمد خميني را فريفتند و با اين وعده كه خامنه‌اي را رهبر مي‌كنيم اما مفتاح امور در كف شما خواهد بود، او را نيز وارد بازي كردند و زماني كه احمد متوجه شد چه كلاهي برسرش رفته و پشيمان و نالان سر به ديوار مي‌كوفت و از منتظري طلب پوزش و بخشش مي‌كرد و نرم نرمك زبان مي‌گشود كه اسرار نهان را آشكار كند، زهر هلاهل در شربت شفنتوس او كردند و به نشئه‌اي ابدي‌اش فرستادند. خامنه‌اي مجتهد نبود اما ملاي روشنفكر باذوقي بود كه هرگز به دنبال شك بين دو نماز و مبحث حيض و نفاس نبود. در حياط و مدرسه علوي دو روز بعد از بازگشت خميني علنا رباني شيرازي و موسوي اردبيلي و فضل‌الله محلاتي را دست مي‌انداخت و ساعتي نشستن بر بساط آتش بازي دكتر گرجي و يا ذكر يامجير گفتن در خانه آقاي واقعي عين‌الدوله سيد مستجابي را هزار بار بيش از مجالست با آخوندها مي‌پسنديد. چنين آدمي به درد نيابت امام زمان آنهم از نوع مشوّه و مصادره شده‌اش توسط انقلاب اسلامي نمي‌خورد. نه اهل نماز شب بود و نه به دعاي ندبه و كميل اعتقادي داشت. اسلام حلاّجي و صلاي محمدي جلال‌الدين بلخي و بانگ عرفاني عطار نيشابوري را سرسپرده بود. مفاتيح شيخ عباس قمي را در كتابخانه داشت اما هنگام سرزدن به منزل تأمل، اسرارالتوحيد في مقامات ابوسعيد را مي‌گشود. از محتشم كاشاني نوحه‌اي به ياد نداشت اما زمستان ميم اميد خراساني اخوان ثالث و تولدي ديگر فروغ فرخزاد را در سينه داشت. شبهاي ماه مبارك با مناجات سيد ذبيحي حال مي‌كرد به همين دليل نيز روزي كه شنيد به دستور خلخالي گروه شاهين (كه تيرخلاص زن اوين يعني همين محمود احمدي‌نژاد نيز از اعضايش بود) ذبيحي را تكه تكه كرده است، ضمن محكوم كردن اين جنايت به دخترش تسليت گفت. (ايراد نگيريد كه چرا مرتب گذشته ولي فقيه ثاني را به يادش مي‌آوري. اين نوع يادآوريها گاه اثر وضعي دارد)
باري آدمي پرشر و شور را كه دو زانو در خدمت اميرالشعرا فيروزكوهي مي‌نشست و در دوران رياستش، طرح معادل شناختن استادي در موسيقي را با دكترا (جهت برخوردار شدن صاحب عنوان از مزاياي داشتن دكترا در نظام اداري و حقوق و مواجب...) به تصويب رسانده بود تا نسبت به بزرگاني چون استاد عبادي و بهاري و تجويدي و ياحقي و خرم و تهراني و... اداي ديني كرده باشد. يكشبه جامه فقيهي پوشاندند و مراتب رياكاري و تزوير را به او آموختند. ساعت مچي و پيپ او را گرفتند و سبحه به دستش دادند و شال فلسطيني برگردنش انداختند. از آنجا كه خود اين حضرت مي‌دانست بدون داشتن جايگاه مرجعيت و ندانستن الفباي فقاهت، هر آن ممكن است همانها كه عصاي رهبري به دستش دادند كرسي ولايت را از زيرش بكشند. لذا از همان روزهاي نخست، جمعي از رجاله‌هاي امنيت خانه مباركه را به دفترش آورد و مسئوليتهاي عمده‌اي را به آنها واگذار كرد. بعد هم جمعي از بي‌‌ريشه‌هاي سپاه (از نوع محمد باقر ذوالقدر نواده يك برده افريقائي) محمدرضا نقدي (پسر شمع فروش كربلائي حاجي شمس) و همين احمدي‌نژاد و الياس نادران و آن يكي الياس (محمودي) را جمع كرد و مسئوليتهاي امنيتي را به آنها واگذار كرد. گو اينكه فلاحيان از نوكران رفسنجاني بود اما خيلي زود او را هم به خدمت درآورد و در عين حال مصطفي پورمحمدي و سعيدجان امامي را در دستگاه امنيتي همه كاره كرد. يكبار نوشتم در تاريخ جهان هيچ رهبري به اندازه خامنه‌اي از واژه دشمن و توطئه استفاده نكرده است.
ذهن گرفتار ترس او غرق در فوبياي توطئه دشمن است. به همين دليل نيز خامنه‌اي هيچ دوستي ندارد. مداح و دستمال به دست دارد اما خودش هم مي‌داند كه عرض ارادت آنها واقعي نيست و اگر پايش بيفتد خنجر را همانها در كتفش مي‌نشانند. چنين فردي نه تنها براي رهبري كشوري مثل ايران خطرناك است بلكه ابعاد تخريب او در همه زمينه‌ها مي‌تواند نسلهاي آينده را نيز گرفتار كند. رضاشاه با اعزام محصل به اروپا براي نيم قرن ايران مردان سياسي و اقتصادي و حقوقي و... تربيت كرد. هم دولتمردان دوران پهلوي از اين جمع بودند و هم مخالفان اين سلسله. هم بازرگان و هم مهندس رياضي از جمله اين محصلان بودند بنابراين خير و شرشان بيش از نيم قرن مشهود و مؤثر بود. حال فكر مي‌كنيد در دوران ولايت سيدعلي چه كساني تربيت شده‌اند و اينها چه مصائبي را براي نسل امروز و فردا باعث خواهند شد. نقدي، احمدي‌نژاد، ذوالقدر، نادران، كوچك زاده، پورمحمدي، حداد عادل، اصغر حجازي، سعيد مرتضوي، علم الهدي، ذوالنور، مصباح يزدي، احمد خاتمي (با خاتمي نسبتي ندارد) و... از جمله مردان عصر سلطان فقيه و دست پروردگان دربار او هستند.
گنجي حرف آخر را زده است و در نامه‌اش به آقاي منتظري، با استناد به حرفهاي ارباب خامنه‌اي يعني خميني، بركناري خامنه‌اي را يك ضرورت و واجب عيني مي‌داند. (شنيدم گنجي گفته بود اگر فقط 400 تن مثل من حاضر ‌شوند كمي هزينه بدهند و حداقل ده روز گرسنگي بكشند، رژيم مثل برف آب خواهد شد. من كاملا اين حرف را باور دارم و افسوس مي‌خورم كه در كشورمان نخبگاني كه مي‌بايست امروز در كنار گنجي بودند حقارت زيستن در خفقان را مي‌پذيرند و استثناهائي هم چون مهندس اميرانتظام همه گاه تنها مي‌مانند و در شهري كه روزگاري شهر ياران بود، ياري اندركس نمي‌بينند و حسرت ياران رفته را مي‌خورند. بيائيم شعار «خامنه‌اي بايد برود» را شعار محوري كنيم. رفتن او بيش از رفتن شاه و فروريختن نظام مؤثر خواهد افتاد. فكرش را بكنيد مردان هم عهد با او آنقدر آلوده دامان و جنايت پيشه‌اند كه اگر سايه آقا برسرشان نباشد هر يك از گوشه‌اي فرا رفته و چهره پنهان مي‌كنند. آيا واقعا فكر مي‌كنيد سعيد مرتضوي مي‌ماند و از مقام معظم رهبري دفاع مي‌كند؟

توطئه قتل گنجي

شنبه شب دوستي كه در بيمارستان «ميلاد» در مقام جراحي توانمند خدمت مي‌كند با وحشت زنگ زد كه مرتضوي قصد جان گنجي را دارد. او توضيح داد كه انتقال گنجي به بيمارستان با اين عنوان كه بايد روي زانوي او عمل جراحي انجام گيرد مقدمه اجراي طرح قتل او بود. پزشكان بعد از معاينه دقيق گنجي، براي او حداقل يك ماه استراحت مطلق تجويز كردند و مسأله عمل چون ضروري نبود به بعد از بهبودي نسبي او و بازيافت توان جسمي‌اش موكول شد. اما مرتضوي بعد از ديدار از او (همان ديداري كه طي آن گفته بود انتقال تو به بيمارستان معادله را به نفع ما تغيير داده است. اگر در بيمارستان بميري ما 20 درصد لطمه مي‌بينيم و در نظر جهانيان نيز تبرئيه مي‌شويم چون با آوردن تو به بيمارستان، به همه عالم مي‌گوئيم هدف ما نجات جان او بوده است) به پزشكان گفته بود نظر مقام معظم رهبري اين است كه هرچه زودتر جراحي روي پاي گنجي را انجام دهيد تا درد نكشد و آزار نبيند. رهبر معظم آن قدر دلرحم هستند كه حتي  به ضد انقلاب مرتد  و  معاندي مثل گنجي ابراز لطف و  مرحي‌فرمايند.
روز جمعه وقتي پزشكان معالج گنجي در برابر اصرار مرتضوي به انجام عمل گفته بودند ما نمي‌توانيم او را عمل كنيم چون بيهوشي طولاني او خطرناك است و احتمال دارد او به كما رود و يا سكته كند، مرتضوي گفته بود عمر دست خداست شما كار خود را بكنيد. و بعد هم كه ديده بود پزشكان شرافتمند واقعا حاضر نيستند گنجي را عمل كنند، گفته بود ما خودمان تيم پزشكي مي‌فرستيم و شنبه دو پزشك از بيمارستان بقيه‌الله‌الاعظم سپاه آمده بودند تا گنجي را عمل كنند. دوست پزشك من با وحشت و نگراني مي‌گفت ترا به خدا جهانيان را خبر كنيد و اجازه ندهيد توطئه مرتضوي عملي شود. به هر حال من بلافاصله خبر را روي سايت خودم گذاشتم و از طريق صداي آمريكا نيز به اطلاع مردم رساندم. خوشبختانه روز بعد نيز ديدم علاوه بر خانم معصومه شفيعي، گروههائي از ايرانيان در داخل و خارج كشور پيگير امر شده‌اند و همانگونه كه در يادداشتم درخواست كرده بودم شماري از دانشجويان و آزادانديشان خانه پدري نيز قرار است در برابر بيمارستان ميلاد حاضر شوند و به هر قيمتي شده مانع از انجام توطئه سعيد مرتضوي و برآورده شدن آرزوي مافياي فاسد ذوب شده در ولايت شوند.

شنبه 23 تا دوشنبه 25 ژوئيه
مرداب تروريسم
1 ــ دو هفته پيش بعد از انفجارات لندن نوشتم كه براي علاج وباي تروريسم اسلام ناب محمدي در دو وجه شيعه و سني آن علاوه بر خنثي كردن تبليغات اسلام مداران در زمينه استبداد و بي‌عدالتي حاكم بر جهان اسلام و ظلم به ملت فلسطين و... لازم است پرده پوشي را كنار گذاشت و آدرس اشتباهي نداد و رك و صريح گفت تا زماني كه حكومتي با داشتن درآمد سرشار از صادرات نفت بشكه‌اي 60 دلار قادر است با يك دست، دست دولتمردان غربي را بفشرد و با دست ديگر پول و بمپ و سلاح به دست گروههاي ترور و وحشت بدهد، سركار است جنگ جهان آزاد با تروريسم به نتيجه نخواهد رسيد. بعد از 11 سپتامبر در نشستي در شيكاگو اشاره كردم كه رژيمهائي مثل رژيم ايران و سوريه و البته جهاد اسلامي و حزب‌الله و... با اشاره به سياست يك جانبه آمريكا در حمايت از اسرائيل و روضه خواني روز و شبان براي ملت مظلوم فلسطين با كمك شبكه‌هاي ماهواره‌اي مثل الجزيره و العالم و سحر و المنار و قلمهاي مزدوري كه روز و شب تخريب و مرگ را تبليغ مي‌كنند ديرگاهي است به ترويج و پخش نفرت و كين نسبت به آمريكا و اسرائيل و غرب مشغولند. قبل از آنها نيز 30 سال رژيمهاي سركوبگر نظامي و فاسد منطقه جنگ با اسرائيل و مساله اشغال فلسطين را بهانه‌اي براي اعلام وضع فوق‌العاده و سركوبي آزادانديشان كشورهاي خود كرده بودند. اگر آمريكا از يكسو با بي‌طرفي در راه برپائي يك دولت مستقل فلسطيني در كنار اسرائيل از نفوذ و امكانات خود استفاده كند و جلوي تندرويهاي اسرائيل را بگيرد و از سوي ديگر توجيهي را كه سه دهه در رابطه با رژيمهاي سركوبگر منطقه مورد استناد قرار مي‌داد كه بله براي مقابله با شوروي و در سالهاي اخير اسلام انقلابي، ناچاريم به روي كارنامه سياه رژيمهاي سركوبگر منطقه چشم ببنديم و فعلا با آنها در تعامل باشيم، كنار گذارد و به نيروهاي آزاديخواه جهان اسلام و عرب كمك كند تا شر اين رژيمهاي سركوبگر را از سر ملتهايشان بكنند، در يك دمكراسي واقعي، پيام تروريستها خريداري نخواهد يافت. (خوشحالم كه خانم دكتر كونداليزا رايس اخيرا در سفر به مصر طي سخنراني در دانشگاه آمريكائي قاهره گفت سالها ما امنيت را فداي دمكراسي كرديم اما حالا هيچ توجيهي برايمان از سوي رژيمهاي مستبد قابل قبول نيست. دمكراسي بايد در منطقه استقرار يابد).
باري ضمن تكرار اين سخن كه رژيم جمهوري اسلامي در انفجارات اخير لندن دست نداشته يادآور مي‌شوم كه اين اطمينان خاطر را در مورد انفجار فجيع و شرم‌آور «شرم‌الشيخ» ندارم. سه سال پيش كه خود به شرم الشيخ رفتم و هفته‌اي در آنجا بودم با مصري متفاوت روبرو شدم. هزاران مصري جوان و تحصيلكرده در اين منطقه زيباي توريستي و گوشه ديگر صحراي سينا يعني طابا و نيز خليج عقبه با كار در هتلها و رستورانها و فروشگاهها و مراكز توريستي، معماران مصر جديد بودند. صدها هزار جهانگرد از گوشه و كنار جهان نه فقط براي ديدن آثار تاريخي مصر، بلكه حالا براي استراحت در ساحل درياي سرخ و مديترانه و خليج عقبه، درآمدي بيش از درآمد كل صادرات مصر براي اين كشور به ارمغان آورده بودند. در ماههاي اخير، مبارك با پذيرش تغيير قانون انتخابات (زير فشار آمريكا) زمينه را براي يك انتخابات رياست جمهوري با نامزدهاي متعدد فراهم كرده بود.

ارتباطهاي آشكار بعد از اردن و بحرين و لبنان و البته عراق و افغانستان، مصر نيز در آستانه تحولات بزرگي قرار گرفته بود. و خيلي طبيعي است چنين تحولاتي نمي‌تواند براي رژيم جهل و جور و فساد حاكم بر ايران و سوريه مطبوع باشد. چرا اسد به تهران مي‌رود؟ چون وحشتزده است. دولت جديد لبنان ديگر تحت الحمايه رستم غزاله و غازي كنعان نيست. مي‌دانيم كه عمده‌ترين گروه تروريست اسلامي در مصر يعني جهاد اسلامي كه در قتل پرزيدنت سادات و يك سلسله اعمال تروريستي خطرناك در مصر دست داشت از دو سال پيش بعد از توبه رهبرانش در زندان و اعلام اعتذار از قتل سادات و كشتن جهانگردان غربي، هر گونه عمل تروريستي را كه به قتل مردم عادي و خارجيها منجر مي‌شود محكوم كرد. تنها يكي از بنيان گذاران اين گروه يعني ايمن‌الظواهري قائم مقام اسامه بن لادن كه عملا رهبري القاعده را عهده‌دار است در خارج مصر همچنان بر لزوم عمليات تروريستي و انتحاري تأكيد مي‌كند. اين نكته كه الظواهري پيوند گسترده و ديرينه‌اي با جمهوري اسلامي دارد بر سازمانهاي اطلاعاتي جهان پوشيده نيست. الظواهري از زمان انتقال بن لادن و وابستگان جهان به سودان در ‎آغاز روي كار آمدن باند حسن الترابي و عمرالبشير با محمد باقر ذوالقدر و علي‌رضا افشار و بعدها با حاج مرتضي رضائي رئيس اطلاعات سپاه و قاسم سليماني فرمانده سپاه قدس و احمد وحيدي مسئول اطلاعات قدس، آشنا شد. در سالهاي اخير او به دفعات به ايران آمد و شد داشته است. در عين حال سيف العدل يكي از اعضاي شوراي عالي القاعده و مسئول عمليات ويژه كه در عمليات 11 سپتامبر و انفجارات شهر الخبر در عربستان نقش ويژه داشت در ايران و تحت حمايت سپاه قدس قرار دارد. او و سليمان ابوغيث و سعد فرزند بن لادن در ويلائي در نزديكي لويزان زندگي مي‌كنند. مصري‌ها هم اكنون پيگير مكالماتي هستند كه با تلفن ثريا از ايران با چند مركز در قاهره و اسكندريه قبل از انفجارات شنبه شرم‌الشيخ، انجام شده است.
بگذاريد بي‌احتياطي كنم و چند نكته ديگر را با شما در ميان گذارم.
زماني كه محسن اراكي نماينده ولي فقيه در لندن ماهانه پاكتهاي جيره و مواجب به تعدادي از جوجه‌ آخوندها و غيرآخوندهاي شيعه بحريني و سعودي و كويتي و... مي‌داد در همين كيهان نوشتم رد پاي اين افراد را فردا در كارهاي تروريستي در كشورهايشان خواهيد ديد. همينطور هم شد. چند ماه قبل وقتي شورش «الحوثي» در يمن به راه افتاد، دو تن از نمايندگان خامنه‌اي يعني محمدباقر مهري در كويت و شاه چراغي در دبي مأمور رساندن پول به حسين الحوثي و دار و دسته‌اش شدند. و در تهران مصباح يزدي با دادن لقب آيت‌الله حسين الموسوي الحوثي به راهزن يمني براي نخستين بار زيدي‌هاي چهارامامي يمني را هم فرزندان ولي فقيه خواند و برايشان آيت‌الله تعيين كرد. اين رشته‌ها با همه تضادهاشان به يك نقطه وصل مي‌شود. اين درست كه ابومصعب الزرقاوي شيعه را رافضي مي‌خواند و قتلشان را واجب شرعي قلمداد مي‌كند اما مگر رژيم دلش براي شيعيان سوخته كه نگران كشتار شيعيان شود. آيا ديروز در برابر قتل عام شيعيان در افغانستان و هتك ناموس آنها كاري كرد كه امروز نگران شيعه كشي الزرقاوي باشد. پاي مصلحت نظام پيش آيد خود مهدي موعود(ع) هم اگر به دست اينها بيفتد گردنش را مي‌زنند. در همين چند ماه اخير سفرهاي متعدد وابستگان به القاعده به تهران (از جمله داماد حكمتيار) نشانه آن است كه رژيم نگران از اينكه با اجراي مفاد قطعنامه 1559 در لبنان و خلع سلاح حزب‌الله كه حالا با ورود محمد فنيش يكي از رهبرانش به كابينه فواد سينيوره در لبنان، مقدمات فروگذاشتن سلاح و سياسي شدن را فراهم مي‌كند، و نيز روي كار آمدن دولتي سكولار در عراق بعد از تصويب قانون اساسي و اجراي انتخابات، تمام ابزار چانه‌زني و فشار را از دست بدهد، سلولهاي خفته مرتبط با القاعده و جهاد اسلامي را احيا كرده است. سرتيپ محمد دحلان مشاور امور امنيت ملي دولت فلسطين و يكي از بلندپايگان تشكيلات خودگردان و سازمان آزاديبخش فلسطين اخيرا در مصاحبه‌اي به طور ضمني تأييد كرد جهاد اسلامي و بخشي از حماس، با دريافت كمكهاي مالي سخاوتمندانه از تهران، به دستور دستگاههاي امنيتي سپاه پاسداران، عمليات انتحاري و حملات غير موجه اخير را انجام داده‌ است.

سردار پس از سالار

از آن روزي كه در دانشكده حقوق دانشگاه تهران با «سربست جاف» آشنا شدم بيش از سه دهه، اين خانواده اصيل و سرشناس كرد را دنبال كرده‌ام. سربست و سالار و سردار و ثروت و... فرزندان سردار داود جاف رئيس عشيره بزرگ جاف و عضو مجلس اعيان عراق هستند كه پس از كودتاي عبدالكريم قاسم به همراه بخشي از طايفه خود به ايران آمد و قدر و اعتبار ديد. فرزندانش همگي با استعداد و هوش بسيار عالي‌ترين مدارج علمي را طي كردند. آنها آنقدر خود را ايراني مي‌دانستند كه يكي‌شان سالار جاف به نمايندگي مجلس رفت و آن دگري سردار، آجودان شاه شد.
سربست بعد از پايان تحصيل به مزرعه‌داري پرداخت و ثروت پزشك شد. در جريان انقلاب زماني كه ژنرالهاي شاه طرح تسليم ارتش را به خميني بررسي مي‌كردند،‌ سالار به پاوه رفت و جمعي از كردها را بسيج كرد تا به قول خودش در برابر شورشيان و وابستگان خارجي مقاومت كنند. بر سر همين كار نيز جانش را داد. برادران جاف ناچار با به جا نهادن هستي خود براي دومين بار آواره شدند و به عراق بازگشتند. سردار و سربست در اين مدت ضمن همكاري با زنده ياد دكتر شاپور بختيار، لحظه‌اي دست از مبارزه با رژيم برنداشتند. هفته پيش سردار در بيمارستاني در آمريكا (جان هاپكينز) درگذشت. دو ماه پيش در جريان سفر يك گروه هنري از ايران به سليمانيه سردار نيز به ديدن گروه رفته بود. يك مامور اطلاعاتي همراه گروه در فرصت مناسبي، سمي را در ليوان چاي سردار ريخته بود (از همان نوع كه چند سال پيش پنجاه تن از فعالان حزب دمكرات كردستان ايران را تا پاي مرگ برد) سردار را با كمك آمريكائيها از عراق خارج كردند و به آمريكا بردند اما سم در جان او كارگر افتاده بود و سرانجام هفته گذشته سردار نيز به برادرش سالار پيوست كه هم چون او عاشق ايران بود.

 

نگُذاریم، گّنجی بمیرد! هوشنگِ گُلاب دِژ :

با ادامه ی سرسختی قُدرتمندانِ حاکم، و تسلیم نشدنِ آنها در برابر خواستِ مُحقٌانه ی «اکبرِ گّنجی» برای آزاد کردنِ او از زندان؛ به نظر می رسد که شُمارشِ معکوس برای نقطه ی پایان گذاردن بر زندگی این روزنامه نگار مُبارز و کوشنده ی راه آزادی و حُقوق اوٌلیه ی انسانی ، آغاز شده است. گنجی، هرچه بود و هرچه کرد؛ امروز با سرمایه کردنِ جانِ خود، و با شُستنِ آنچه از تأیید و همکاری گُذشته ی خود با رژیم ، بر دامن داشته است؛و با پذیرشِ مرگِ خود، می رود تا چون پهلوانانِ اساطیری و تاریخی میهن بلاکشیده مان، از دروازه های تاریخ عبور کند. چُنین به نظر می آید که همه مُنتظر پایان اندوه بار این تراژدی انسانی هستند تا از او به مثابه ی یک «شهید» یا «قهرمان»، تجلیل کنند و شاید از هم اکنون دست به کار ساختن تندیس هایی در اندازه های مُختلف از او هم باشند.
امّا آیا این درست است که دست روی دست گُذاشت و مُنتظرِ این «لحظه» ی نامیمون بود؟ آیا نباید یکبار و برای همیشه، این سُنّتِ نادرستِ «مُرده پرستی» و «مُرده خوری» را کنار گُذاشت و برای نجاتِ جان کسی که بر آنیم تا فردا از او یک «قهرمانِ ملّی» بسازیم؛هم امروز و هم اینک، و زمانی که او با مرگ در ستیز است؛ بکوشیم؟
آنچه در انتظارِ «گنجی» است، وظیفه ی بزرگی را در برابرِ روی همه ی ما قرار می دهد. مُبارزه و تلاش برای شکستن و قطعِ این «ماراتنِ مرگ». مبارزه و تلاش برای آنکه «نگذاریم: گنجی بمیرد».مبارزه و تلاش برای آنکه «گنجی: زنده بماند». مبارزه و تلاش برای آنکه حرفِ «حق» به کُرسی بنشیند. مبارزه و تلاش برای آنکه آدمکُشانی ، که «گنجی» با افکندنِ نور بر «تاریکخانه ی اشباح»، به اِفشای آنها پرداخت و از همین روی هم وی را به زندان افکندند؛ «عالیجنابِ سُرخپوش» و «عالیجنابانِ خاکستری پوش» ، نتوانند در آینده هم به کارِ «خدا پسندانه»ی «ضدِّ مردُمی» خود، ادامه بدهند. مبارزه و تلاش برای واداشتن قداره بندان حاکم به تسلیم، و تن دادن به خواست و اراده ی مردم. این مبارزه و تلاش، به دین پیشه گانِ حاکم نشان خواهد داد که آنها از این پس قادر به انجام دادنِ هرکاری که دلشان بخواهد؛ نخواهند بود. گُفتنِِ«نه» به مُردنِ گنجی، گفتنِ «نه» به خودکامه گانِ شب پرستِ تشنه ی خونِ حاکم؛گُفتنِ «نه» به مرگ آفرینانِ مرگ پرست؛ خواهد بود.گُفتنِ «نه» به مرگِ گنجی، گُفتنِ «آری» به زندگی، به آزادی و همه ی آن چیزهای زیبایی است که شایسته و در خور همه و هر انسان آزاده است.
شاید، این مبارزه و تلاش، سرآغازی باشد برای طرح خواست برچیده شدنِ و تخته شدنِ دُکّانِ دین پیشه گانِ حاکم. آیا باز با تردید و دو دلی دست به گریبانیم؟ برای کسانی که به «آزادی بی قید و شرط» اعتقاد دارند، مبارزه و تلاش برای جلو گرفتن از مرگِ گنجی، در راستای همان مبارزه و تلاشی است که همیشه از آن دم می زنند. آنها که به هم زدنِ «کُنفرانسِ برلین» و مُمانعت از سُخن گُفتنِ گنجی، را از «افتخارات» خود می خوانند؛ اکنون این فرصت و شانس را دارند که تا دیر نشده، اعتقاد خود به «آزادی بی قید و شرط» را یک بارِ دیگر «به اثبات» برسانند. اعتقاد به «آزادی بی قید و شرط»، قایل شدن «حقِّ» اظهارؤ نظر به «مُخالفانِ» ما است.اعتقاد به این «حق» برای «اقلّیت»، برای کسانی که «زیرِ ستم» وقرار دارند؛ است. مگر نه؟ گنجی، اکنون «زیرِ ستم» قرار دارد.


پس، دفاع از او، در راستای دفاع از «آزادی بی قید و شرط» است. مُنتظرِ جه هستیم؟ مُنتظریم تا فردا، زبان به اعتراض بگشاییم و ده ها اعلامیّه و اط،لاعیّه مُنتشر کنیم؟ فردا، برای این کار خیلی دیر خواهد بود. کسی، ما را نخواهد بخشید. تاریخ، ما را نخواهد بخشید. تا دیر نشده کاری باید کرد. چه در درونِ ایران. و چه در خارج از کشور.
گنجی، نباید بمیرد! نگذاریم گنجی بمیرد!